Egipt wysyła wojska do Arabii Saudyjskiej, by dołączyć do wojny z Iranem, twierdzą jemeńscy Huti

Egipt uczynił istotny krok w kierunku bezpośredniego zaangażowania militarnego w konflikt regionalny, w związku z doniesieniami wskazującymi, że tamtejsza Narodowa Rada Obrony zaaprobowała dyslokację sił zbrojnych do Arabii Saudyjskiej w następstwie powtarzających się ataków Huti na terytorium królestwa. Rada, obradująca pod przewodnictwem prezydenta Abd al-Fattaha as-Sisiego, zadeklarowała pełne wsparcie na rzecz obrony bezpieczeństwa, integralności terytorialnej oraz aktywów strategicznych Rijadu. Egipski deputowany Mostafa Bakry poinformował, że organ ten zaaprobował misję o charakterze defensywnym, jednak parlament odroczył głosowanie mandatowe do 26 października, w związku z czym operacja wciąż oczekuje na ostateczne zatwierdzenie. Krok ten może stanowić punkt zwrotny w dynamice konfliktu, jako że pierwszy sojusznik Rijadu zbliża się do bezpośredniego zaangażowania wojskowego przeciwko ugrupowaniom wspieranym przez Iran. Uderzenia rakietowe i bezzałogowe Huti, wymierzone w saudyjskie porty lotnicze oraz infrastrukturę naftową, nasilają presję wywieraną na Rijad w kwestii wzmocnienia własnego systemu obrony.

Planowana dyslokacja egipska ma w założeniu wzmocnić potencjał obronny Arabii Saudyjskiej, a nie otwierać nowy front operacyjny w granicach Jemenu. Egipskie siły zbrojne mogłyby wesprzeć zabezpieczenie infrastruktury krytycznej oraz newralgicznych obiektów narażonych na uderzenia rakietowe i ataki bezzałogowców Huti. Ich obecność umożliwiłaby ponadto siłom saudyjskim redystrybucję zasobów kadrowych i materiałowych, odciążając jednostki odpowiedzialne za osłonę terytorium państwa oraz kluczowych aktywów królestwa. Układ ten zapewniłby Rijadowi dodatkowe zdolności defensywne, pozwalając jednocześnie Kairowi na wsparcie sojusznika bez natychmiastowego wikłania wojsk lądowych w bezpośrednie działania bojowe przeciwko ruchowi Huti. Rozróżnienie to ma fundamentalne znaczenie, gdyż rozmieszczenie pododdziałów na terytorium Arabii Saudyjskiej nie jest tożsame z wejściem do Jemenu ani z udziałem w operacjach ofensywnych. Podstawowe niewiadome dotyczą liczebności kontyngentu oraz zasad użycia siły w scenariuszu ewentualnego ataku ze strony formacji Huti.

Interes Kairu w zakresie powstrzymywania Huti wykracza daleko poza ramy partnerstwa strategicznego z Arabią Saudyjską. Powtarzające się ataki Huti na żeglugę handlową zdestabilizowały szlaki na Morzu Czerwonym, zmuszając licznych armatorów do przekierowywania jednostek wokół Przylądka Dobrej Nadziei w celu uniknięcia ryzyka związanego z żeglugą przez cieśninę Bab al-Mandab. Zmiana tras doprowadziła do drastycznego spadku natężenia ruchu w Kanale Sueskim, stanowiącym jedno z najważniejszych źródeł dewiz dla budżetu Egiptu.

Wynikające z tego straty finansowe wywarły dodatkową presję na gospodarkę zmagającą się już z ograniczeniami fiskalnymi i wysokim zadłużeniem zagranicznym. Z punktu widzenia Kairu przywrócenie bezpieczeństwa w tym korytarzu morskim stanowi zarówno priorytet gospodarczy, jak i nadrzędny cel bezpieczeństwa regionalnego. Wzmacniając zdolności obronne Arabii Saudyjskiej, Egipt może przyczynić się do ograniczenia skali zniszczeń powodowanych przez ataki Huti, co jednak nie wyeliminuje zagrożenia dla żeglugi generowanego z terytorium Jemenu. Szerszym celem strategicznym Kairu pozostaje zatem wsparcie saudyjskiego sojusznika przy równoczesnym włączeniu się w regionalne wysiłki na rzecz odbudowy bezpieczeństwa na Morzu Czerwonym i ożywienia ruchu handlowego przez Kanał Sueski.

Niemniej wysłanie wojsk do Arabii Saudyjskiej może narazić Egipt na bezpośrednią konfrontację z ugrupowaniem Huti. Formacja ta wystosowała już oficjalne ostrzeżenia pod adresem Kairu przed angażowaniem się militarnym, co zwiększa prawdopodobieństwo, że egipski personel stanie się celem ataków w razie realizacji planu dyslokacji.

Nawet przy zachowaniu ściśle defensywnego profilu misji, pododdziały ochraniające obiekty strategiczne znajdą się w zasięgu rażenia rakiet i aparatów bezzałogowych Huti. Jakikolwiek atak pociągający za sobą ofiary w szeregach egipskich wywołałby presję polityczną na władze w Kairze, zmuszając je do demonstracji siły i udowodnienia, że uderzenia w ich kontyngent nie pozostaną bez odpowiedzi. Wówczas Kair stanąłby przed trudnym wyborem między trwaniem przy ograniczonej roli defensywnej a autoryzacją uderzeń odwetowych na pozycje Huti. Taka reakcja mogłaby przekształcić misję mającą chronić Arabię Saudyjską w otwartą konfrontację militarną z ugrupowaniem powiązanym z Iranem. Ryzyko polega na tym, że Egipt może zostać wciągnięty w działania zbrojne wykraczające poza pierwotny mandat operacji, co otworzyłoby kolejny front w rozszerzającym się konflikcie regionalnym i drastycznie utrudniło kontrolę nad dalszą eskalacją.

W ostatecznym rozrachunku wartość strategiczna tej misji dla Kairu będzie zależała od tego, czy wsparcie udzielone Arabii Saudyjskiej przyczyni się do stworzenia warunków umożliwiających normalizację żeglugi na Morzu Czerwonym oraz powrót ruchu handlowego do Kanału Sueskiego. Sukces Egiptu oznaczałby ochronę własnych interesów ekonomicznych i wzmocnienie pozycji regionalnej bez uwikłania się w przewlekłą kampanię wojenną. Wyzwanie polega na wniesieniu wkładu wystarczającego do poprawy bezpieczeństwa regionalnego przy jednoczesnym uniknięciu zobowiązań grożących drenażem zasobów wojskowych i finansów publicznych. Doświadczenia Kairu wpłyną również na kalkulacje pozostałych sojuszników Rijadu, skłaniając ich do zaoferowania analogicznego wsparcia, jeśli misja zachowa ograniczony zasięg, bądź zwiększając ich ostrożność, jeżeli Egipt zostanie wciągnięty głębiej w wir walk.