Jak Ukraińcy przeniknęli do rosyjskich tuneli i rozbili rosyjską podziemną ofensywę na Kupiańsk

Dzisiaj napływają istotne doniesienia operacyjne z kierunku kupiańskiego.

W tym rejonie siły ukraińskie przekształciły jeden z kluczowych rosyjskich szlaków infiltracji w śmiertelną pułapkę, przeprowadzając bezprecedensowe podziemne przeciwuderzenie w pobliżu Kupiańska. W ramach operacji „Weles” żołnierze ukraińskiego Korpusu „Chartija” pokonali ponad piętnaście kilometrów podziemnymi magistralami, wychodząc na tyły rosyjskich pozycji z nadrzędnym celem wyeliminowania możliwości wykorzystywania sieci rurociągów, która wielokrotnie umożliwiała wojskom rosyjskim przenikanie przez ukraińskie linie obronne w tym sektorze.

Po odzyskaniu przez siły ukraińskie kontroli nad większością obszaru miasta i likwidacji licznych grup dywersyjno-rozpoznawczych, rosyjskie dowództwo nadal eksploatowało rurociąg gazowy biegnący pod dnem rzeki Oskoł. Niewielkie rosyjskie pododdziały przemieszczały się pod ziemią, omijając odkryte podejścia na powierzchni, by następnie pojawiać się na tyłach wojsk ukraińskich. Mimo zablokowania przez stronę ukraińską poszczególnych wyjść, siły rosyjskie nieustannie poszukiwały alternatywnych odgałęzień, dążąc do utworzenia nowych przyczółków i destabilizacji sytuacji w mieście, co skłoniło stronę ukraińską do przejęcia i odwrócenia rosyjskiej taktyki.

Jak poinformował generał brygady Ihor Obołenśkyj, dowódca Korpusu „Chartija”, ukraińscy planiści rozpoczęli operację od wnikliwej analizy materiałów wideo publikowanych przez rosyjskich żołnierzy z wnętrza gazociągu. Nagrania te dostarczyły kluczowych danych wywiadowczych na temat odległości pod ziemią, trajektorii przemieszczania się oraz potencjalnych punktów wyjścia na powierzchnię. Ukraińskie dowództwo ustaliło, że Rosjanie planowali równoczesne użycie wielu wyjść w celu sparaliżowania obrony poprzez wielokierunkową infiltrację. Zamiast ograniczać się do biernego zabezpieczania każdego włazu, formacja „Chartija” zaplanowała i przeprowadziła własną podziemną operację zaczepną.

Przygotowania wymagały specjalistycznego treningu fizycznego i psychologicznego, ukierunkowanego na długotrwałe operowanie w skrajnie ciasnych przestrzeniach. Saperzy i pododdziały inżynieryjne przygotowały korytarze, a specjalistyczny sprzęt podtrzymywania życia umożliwił marsz w warunkach podziemnych. Wewnątrz uszkodzonego już rurociągu żołnierze ukraińscy zainstalowali systemy łączności i nawigacji, naprawili newralgiczne odcinki trasy oraz wytyczyli dodatkowe przejścia. Do transportu zaopatrzenia i uzbrojenia w miejscach, gdzie tradycyjny ruch pieszy był skrajnie utrudniony, wykorzystano roboty lądowe oraz kołowe wózki transportowe.

Umożliwiło to ukraińskim grupom szturmowym skryte podejście pod pozycje przeciwnika bez narażania się na wszechobecne rozpoznanie bezzałogowców dominujących w przestrzeni powietrznej. Działania pod ziemią stanowiły jednak tylko jeden z komponentów szerszego planu. Po zajęciu pozycji w sieci instalacji ukraińscy żołnierze zabezpieczyli kluczowe ciągi komunikacyjne i przygotowali rubieże obronne, uniemożliwiając rosyjskie kontrataki wewnątrz infrastruktury.

W czasie gdy ukraińscy żołnierze posuwali się w głąb rurociągu, pozostałe formacje rozpoczęły zsynchronizowane uderzenia na powierzchni. Operatorzy dronów razili rosyjskie pozycje, podczas gdy jednostki szturmowe wywierały ciągłą presję naziemną, generując zagrożenie na wielu płaszczyznach jednocześnie. Koordynację wsparcia z powietrza zapewniał połączony ośrodek operacyjny we współdziałaniu z Brygadą Systemów Bezzałogowych „Achilles”.

Rezultaty operacji miały wymiar strategiczno-taktyczny: ponad trzydziestu rosyjskich żołnierzy zostało wziętych do niewoli i ewakuowanych rurociągiem na zaplecze, a ponad stu kolejnych zginęło bądź odniosło rany. Co istotniejsze, strona rosyjska bezpowrotnie utraciła dostęp do kluczowych podziemnych tras infiltracyjnych, które regularnie zagrażały bezpośredniemu zapleczu Kupiańska.

Operacja „Weles”, nazwana tak na cześć słowiańskiego bóstwa podziemi, stanowiła element szerszych ukraińskich działań mających na celu likwidację rosyjskich przyczółków na zachód od rzeki Oskoł. Podczas gdy część sił Korpusu „Chartija” uderzała w infrastrukturę podziemną, kolumbijskie pododdziały korpusu przeprowadziły kontrataki w rejonie Dworicznej, oczyszczając obszar o powierzchni około piętnastu kilometrów kwadratowych. Obie operacje wzajemnie się uzupełniały, komplikując rotację i dosyłanie rosyjskich posiłków, izolując grupy infiltracyjne oraz potęgując presję na pozostałe stanowiska przeciwnika po zachodniej stronie rzeki. Nabiera to szczególnego znaczenia przed nadejściem zimy, kiedy rosyjscy dowódcy mogliby w przeciwnym razie wykorzystywać zamaskowane trasy do przerzutu żołnierzy do Kupiańska wbrew ukraińskiemu nadzorowi powietrznemu.

Podsumowując, Ukraina zdecydowała się na bezpośrednie uderzenie w strukturę umożliwiającą rosyjską infiltrację, zamiast ograniczać się do jej biernego powstrzymywania. Operacja obnażyła także sprzeczności w powtarzanych przez Moskwę twierdzeniach o rzekomym kontrolowaniu Kupiańska. Mimo że Putin wcześniej ogłaszał zajęcie miasta, siły rosyjskie zmuszone były polegać na nielicznych grupach przenikających pod ziemią, by uwiarygodnić te deklaracje. Przenikając przez podziemne trasy wykorzystywane dotąd przez wroga, ukraińskie siły zbrojne przekształciły permanentną podatność w atut operacyjny, wzmacniając obronę Kupiańska i wspierając nadrzędne dążenie do odrzucenia wojsk rosyjskich za linię rzeki Oskoł.