Stad met de grond gelijkgemaakt: onherstelbare schade en immense verliezen

In deze video zullen we de Oekraïense aanvallen op Tuapse analyseren.

Oekraïense aanvallen op Russisch grondgebied zijn al geruime tijd het nieuwe normale verschijnsel binnen het conflict geworden. Eén strategisch cruciale Russische stad is echter het doelwit geworden van een buitengewoon hoge aanvalsfrequentie door de Oekraïense strijdkrachten.

Tuapse is uitgegroeid tot een van de meest systematisch bestookte Russische steden van de oorlog, en het tempo van de offensieven weerspiegelt de vastberadenheid van Oekraïne om de druk op deze locatie en de bijbehorende olie-infrastructuur onverminderd hoog te houden. Oekraïense eenheden hebben de stad in een kort tijdsbestek vijfmaal getroffen, waarbij de meest recente aanval op zevenentwintig mei tweeduizendzesentwintig de lokale raffinaderij opnieuw in brand heeft gestoken. De Oekraïense Generale Staf schatte dat de aanvallen in april en op de eerste mei alleen al voor meer dan driehonderd miljoen dollar aan schade hebben toegebracht aan de haveninfrastructuur en de raffinaderij. Dit bedrag is exclusief de branden die dagenlang woedden, de vernietiging van de opslagcapaciteit of de herhaaldelijke stillegging van de exportactiviteiten. In feite lopen de totale verliezen, wanneer de gederfde raffinageproductie, de kosten voor noodhulp en de logistieke verstoringen worden meegerekend, ver op boven de initiële raming.

De raffinaderij van Tuapse is een van de grootste faciliteiten in Zuid-Rusland en speelt een hoofdrol in de brandstofvoorziening van zowel de civiele markt als het Russische leger. De olietanks rondom het complex werden het zwaarst getroffen door de Oekraïense drones en vertoonden de meest zichtbare verwoesting. Tegen het einde van april was tweeënvijftig procent van de tanks vernietigd en negen procent beschadigd, wat de capaciteit om ruwe olie op te slaan en de distributiestromen te beheren direct aan banden legde. De Oekraïense aanvallen waren echter ook gericht op de operationele basiselementen van de faciliteit die het moeilijkst te vervangen zijn en die essentieel zijn voor het operationeel houden van de raffinaderij, zoals de verwerkingseenheden. Deze installaties dragen zorg voor de kernfasen van het raffinageproces, en zelfs minimale schade dwingt tot bedrijfssluitingen die weken of maanden in beslag nemen om te herstellen. Dit type hoogwaardige apparatuur is niet alleen kostbaar, maar ook zeer complex om snel te vervangen, temeer omdat Rusland voorheen afhankelijk was van de import van geavanceerde procesinstallaties en componenten uit het Westen. De exportterminal is eveneens meermaals getroffen, aangezien deze cruciaal is voor de doorvoer van geraffineerde producten naar de Zwarte Zee. Wanneer deze uitvalt, is Rusland gedwongen de verschepingen tijdelijk te staken of, indien mogelijk, om te leiden, wat leidt tot hogere vrachtkosten en logistieke overbelasting. De aanvallen veroorzaakten daarnaast bredere schade in de stad zelf, aangezien de olie uit de gescheurde tanks door de straten stroomde, terwijl de brandende oliedepots zorgden voor een neerslag van olie uit de lucht.

Oekraïne concentreert zijn kinetische operaties op Tuapse omdat het een strategisch knooppunt betreft dat Rusland niet eenvoudig kan compenseren, aangezien het militaire eenheden van brandstof voorziet en fungeert als een vitale olie-exportterminal in de Zwarte Zee. Het belang van Tuapse nam nog verder toe nadat Rusland de transportstromen verplaatste vanuit Novorossiejsk. Eerder was er namelijk al een logistiek probleem voor Rusland ontstaan toen Oekraïne de havenstad Novorossiejsk trof, waardoor Rusland gedwongen werd een alternatieve exportroute te zoeken. Die beslissing concentreerde de olielogistiek in de Zwarte Zee echter op één enkele locatie, waardoor Tuapse een prioritair doelwit werd voor Oekraïense aanvallen. Nu de terminal van Tuapse herhaaldelijk onder vuur ligt, nemen de Russische opties voor de export van olie drastisch af.

De aanvallen hebben de Russische olie-inkomsten reeds gereduceerd, inkomsten die Rusland hoopte te maximaliseren nadat er een oliecrisis ontstond door de sluiting van de Straat van Hormuz, wat de regering-Trump ertoe bewoog de sancties tijdelijk op te schorten. Rusland verdiende medio april echter naar schatting slechts vier miljard dollar aan olietransacties tijdens deze tijdelijke opschorting van de sancties; een opbrengst die zonder de Oekraïense aanvallen op de energie-infrastructuur aanzienlijk hoger had kunnen uitvallen. De herhaalde uitval van Tuapse ondermijnt tevens de Russische beweringen dat de situatie onder controle is. Ironisch genoeg hield Poetin in april nog vol dat er geen serieuze dreigingen waren voor de raffinaderij, waarna de faciliteit slechts enkele dagen later wederom in brand vloog.

Al met al toont de verwoesting in Tuapse aan hoe Oekraïne heeft geleerd om constante en gerichte druk uit te oefenen op de meest waardevolle energie-infrastructuur van de Russische Federatie. De reeds toegebrachte schade zal lange tijd vergen om te herstellen, en zelfs een heropgebouwde raffinaderij blijft kwetsbaar nu het bereik en de nuttige lading van de Oekraïense aanvalswapens blijven toenemen. Rusland wordt geconfronteerd met een krimpende kaart van bruikbare havens aan de Zwarte Zee, en Tuapse was de uitwijkoptie die het exportsysteem na eerdere verliezen draaiende hield. Als deze stad blijft branden, zal Rusland grote moeite hebben om zijn olie-export op gang te houden, en zal de economische druk zich verdiepen op een wijze die het land niet langer eenvoudig kan opvangen.