Rosyjska obrona twardnieje, lecz kontrola nad utraconymi wodami wciąż nieosiągalna

Z regionu Morza Czarnego napływają dziś istotne meldunki.

Rosja podejmuje próby powstrzymania ukraińskiej kampanii dronów nawodnych, która zmusiła już Flotę Czarnomorską do opuszczenia Krymu. Choć rosyjskie systemy bezzałogowe coraz częściej przechwytują ukraińskie jednostki, kluczowe pozostaje pytanie, czy jest to trwała odnowa zdolności, czy jedynie gra na zwłokę w przypadku floty, która wciąż nie może powrócić na utracone akweny.

Ukraińskie ataki z użyciem dronów morskich zmieniły charakter wojny na Morzu Czarnym, dając Kijowowi asymetryczne i tanie narzędzie do zagrażania najcenniejszym rosyjskim jednostkom morskim. Operując własną flotyllą dronów półzanurzalnych skierowanych przeciwko okrętom wojennym, jednostkom patrolowym i infrastrukturze portowej, Ukraina zmusiła Rosję do obrony przed uderzeniami, które pojawiają się niemal bez ostrzeżenia.

Drony morskie są trudne do wyeliminowania ze względu na ich niską sylwetkę nad lustrem wody oraz relatywnie niewielką prędkość, co utrudnia ich detekcję. Skala wyrządzonych szkód była znacząca, gdyż powtarzające się ataki niszczyły nie tylko zasoby przeciwnika, ale także rosyjskie poczucie bezpieczeństwa w operowaniu z rejonu Krymu.

Doprowadziło to do jednego z najważniejszych efektów strategicznych tej wojny: rosyjska Flota Czarnomorska wycofała się z wysuniętych pozycji na kontrolowanym przez Rosję Krymie i przebazowała się na wschód, do Noworosyjska. Ruch ten uczynił pozostałości floty trudniejszymi do trafienia, lecz jednocześnie drastycznie ograniczył jej zdolność do kształtowania sytuacji u wybrzeży Ukrainy. Tym samym, nawet bez całkowitego zniszczenia floty, Ukrainie udało się wyprzeć ją z akwenu o kluczowym znaczeniu dla obu stron.

Niemniej jednak, początkowa dynamika tych działań osłabła, gdyż Rosja wyeliminowała część luk w systemie bezpieczeństwa, które wcześniej umożliwiały skuteczne uderzenia. Głównym powodem jest wdrożenie przez Rosję bardziej skoordynowanej odpowiedzi opartej na systemach powietrznych. Drony rozpoznawcze, takie jak ZALA, są obecnie wykorzystywane do wykrywania ukraińskich jednostek nawodnych na większych dystansach, co daje siłom rosyjskim więcej czasu na reakcję. Po wykryciu, do ich zniszczenia kierowana jest amunicja krążąca typu Lancet.

W praktyce Rosja stworzyła łańcuch rażenia (kill chain) łączący wykrywanie i przechwytywanie w jeden proces, wykorzystując posiadane już systemy w sposób bardziej efektywny, bez konieczności dokonywania przełomu technologicznego. W rezultacie Ukraina musi obecnie przełamywać bardziej zorganizowany system obronny, zanim jej drony zdołają dotrzeć do celów o wysokiej wartości.

Mimo to, obecnej fazy wojny na Morzu Czarnym nie należy mylić z pełnym odzyskaniem inicjatywy przez Rosję. Pod względem taktycznym Rosja rzeczywiście radzi sobie lepiej, znajdując skuteczniejsze sposoby na neutralizację nadpływających jednostek. Jednak to ukraińska strategia dronowa wciąż definiuje przestrzeń walki, gdyż Flota Czarnomorska pozostaje zablokowana i narażona na ataki nawet w Noworosyjsku, nie będąc w stanie operować w pobliżu Krymu i w zachodniej części akwenu z dawną pewnością siebie.

Podsumowując, nowe rosyjskie środki zaradcze pomagają ograniczyć doraźne zagrożenie, lecz nie pozwoliły na przywrócenie kontroli nad Morzem Czarnym ani dawnej obecności operacyjnej. Flota może być obecnie trudniejsza do porażenia, jednak wciąż działa z pozycji defensywnej, ponieważ Ukraina udowodniła, że nawet wschodnie części morza nie są dla Rosjan bezpiecznym schronieniem. Oznacza to, że rosyjska obrona taktyczna kupuje czas dowództwu, nie będąc w stanie odwrócić wcześniejszej porażki strategicznej. Dopóki Flota Czarnomorska pozostaje uwięziona w Noworosyjsku, pełniąc rolę stacjonarnego celu zamiast operować z Krymu, sytuacja Rosji pozostaje krytyczna.