RSF-offensief vanuit Zuid-Soedan bedreigt de aanvoerroutes van het Soedanese leger | RFU News

Het belangrijkste nieuws van vandaag komt uit Soedan.

In dit land heeft een meedogenloze burgeroorlog tussen het nationale leger en de RSF het land al verdeeld in meerdere actieve frontlinies. Er is nu echter een volledig nieuw front geopend vanuit de grens met Zuid-Soedan, wat een nieuwe aanvalsvector introduceert en het risico creëert dat regeringstroepen spoedig in de rug kunnen worden aangevallen.

Op 25 januari meldden Soedanese functionarissen dat de Rapid Support Forces, de paramilitaire macht die tegen de regering strijdt, en de Sudan People’s Liberation Movement North, een reeds lang bestaande Soedanese rebellenbeweging, vanuit Zuid-Soedan de staat Blauwe Nijl zijn binnengetrokken en een nieuw zuidelijk front hebben geopend. Zij rukten op naar posities rond Al-Sillik en Milkan en breidden de gevechten uit naar delen van het district Bau, waar zij in botsing kwamen met de 4e Infanteriedivisie van de Soedanese Krijgsmacht (SAF), de regeringsformatie die verantwoordelijk is voor de verdediging van dit gebied.

Rapporten gaven ook aan dat de aanvallers Deim Mansour, evenals Bashir Nuqu en Khor al-Budi in het district Kurmuk hebben ingenomen. Deze plaatsen liggen op grensroutes die Zuid-Soedan verbinden met wegen naar al-Damazin. Dit is van belang omdat de Blauwe Nijl-corridor een concentratie van wegen en nederzettingen langs de rivier kent; controle over dit gebied kan zich dus snel vertalen in controle over bewegings- en bevoorradingsroutes.

De oorlog in Soedan begon in april 2023 nadat een machtsstrijd de staat verdeelde tussen de Soedanese Krijgsmacht en de Rapid Support Forces. Sinds die tijd behandelen beide zijden logistiek als een wapen, omdat controle over wegen, knooppunten en riviercorridors vaak belangrijker is dan het bezit van onbewoond terrein. Het openen van een nieuw front kan de tegenpartij daarom dwingen om aanvoerlijnen te verdedigen in plaats van gevechtskracht elders te concentreren.

Het zuidelijke offensief van de RSF volgt op recente terreinwinst van de SAF bij het doorbreken van RSF-omsingelingen rond strategische steden en garnizoenen. Dit verstoort de primaire strategie van de RSF, die erop gericht is door de SAF gecontroleerde steden te isoleren en door belegering tot overgave te dwingen. De SAF heeft routes naar plaatsen als Kadugli en al-Dalanj heropend, waardoor de toegang over land voor bevoorrading en versterkingen is hersteld, hoewel de gevechten in de nabijheid voortduren. Deze winsten zijn betekenisvol, maar betekenen geen ineenstorting van de RSF, aangezien zij hun mobiliteit en het vermogen om bevoorradingskonvooien aan te vallen behouden.

Deze verschuiving verklaart waarom de RSF is uitgebreid naar de Blauwe Nijl; een zuidelijk front dwingt de SAF om eenheden weg te trekken van het ontzetten van belegerde gebieden naar het verdedigen van achterliggende routes. De RSF kan dit pogen omdat zij samenwerkt met de SPLM-N-factie onder leiding van Abdelaziz al-Hilu, die in de grensregio opereert en strijders levert die bekend zijn met het terrein en posities kunnen vasthouden nadat de grensovergangen zijn veiliggesteld.

De SPLM-N schaart zich aan de zijde van de RSF omdat beide een gemeenschappelijke vijand hebben in de SAF. Samenwerking stelt de groep in staat de regeringscontrole te verzwakken en haar onderhandelingspositie op de lange termijn te verbeteren. Zuid-Soedan wordt hierbij centraal, omdat grensoverschrijdende toegang aan RSF-gelieerde troepen een achterland biedt voor hergroepering en herbevoorrading, wat het isoleren van het nieuwe front bemoeilijkt. Dit creëert de voorwaarden voor een aanval in de rug, aangezien druk in de Blauwe Nijl de wegen kan bedreigen die de binnenlandse SAF-posities verbinden met het oosten en het centrum.

De RSF is echter niet de enige actor die de oorlog uitbreidt; Egypte ontpopt zich als een openlijk anti-RSF speler en bouwt een militaire presentie op langs de noordgrens van Soedan. Egypte steunt de SAF en ziet de RSF als een destabiliserende paramilitaire macht die de regionale stabiliteit en de veiligheid van de Nijl bedreigt. Als reactie op het openen van een zuidelijk front door de RSF, positioneert Egypte middelen die aanvallen op door de RSF gecontroleerd gebied vanuit het noorden mogelijk maken.

Satellietbeelden toonden Bayraktar Akinci-drones op de Egyptische landingsbaan East Oweinat, op ongeveer 60 kilometer van Soedan. Deze drones kunnen tot 24 uur in de lucht blijven, wat surveillance en precisie-aanvallen op konvooien en logistieke knooppunten mogelijk maakt. Dit kan de RSF-logistiek ver achter de frontlinie kwetsbaar maken.

Al met al moet het offensief in de Blauwe Nijl worden begrepen als een poging van de RSF om het initiatief te herwinnen door de oorlog te verbreden en de SAF te dwingen meerdere verafgelegen fronten te verdedigen. Het risico voor de RSF is dat het uitbreiden van het front ook hun eigen bevoorradingslijnen onder druk zet, wat meer mogelijkheden voor verstoring creëert. De groeiende aanwezigheid van Egyptische drones introduceert bovendien een nieuwe beperking, omdat het noordelijke grensgebieden kan veranderen in permanente surveillance- en aanvalszones. De uitkomst zal afhangen van de vraag of de RSF haar zuidelijke winst sneller kan consolideren en bevoorraden dan de SAF en haar partners de kwetsbaarheden kunnen benutten die door deze expansie zijn ontstaan.