De Europese Unie beweegt richting een volledig exportverbod terwijl de handhaving wordt aangescherpt.

Het sanctieregime van Europa tegen Russische olie komt in een geloofwaardigheidsfase, waarin de kloof tussen wettelijke bevoegdheid en daadwerkelijke handhaving onmogelijk te negeren is. Wat ooit functioneerde als een afschrikmiddel door naleving, hangt nu bijna volledig af van de vraag of staten bereid zijn de politieke en juridische kosten van acties op zee te accepteren. Maritieme knelpunten, verzekeringsregelingen en afhankelijkheden van diensten geven Europa structurele invloed die lange tijd alleen op papier bestond, maar in de praktijk nauwelijks werd benut. Terwijl Rusland zich aanpast door export te concentreren op voorspelbare routes en te vertrouwen op schaduwscheepvaartnetwerken, neemt de effectiviteit van halfslachtige maatregelen gestaag af. Dit creëert een strategisch dilemma: ofwel wordt handhaving routinematig, ofwel dreigt het hele kader als symbolisch te worden gezien. Tegen deze achtergrond wijst het huidige beleidsdebat op een verschuiving van het beheren van naleving naar het afdwingen van een binaire keuze tussen actie en openlijke schending.

‍