Oekraïne ontketent een massaal bombardement op Russische troepen met Poolse straaljagers

Vandaag komt het belangrijkste nieuws uit Oekraïne.

Hier had Rusland aangenomen dat Oekraïense tactische luchtvaart beperkt zou blijven door een tekort aan vliegtuigen en elektronische oorlogsvoering. De Poolse Mig-29-pijplijn verandert die beperking echter in een voortdurende precisiedruk op Russische frontlinieknooppunten.

In het late 2025 besprak Warschau publiekelijk de vrijgave van nog eens zes tot acht Mig-29-gevechtsvliegtuigen die uit de Poolse dienst werden teruggetrokken. Dit volgt op de Poolse overdracht van veertien Mig-29’s aan Oekraïne in 2023. Dit heeft een werkende pijplijn voor reserveonderdelen, onderhoud en documentatie opgezet, in plaats van een eenmalige donatie.

Deze jets kunnen vrijwel onmiddellijk in dienst worden genomen omdat Oekraïne al de Mig-29 opereert en getrainde piloten en grondploegen heeft, waardoor omzettingsvertragingen worden geëlimineerd. De vliegtuigen zijn ook geen kale romp; Poolse en Oekraïense modificatieprogramma’s hebben ze al aangepast voor het gebruik van westerse precisiegeleide munitie, met pylonen, bedrading en avionica-interfaces al aanwezig. Omdat Oekraïense piloten al op de Mig-29 zijn getraind, kan Oekraïne vrijwel direct gevechtsoperaties uitvoeren.

Langs de noordgrens worden Oekraïense Mig-29’s gebruikt om Russische overvallen te stoppen voordat ze beginnen, waardoor Rusland reserves langs de grens moet verspreiden in plaats van te concentreren voor offensieve acties. Oekraïense inlichtingen identificeren Russische troepenconcentraties terwijl ze nog bijeen zijn voor aanvallen of briefings, vaak via operationele beveiligingsfouten zoals actieve telefoonsignalen, zichtbare antennes of herhaalde voertuigbewegingen naar hetzelfde huis.

Hier toont geolocaliseerde videobeelden een enkele AASM Hammer-bom die een huis raakt waar Russische infanterie zich had verzameld naast een commandopost. De aanval laat het gebouw in één klap instorten, waarbij het verzamelde personeel wordt gedood en de overval wordt geannuleerd voordat de eenheid zich naar de grens kan bewegen.

Rond Pokrovsk zijn Russische aanvallen ook afhankelijk van het verzamelen van grote groepen aanvalstroepen op één plek, maar dat werkt alleen zolang de troepen nog bijeen zijn. Zodra ze zich verspreiden in loopgraven en verwoeste gebouwen, zijn ze geen enkelvoudig, waardevol doelwit meer.

Oekraïense luchtaanvallen richten zich op dit korte venster, waarbij verzamelgebouwen en nabijgelegen infrastructuur worden geraakt voordat de troepen zich verspreiden. Eén aanval kan een hele aanvalsgroep uitroeien, waardoor Rusland opnieuw moet beginnen en kostbare tijd en momentum verliest.

Aan de flanken proberen Russische troepen de stad te omsingelen door aanvalseenheden over secundaire wegen te verplaatsen, maar Oekraïense luchtaanvallen richten zich op deze routes om beweging te vertragen, waarbij een enorme krater geen omweg mogelijk maakt. Deze bewegingen worden gedetecteerd wanneer voertuigen herhaaldelijk dezelfde kruispunten en toegangswegen passeren, waardoor duidelijke patronen ontstaan die door Oekraïense drones worden opgemerkt. Geolocaliseerde aanvalsvideo toont precisiebommen die betwiste toegangswegen raken, waardoor Russische eenheden langere, blootgestelde omwegen moeten nemen en de timing voor een gecoördineerde omsingeling wordt verbroken.

Vooral bij Pokrovsk vormen Russische drone-teams een kritieke zwakke plek voor Oekraïne, omdat ze slagveldzichtbaarheid bieden, artillerievuur begeleiden en FPV-aanvallen uitvoeren, waardoor ze prioritaire doelen zijn voor Oekraïense Mig-29-aanvallen. Deze operators hebben maanden training onder gevechtsomstandigheden nodig, dus wanneer dronebesturingslocaties worden geraakt, verliest Rusland vaardigheden die het niet snel kan vervangen. Nieuwe bemanningen kunnen wel worden gerekruteerd, maar het verlies van ervaren operators vereist voortdurende werving en vermindert de algehele effectiviteit gestaag.

Bij Uspenivka hadden Russische troepen snelheid nodig na het veroveren van de nederzetting, omdat alleen snelle beweging dit voordeel in een doorbraak kon omzetten. Om dit te bereiken moesten ze gemotoriseerde eenheden over intacte bruggen en verharde wegen verplaatsen, terwijl het omliggende terrein al in diepe modder was veranderd. Oekraïense Mig-29’s bestormden die cruciale overgangen, stopten de opmars en dwongen Russische troepen om langzaam door de modder vooruit te komen, grotendeels te voet, terwijl voertuigen moeite hadden bij te blijven.

Bij Kamianske en Stepnohirsk proberen Russische troepen zich dicht genoeg te verplaatsen om hun FPV-operators binnen bereik van de stad Zaporizhzhia te brengen. Dit zou hen in staat stellen dieper in Oekraïense achtergebieden aan te vallen en het burgerleven ver buiten het front te verstoren.

In plaats daarvan stuiten ze op een spervuur van Oekraïense luchtaanvallen, waarbij Mig-29-gevechtsvliegtuigen voetplaatsen, schuilplaatsen en verzamelpunten raken zodra deze verschijnen. Geolocaliseerde beelden tonen bommen die vanaf afstand worden afgeworpen en gebouwen doen instorten voordat Russische eenheden zich kunnen ingraven, wat illustreert hoe luchtmacht wordt gebruikt om de dreiging te stoppen voordat deze de stad bereikt.

Het belang van de Poolse Mig-29-pijplijn ligt vooral in het feit dat het Oekraïne echte gevechtskracht geeft in plaats van extra vliegtuigen die alleen op papier bestaan. Elke extra jet stelt Oekraïne in staat herhaaldelijk dezelfde Russische zwakke plekken te raken, vooral in de korte momenten waarin troepen, commandanten, drones en uitrusting samenkomen voor een aanval.

Door bekende vliegtuigen te combineren met moderne geleidingskits kan Oekraïne aanvalsgroepen, commandoposten en dronebesturingslocaties in één precieze aanval uitschakelen. Als meer Poolse jets op schema arriveren, zullen Russische troepenconcentraties nabij het front blijven worden gereduceerd tot puin.