Ukraina rozpoczyna masowe bombardowanie rosyjskich sił przy użyciu polskich samolotów

Dziś największe informacje napływają z Ukrainy.

Tutaj Rosja zakładała, że ukraińska taktyczna lotnictwo pozostanie ograniczone przez brak samolotów i działania wojny elektronicznej. Jednak polska „rura” Mig-29 zmienia to ograniczenie w stałą, precyzyjną presję na rosyjskie węzły na froncie.

Pod koniec 2025 roku Warszawa publicznie omawiała udostępnienie kolejnych sześciu–ośmiu myśliwców Mig-29 wycofywanych ze służby w Polsce. To nastąpiło po przekazaniu w 2023 roku czternastu Mig-29 Ukrainie. Utworzono w ten sposób działającą „rurociągową” linię dostaw części zamiennych, obsługi i dokumentacji, a nie jednorazową darowiznę.

Te samoloty mogą wejść do służby niemal natychmiast, ponieważ Ukraina już obsługuje Mig-29 i posiada wyszkolonych pilotów oraz personel naziemny, eliminując opóźnienia związane z konwersją. Samoloty nie są też „surowymi kadłubami” – programy modernizacji polskich i ukraińskich dostosowały je do użycia zachodnich precyzyjnych pocisków kierowanych, z gotowymi pylonami, okablowaniem i interfejsami awioniki. Ponieważ ukraińscy piloci są już przeszkoleni na Mig-29, Ukraina może niemal natychmiast rozpocząć operacje bojowe.

Na północnej granicy ukraińskie Mig-29 są wykorzystywane do powstrzymywania rosyjskich rajdów zanim się rozpoczną, zmuszając Rosję do rozproszenia rezerw wzdłuż granicy zamiast ich koncentracji do działań ofensywnych. Ukraiński wywiad identyfikuje rosyjskie skupiska sił, gdy te nadal gromadzą się do ataków lub odpraw, najczęściej przez błędy w bezpieczeństwie operacyjnym, takie jak aktywne sygnały telefoniczne, widoczne anteny czy powtarzające się przejazdy pojazdów do tych samych domów.

Tutaj zlokalizowane nagranie pokazuje pojedynczy pocisk AASM Hammer trafiający w budynek, w którym zebrała się rosyjska piechota wraz z punktem dowodzenia. Uderzenie niszczy budynek za jednym zamachem, zabijając zgromadzony personel i uniemożliwiając rajd, zanim jednostka zdąży ruszyć w stronę granicy.

W rejonie Pokrowska rosyjskie ataki również zależą od gromadzenia dużych grup żołnierzy szturmowych w jednym miejscu, jednak działa to tylko dopóki żołnierze są zgromadzeni; gdy rozchodzą się do okopów i zrujnowanych budynków, przestają być pojedynczym, wartym celem.

Ukraińskie naloty powietrzne skupiają się na tym krótkim oknie, uderzając w budynki montażowe i infrastrukturę w pobliżu, zanim żołnierze się rozproszą. Jedno uderzenie może zniszczyć całą grupę szturmową, zmuszając Rosję do zaczęcia od nowa i kosztując ją czasu oraz utraty impetu.

Na flankach rosyjskie siły próbują okrążyć miasto, przesuwając jednostki szturmowe bocznymi drogami, ale ukraińskie naloty powietrzne celują w te trasy, spowalniając ruch, gdzie powstały ogromne krater pozostawiający brak obejścia. Ruchy te są wykrywane, gdy pojazdy wielokrotnie przemieszczają się przez te same skrzyżowania i drogi dojazdowe, tworząc wyraźne wzory wychwytywane przez ukraińskie drony. Zlokalizowane nagrania uderzeń pokazują precyzyjne bomby trafiające w sporne drogi dojazdowe, zmuszając rosyjskie jednostki do dłuższych i bardziej odsłoniętych objazdów oraz psując synchronizację potrzebną do skoordynowanego okrążenia.

Szczególnie w rejonie Pokrowska rosyjskie zespoły dronów stanowią krytyczny słaby punkt dla Ukrainy, ponieważ zapewniają widoczność pola walki, kierują ogniem artyleryjskim i przeprowadzają ataki FPV, stając się priorytetowymi celami dla uderzeń Mig-29. Operatorzy ci wymagają miesięcy szkolenia w warunkach bojowych, więc gdy miejsca kontroli dronów są trafiane, Rosja traci umiejętności, których nie może szybko odtworzyć. Choć możliwe jest rekrutowanie nowych ekip, utrata doświadczonych operatorów wymusza ciągłą rekrutację i stopniowo obniża ogólną skuteczność.

W pobliżu Uspeniwki rosyjskie siły potrzebowały szybkości po zajęciu osady, ponieważ tylko szybki ruch mógł przekształcić zdobycz w przełamanie. Aby to osiągnąć, musiały przemieścić jednostki zmotoryzowane przez nienaruszone mosty i utwardzone drogi, ponieważ otaczający teren już zamienił się w głębokie błoto. Ukraińskie Mig-29 uderzyły w kluczowe przeprawy, zatrzymując postęp i zmuszając rosyjskich żołnierzy do powolnego przemieszczania się przez błoto, w dużej mierze pieszo, podczas gdy pojazdy ledwo nadążały.

W rejonie Kamianske i Stepnohirsk rosyjskie siły próbują przesunąć się wystarczająco blisko, aby ich operatorzy FPV mogli osiągnąć zasięg startowy wobec miasta Zaporoże. Osiągnięcie tego pozwoliłoby im uderzać głębiej w tyły Ukrainy i zakłócać życie cywilne daleko poza linią frontu.

Zamiast tego natrafiają na grad ukraińskich nalotów, przy czym myśliwce Mig-29 uderzają w przyczółki, schrony i punkty zbiórki, gdy tylko się pojawiają. Zlokalizowane nagrania pokazują bomby uwolnione z dystansu, które niszczą budynki, zanim rosyjskie jednostki zdążą się okopać, ukazując, jak siła powietrzna jest wykorzystywana do neutralizacji zagrożenia zanim dotrze do miasta.

Ogólnie rzecz biorąc, polska „rura” Mig-29 ma znaczenie, ponieważ daje Ukrainie realną siłę bojową, a nie dodatkowe samoloty istniejące tylko na papierze. Każdy dodatkowy myśliwiec pozwala Ukrainie wielokrotnie uderzać w te same słabe punkty Rosji, szczególnie w krótkie momenty, gdy żołnierze, dowódcy, drony i sprzęt są zgromadzeni przed atakiem.

Dzięki użyciu znanych samolotów w połączeniu z nowoczesnymi zestawami naprowadzającymi Ukraina może eliminować grupy szturmowe, punkty dowodzenia i miejsca kontroli dronów jednym, precyzyjnym uderzeniem. Jeśli więcej polskich myśliwców przybędzie zgodnie z harmonogramem, rosyjskie grupy bojowe przy froncie nadal będą redukowane do gruzów.