Ofensywa Putina pod Orichiwem załamuje się: Rosji brakuje ludzi, by dalej kontynuować walkę

Dzisiejszy dzień przynosi istotne doniesienia z kierunku zaporoskiego.

Na tym odcinku Federacja Rosyjska poniosła najbardziej dotkliwe straty dobowe od początku pełnoskalowego konfliktu, przy czym Sztab Generalny Sił Zbrojnych Ukrainy odnotował bezprecedensową liczbę dwóch tysięcy dziewięciuset osiemdziesięciu rosyjskich strat osobowych w ciągu zaledwie dwudziestu czterech godzin. Stanowi to dobowy rekord, który podnosi raportowane łączne straty osobowe Rosji w roku dwa tysiące dwudziestym szóstym do czterystu tysięcy czterystu dziesięciu. Liczby te odzwierciedlają rosnącą efektywność ukraińskiej strategii ukierunkowanej na systematyczne wyniszczanie potencjału ludzkiego przeciwnika, a nie wyłącznie na obronę pozycji terenowych; rozbudowane zdolności rozpoznawczo-uderzeniowe Ukrainy czynią rosyjskie operacje zaczepne nie tylko rażąco kosztownymi, lecz wręcz niemożliwymi do przeprowadzenia.

Konsekwencje tego podejścia są szczególnie widoczne w rejonie Orichiwa, gdzie rosyjskie natarcie przez wiele miesięcy opierało się na permanentnym wprowadzaniu rezerw w celu podtrzymania prób infiltracji ukraińskich pozycji obronnych. Dopóki na linię styczności docierały świeże grupy szturmowe, rosyjskie dowództwo było w stanie wywierać ciągły nacisk, identyfikować luki w ugrupowaniu obronnym i wspierać pododdziały, które wdarły się w głąb ukraińskich pozycji, stopniowo zajmując kolejne rubieże. Jednakże nieprzerwane ukraińskie uderzenia ogniowe doprowadziły do wyczerpania owych rezerw, w wyniku czego rosyjskie grupy przenikania zostały odcięte, a ich linie zaopatrzenia przerwane. W konsekwencji na przedpolu Orichiwa siły ukraińskie ustabilizowały zagrożone sektory, trwale oczyściły sporne pozycje i przeszły do wypierania przeciwnika wzdłuż rosyjskich korytarzy infiltracyjnych.

Powyższa sytuacja uwypukla fundamentalną słabość rosyjskiej taktyki szturmowej opartej na masowym użyciu zasobów ludzkich, w ramach której rosyjscy dowódcy rzucają do walki kolejne niewielkie grupy piechoty przez odsłonięty teren, akceptując skrajnie wysokie straty w zamian za ograniczone przestrzennie włamania. Właściwie przygotowana ukraińska obrona eliminuje do dziewięćdziesięciu procent nacierających sił rosyjskich; mimo to pozostałe dziesięć procent może przedrzeć się i zająć zamaskowane stanowiska, które wciąż stanowią poważne zagrożenie taktyczne. Elementy te mogą organizować zasadzki na ukraińskie szlaki komunikacyjne, wykrywać podatności obrony, zakłócać logistykę oraz przygotowywać punkty oparcia dla nadchodzących posiłków. Jednakże ich długofalowe przetrwanie zależy od tego, czy kolejne rzuty szturmowe zdołają do nich dotrzeć i skonsolidować siły, podczas gdy każda kolejna rosyjska fala musi pokonać ten sam niebezpieczny rejon pod ciągłym ukraińskim nadzorem rozpoznawczym i ogniowym.

Pozbawione wsparcia, odizolowane grupy przenikania nie są w stanie zgromadzić potencjału wystarczającego do utrzymania zysków terytorialnych, a z czasem ukraińskie rozpoznanie precyzyjnie lokalizuje ich pozycje, umożliwiając pododdziałom oczyszczającym i precyzyjnym uderzeniom ich eliminację. Wyjaśnia to, dlaczego pogłębiający się deficyt personelu w siłach zbrojnych Rosji stawia pod znakiem zapytania całą doktrynę opartą na taktyce infiltracji.

