Territoriale brigades slanken infanterie af en zetten drones in tegen verrassingsaanvallen.

De houdbaarheid van de Oekraïense defensie hangt steeds vaker niet af van grote offensieven, maar van het stille uithoudingsvermogen van eenheden die onder constante druk standhouden. Nu Rusland de drone-oorlogvoering uitbreidt tot ver achter de frontlinie, zijn de achtergebieden die de oorlogsinspanningen ondersteunen een betwiste ruimte op zich geworden. Territoriale verdedigingsformaties vormen de ruggengraat van deze laag en vangen de druk op die anders zou overslaan naar het burgerleven en de logistiek. Hun uitdaging is niet de motivatie, maar de blootstelling in een omgeving waar statische infanterie een makkelijke prooi is voor aanhoudende luchtobservatie. Onder deze omstandigheden wordt de defensieve weerbaarheid bepaald door zichtbaarheid, reactietijd en het vermogen om dreigingen te verstoren vóór contact. Tegen deze achtergrond weerspiegelen de huidige veranderingen in Oekraïne een bredere aanpassing aan een slagveld waar drones bepalen hoe lang verdedigers stand kunnen houden.

‍