Rosja zmienia tankowce floty cieni w pływające bazy do ataków dronami na Europę z Morza Bałtyckiego

W tym materiale wideo przeanalizujemy rosyjską militaryzację floty cieni.

Tankowce należące do rosyjskiej floty cieni odegrały kluczową rolę w częściowym utrzymaniu rosyjskiej gospodarki naftowej po nałożeniu sankcji. Jednak niepokojące doniesienia wskazują, że Rosja wykorzystuje tankowce floty cieni jako broń w bezprecedensowy i nieoczekiwany sposób wymierzony przeciwko Europie.

Z raportów wynika, że Rosja zaczęła wykorzystywać tankowce floty cieni jako mobilne platformy startowe dla bezzałogowych statków powietrznych nad terytorium Europy. Jednostki te operują w prawnych szarych strefach, transportując objętą sankcjami ropę, a istniejący kamuflaż komercyjny czyni z nich idealne platformy startowe, rozszerzając ich rolę daleko poza ekonomiczne przetrwanie. Przekształcenie zwykłego tankowca w platformę dla dronów umożliwia Rosji prowadzenie działań rozpoznawczych podczas przemieszczania się po wodach międzynarodowych w pobliżu europejskich wybrzeży bez uruchamiania systemów wczesnego ostrzegania. Stanowi to de facto militaryzację rosyjskiej żeglugi handlowej, co radykalnie zmienia równanie zagrożenia na wodach europejskich.

W rzeczywistości drony startujące z tych tankowców nie były wykorzystywane jedynie do symbolicznego nękania. Wiele z nich realizowało misje nad bazami wojskowymi NATO oraz krytycznymi instalacjami w Wielkiej Brytanii, Francji, Danii, Niemczech, Belgii i Holandii. Ich celem wydaje się pozyskiwanie informacji wywiadu wizualnego i elektronicznego na temat baz lotniczych, przedsiębiorstw sektora obronnego oraz obiektów strategicznych, w tym wchodzących w skład infrastruktury rozmieszczenia broni jądrowej. Rosja próbuje w ten sposób odbudować swoją świadomość sytuacyjną, stosując to rozwiązanie pomostowe po masowym wydaleniu swoich oficerów wywiadu z Europy w dwa tysiące dwudziestym drugim roku. Poprzez operowanie dronami z pokładów licznych, pozostających w ruchu tankowców, Kreml zwiększa nieprzewidywalność tych rajdów rozpoznawczych i utrudnia atrybucję, co pozwala na prowadzenie działań bez wywoływania natychmiastowej reakcji politycznej. Ponadto, w momencie wykrycia, drony zmuszają państwa europejskie do przeciwdziałania, co daje Rosji sposobność do testowania czasu mobilizacji sił zbrojnych oraz ewaluacji ich procedur odpowiedzi. Działania te wpisują się również w szerszą kampanię presji psychologicznej, mającą na celu wywołanie paniki opinii publicznej w odwecie za wsparcie udzielane Ukrainie.

Schemat tych incydentów dowodzi, że nie mamy do czynienia z odosobnionym eksperymentem, lecz z systematyczną kampanią, której apogeum przypadło na dwa tysiące dwudziesty piąty rok i która jest kontynuowana w dwa tysiące dwudziestym szóstym roku, osiągając dotychczas łączną liczbę stu czterdziestu czterech podejrzanych incydentów z udziałem dronów. Ostatnie zdarzenie odnotowano w lutym dwa tysiące dwudziestego szóstego roku, kiedy szwedzkie siły zbrojne wykryły i zakłóciły lot drona, który wystartował z rosyjskiego okrętu rozpoznania radioelektronicznego na wodach terytorialnych Szwecji, podczas gdy w pobliżu operowała francuska lotniskowcowa grupa uderzeniowa. Jest to zarazem pierwszy potwierdzony przypadek startu bezzałogowca bezpośrednio z rosyjskiej jednostki, co dowodzi zdolności operacyjnych, które europejscy decydenci dotychczas jedynie podejrzewali. W wrześniu dwa tysiące dwudziestego piątego roku drony wymusiły czasowe zamknięcie portu lotniczego w Kopenhadze i wywołały alarmy w całej Danii, podczas gdy w rejonie tym znajdowało się kilka tankowców floty cieni. Zaledwie kilka dni później francuscy komandosi przeprowadzili abordaż jednego z takich tankowców u wybrzeży Francji, zatrzymując na pokładzie pracowników rosyjskich prywatnych firm wojskowych, co uprawdopodobniło tezę, że drony w Danii zostały wysłane z przepływającego statku powiązanego z Rosją.

Dowody coraz wyraźniej wskazywały na zorganizowaną operację ze strony Federacji Rosyjskiej, jako że w tym samym roku drony operowały nad bazą lotniczą Volkel w Holandii oraz nad bazą wojskową Kleine Brogel w Belgii – obiema powiązanymi z programem NATO Nuclear Sharing. Pierwsze incydenty zaobserwowano już w dwa tysiące dwudziestym czwartym roku, kiedy drony wielokrotnie naruszały przestrzeń powietrzną nad kluczowymi bazami lotniczymi Stanów Zjednoczonych w Wielkiej Brytanii i Niemczech. Wszystkie te naruszenia korelowały z trasami przemieszczania się powiązanych z Rosją jednostek komercyjnych, co wskazuje, że ta kampania rozpoznawcza była budowana od lat.

Podsumowując, militaryzacja floty cieni obrazuje, w jaki sposób Rosja zaadaptowała aktywa cywilne do omijania europejskich systemów obronnych i prowadzenia masowego rozpoznania bez formalnego przekraczania czerwonych linii. Incydenty te ujawniają również, że morskie operacje bezzałogowe mogą stać się stałym elementem strategii działaniowej Rosji, co już teraz zmusza europejskie rządy do weryfikacji metod monitorowania i ochrony własnych linii brzegowych. W rezultacie komercyjne tankowce nie mogą być dłużej postrzegane wyłącznie jako aktywa gospodarcze, ponieważ Rosja włączyła je w architekturę swojej szerokiej strategii wojny hybrydowej. Ta nowa rzeczywistość staje się coraz bardziej oczywista, jako że europejskie gabinety polityczne w coraz większym stopniu traktują tankowce floty cieni jako potencjalne cele o charakterze wojskowym, a nie jedynie jako narzędzia służące do omijania sankcji.