Kluczowe znaczenie ma fakt, że ukraiński system obronny wykazuje coraz wyższą efektywność, ponieważ bezzałogowce rozpoznawcze, kamery termowizyjne oraz środki walki radioelektronicznej funkcjonują w ramach zintegrowanych sieci wskazywania celów, sprzężonych z artylerią, moździerzami i operatorami dronów uderzeniowych. Zamiast ograniczać się do rażenia nacierającej piechoty, siły ukraińskie systematycznie eliminują rosyjskich operatorów dronów, stanowiska dowodzenia, transporty amunicji, pojazdy logistyczne oraz trasy podchodzenia odwodów. Paraliżuje to cały proces natarcia i pozbawia grupy szturmowe wsparcia niezbędnego do przetrwania na zajętych pozycjach. W kolejnym etapie ukraińskie zespoły sił specjalnych przystępują do likwidacji odciętych stanowisk rosyjskich na podstawie danych rozpoznania powietrznego.

Dodatkowo przewagi te wzmacniają czynniki pory roku, gdyż opadające jesienne liście pozbawiają rosyjskich żołnierzy naturalnej osłony roślinnej, która dotychczas maskowała ich manewry. Nieprzerwane ukraińskie rozpoznanie powietrzne zyskuje na skuteczności, zwłaszcza przy zastosowaniu termowizji, podczas gdy nadchodząca zima generuje dla strony rosyjskiej kolejne krytyczne wyzwania. Spadek temperatur potęguje ryzyko hipotermii, utrudnia doraźną rozbudowę inżynieryjną, a pokrywa śnieżna bezbłędnie demaskuje ślady przemieszczania się wojsk. W tych warunkach rosyjscy żołnierze grup przenikania, pozbawieni regularnego zaopatrzenia w żywność, amunicję oraz ewakuacji medycznej, stają się skrajnie podatni na zniszczenie.

Czynnikiem rozstrzygającym pozostaje zdolność strony ukraińskiej do wykrywania i neutralizowania zgrupowań szturmowych szybciej, niż Rosja jest w stanie odtwarzać ponoszone straty. Ukraińskie uderzenia eliminują nie tylko szeregowych żołnierzy piechoty, lecz także wyspecjalizowany personel rozpoznawczy niezbędny rosyjskiemu dowództwu do identyfikowania luk w obronie, co uruchamia destrukcyjne sprzężenie zwrotne: wyższe straty degradują potencjał ofensywny, a osłabione formacje szturmowe ponoszą w konsekwencji jeszcze cięższe straty.

Podsumowując, ukraińskie dowództwo założyło na początku bieżącego roku ambitny cel operacyjny w postaci zadawania siłom rosyjskim pięćdziesięciu tysięcy strat osobowych miesięcznie; w październiku próg ten został przekroczony z wynikiem pięćdziesięciu czterech tysięcy czterystu wyeliminowanych żołnierzy przeciwnika. W miarę dalszego wzrostu efektywności sił ukraińskich realne staje się wyznaczenie celów rzędu siedemdziesięciu pięciu tysięcy, a nawet stu tysięcy strat rosyjskich w ujęciu miesięcznym. Choć liczby te pozostają na razie w sferze kalkulacji, straty utrzymujące się na obecnym poziomie wywierają potężną presję na rosyjski system rekrutacji, szkolenia, odtwarzania stanów osobowych oraz zdolność do podtrzymania działań zaczepnych. Porażka sił rosyjskich w rejonie Orichiwa uwypukla strategiczne zagrożenie stojące przed Moskwą: taktyka infiltracji nie jest w stanie doprowadzić do trwałego przełamania operacyjnego w sytuacji, gdy siły ukraińskie niszczą napływające rezerwy szybciej, niż rosyjskie dowództwo jest w stanie je dostarczać.