Russen opofferen duizenden in wanhopige poging Oekraïense opmars te stoppen

Vandaag komt het belangrijkste nieuws uit de operationele sector Lyman.

Hoewel de frontlijn rond Lyman nauwelijks geografische verschuivingen vertoont, heeft de intensiteit van de gevechten een buitengewoon hoog niveau bereikt. Russische strijdkrachten zetten duizenden soldaten in bij herhaalde tegenaanvallen in een poging de Oekraïense opmars tot stilstand te brengen en verloren posities te heroveren, maar deze aanvallen eisen een extreem hoge tol. In Zarichne proberen Russische troepen Oekraïense infiltratie-eenheden terug te dringen die de Zherebets-rivier proberen over te steken en op te rukken naar het centrum van Torske. In de bossen ten oosten van Lyman zuiveren Oekraïense eenheden intussen de overgebleven Russische posities ten noorden van Yampil. Hoewel er nog steeds Russische troepen in het gebied aanwezig zijn, is hun opstelling toenemend gefragmenteerd geraakt, waardoor zij moeite hebben een samenhangend bruggenhoofd te behouden. Rusland voert daarnaast tegenaanvallen uit in Yampil zelf om de controle over posities in de grijze zone te herstellen.

Hun tactische doel is het heropenen van de toegang tot de uitgestrekte bosgebieden achter deze posities, waar Oekraïense strijdkrachten anders bressen in de Russische verdediging zouden kunnen uitbuiten. Deze voortdurende aanvallen en tegenaanvallen hebben de frontlijn geleidelijk doen stabiliseren langs de rivier, maar die stabiliteit is ten koste gegaan van ontstellend hoge menselijke verliezen aan Russische zijde.

Eind september en begin oktober leden de Russische strijdkrachten op drie afzonderlijke dagen personele verliezen van meer dan tweeduizend man per dag. Op een van deze dagen liepen de gemelde verliezen op tot tweeduizend en negentig man, het hoogste dagcijfer sinds het begin van de grootschalige Russische invasie. Deze verliezen weerspiegelen de intensiteit van de Russische inspanningen om de Oekraïense tegenaanvallen op te vangen, waarbij commandanten voortdurend troepen naar betwiste gebieden sturen om verdere terreinwinst te voorkomen en verloren posities te herstellen. Dit is grotendeels het gevolg van het feit dat Oekraïense eenheden tijdens Operatie Vivaldi de Russische drone-operators en gespecialiseerde personeelscapaciteiten systematisch hebben uitgeschakeld.

Een opmerkelijk onderdeel van de operatie betrof het inzetten van onbemande grondvoertuigen door Oekraïense drone-operators om Russische posities in de diepe achterhoede te bereiken. Deze gronddrones werden gebruikt om afgeschermde Russische schuilbunkers, commandoposten en locaties waar Russische troepen zich verzamelden en drones lanceerden, aan te vallen. De Derde Assault Brigade meldde dat bij deze aanvallen een groot aantal van dergelijke posities is vernietigd, evenals het daar aanwezige gespecialiseerde personeel. Doordat er minder ervaren dronepiloten en andere technische specialisten beschikbaar zijn om de frontlijn te ondersteunen, ziet Rusland zich toenemend genoodzaakt dit te compenseren door grote aantallen conventionele troepen in te zetten om bressen te dichten, bedreigde posities te versterken en herhaalde tegenaanvallen uit te voeren.

Het resultaat hiervan is dat Rusland een aanzienlijk deel van zijn beschikbare operationele reserves verbruikt om louter de Oekraïense opmars te vertragen en de frontlijn tijdelijk te stabiliseren. Dit kan een algehele aaneenschakeling van instortingen aan Russische zijde voorkomen, maar het betekent ook dat grote aantallen troepen worden opgesoupeerd aan het louter consolideren van de huidige verdedigingslinie, in plaats van te worden gespaard voor toekomstige strategische operaties.

Deze uitkomst zou precies kunnen zijn wat het Oekraïense opperbevel vanaf het begin heeft beoogd, zoals blijkt uit verklaringen van de commandant van het Derde Legerkorps. Andriy Biletsky stelde dat de Russische krijgsgevangenen van geluk mogen spreken dat zij zich vroegtijdig hebben overgegeven, aangezien de volgende fase van de operatie de situatie voor de Russische troepen aanmerkelijk zal verergeren. Op basis van zijn uitspraken is het zeer waarschijnlijk dat de Oekraïense leiding had voorzien dat de Russen grootschalige aanvallen met golfs-van-infanterie zouden lanceren zodra de omvang van de Oekraïense tegestoot duidelijk werd. Als gevolg van deze voorbereidingen liepen de Russische eenheden rechtstreeks in een hinderlaag, wat leidde tot hun massale verliezen.

Over het geheel genomen is de kern van de problematiek dat Rusland de frontlijn weliswaar kan stabiliseren, maar tegelijkertijd de troepen uitput die nodig zijn om deze op termijn te behouden. Door Rusland te dwingen steeds meer troepen in te zetten om een beperkt gebied te consolideren, kan Oekraïne elke tegenaanval veranderen in een uitputtingsslag voor het resterende gevechtsvermogen van Rusland, in plaats van enkel te strijden om territorium. Indien de Oekraïense leiding op deze reactie heeft geanticipeerd, was het doel mogelijk niet alleen terreinwinst, maar het provoceren van Rusland tot het opmaken van zijn reserves onder steeds ongunstiger omstandigheden. In dat geval zal de werkelijke betekenis van de operatie niet worden afgemeten aan de kilometers terreinwinst van vandaag, maar aan de mate waarin Rusland is verzwakt wanneer Oekraïne zijn volgende fase inzet.