OGROMNY SUKCES: Ukraina odzyskuje 745 km², przełamuje rosyjskie linie i wyzwala 26 miejscowości

Dzisiaj Ukraina ujawniła rezultaty jednej ze swoich największych długofalowych operacji przeciwofensywnych w ostatnich miesiącach, gdy prezydent Wołodymyr Zełenski ogłosił, że siły ukraińskie pomyślnie posunęły się naprzód na kierunku oleksandriwskim, wyzwalając siedemset czterdzieści pięć kilometrów kwadratowych oraz dwadzieścia sześć miejscowości w obwodach dniepropietrowskim, donieckim i zaporoskim. Według oficjalnych danych ukraińskich straty rosyjskie przekroczyły dziewięć tysięcy pięćset zabitych i ponad sześć tysięcy sześćset rannych, przy jednoczesnym wzięciu do niewoli kolejnych żołnierzy wroga.

Ofensywa nie stanowiła gwałtownego przełamania osiągniętego w ciągu kilku dni, lecz była skumulowanym rezultatem ponad sześciomiesięcznej ciągłej presji operacyjnej. Ukraińskie pododdziały szturmowe wyzwoliły dwadzieścia sześć miejscowości, a następnie pododdziały wojsk inżynieryjnych oczyściły ponad trzysta kilometrów kwadratowych obszarów zaplecza, gdzie wcześniej umocniły się rosyjskie grupy infiltracyjne. Operacja jest kontynuowana, podczas gdy ukraińskie jednostki konsolidują zyski terytorialne i rozbudowują przyczółki, a wyniki ujawniono z opóźnieniem ze względów bezpieczeństwa operacyjnego.

Jedne z najbardziej znaczących postępów miały miejsce w rejonie Komaru, gdzie po wyzwoleniu miejscowości położonych dalej na zachód i całkowitym oczyszczeniu Nowochackiego siły ukraińskie podeszły pod Komar z dwóch kierunków. Zamiast przeprowadzać bezpośredni szturm, osłabiły one najpierw rosyjską obronę poprzez precyzyjnie skoordynowane uderzenia. Ukraiński myśliwiec MiG-29 zrzucił bomby precyzyjne GBU-39 na rosyjski punkt oporu mieszczący magazyn amunicji wewnątrz wsi, podczas gdy drony uderzeniowe zniszczyły załadowaną rosyjską wyrzutnię rakietową BM-27 Uragan zmierzającą na stanowisko ogniowe. Wyrzutnia stanęła w płomieniach, zanim doszło do detonacji rakiet, które zaczęły w niekontrolowany sposób odpalać się z prowadnic. Dopiero po obezwładnieniu rosyjskiego potencjału ogniowego do akcji od zachodu wkroczyły ukraińskie siły specjalne. Odcięły one miejscowość, utrzymały stały nadzór powietrzny za pomocą dronów i systematycznie oczyściły pozostałe pozycje wroga. Rosyjscy żołnierze, którzy odrzucili propozycję kapitulacji i otworzyli ogień, zostali zlikwidowani, a pozostali trafili do niewoli. Późniejsze nagrania rosyjskie wykazały, że ich własna artyleria ostrzeliwała sam Komar, co nieświadomie potwierdziło, że wieś przeszła już pod kontrolę ukraińską.

Dalej na południe Ukraina sukcesywnie zwiększa nacisk na Uspeniwkę, większy węzeł obronny zajęty przez Rosję niemal rok temu. Wojska ukraińskie posuwają się jednocześnie od zachodu przez Sołodke oraz od północy, wykorzystując niedawno wyzwolone miejscowości jako rejon wyjściowy do natarcia. Rosyjskie materiały wideo pokazują ostrzał artyleryjski skierowany na ukraińskie drogi podejścia poza Sołodkem, co dowodzi, że walki dotarły już na przedpola miejscowości. Jednocześnie siły ukraińskie przeniknęły za rosyjskie pozycje na północ od Uspeniwki, zagrażając głównej arterii logistycznej zaopatrującej obrońców poprzez objęcie jej kontrolą ogniową. Liczne cieki wodne oraz ograniczona liczba miejscowości utrudniają rosyjską logistykę, zmuszając odwody do korzystania z przewidywalnych tras podatnych na ukraiński ogień. W ramach wsparcia ofensywy ukraiński MiG-29 przeprowadził kolejny precyzyjny atak na punkt dowodzenia pododdziałami bezzałogowymi 36. Samodzielnej Brygady Strzelców Zmotoryzowanych Rosji, co dodatkowo zdezorganizowało koordynację działań wroga na polu walki.

Jednocześnie centralny odcinek tego sektora ukazuje, jak postępująca degradacja rosyjskiej logistyki w coraz większym stopniu kształtuje sytuację taktyczną. Ukraińskie postępy zepchnęły wojska rosyjskie za rzekę, podczas gdy wiele pozostałych grup infiltracyjnych zostało faktycznie porzuconych przez własne dowództwo. Zamiast ustabilizować sytuację operacyjną, siły rosyjskie w coraz większym stopniu polegały na widowiskowych nagraniach pokazujących zawieszanie flag w zrujnowanych miejscowościach. W tym samym czasie wojska ukraińskie kontynuowały infiltrację osłabionych pozycji, podczas gdy rosyjska piechota – według doniesień – musi obecnie pokonywać pieszo od pięciu do dziesięciu kilometrów wzdłuż odsłoniętych dróg, aby w ogóle dotrzeć do wsi na linii styczności przed próbą sformowania ugrupowania do szturmu. Głębokie zniszczenia w miejscowościach pozbawiają wroga ukrytych rejonów koncentracji, co uniemożliwia Rosji skupienie sił do prowadzenia znaczących działań zaczepnych.

Podsumowując, najwyrazistszą oznaką pogarszającej się pozycji operacyjnej Rosji jest fakt, że nawet rosyjscy analitycy wojskowi zaczęli przyznawać fakt ukraińskich postępów na tym kierunku. Mimo ustawicznego wydawania rozkazów ponawiania ataków, rosyjscy dowódcy wysyłają piechotę przez dwie rzeki i trzy rowy w głąb gęsto obserwowanego terenu, gdzie natarcia załamują się od tygodni. Operacja oleksandriwska pokazuje, że podczas gdy Rosja nadal wydaje formalne rozkazy ofensywne, siły ukraińskie w coraz większym stopniu narzucają inicjatywę na polu walki, systematycznie spychając wojska rosyjskie i wykorzystując narastające słabości w rosyjskiej logistyce, koordynacji oraz dowodzeniu.