Somalijscy bojownicy dołączają do Huti przeciw Arabii Saudyjskiej, gdy wojna szybko eskaluje

Niedawno jemeńskie Narodowe Siły Oporu, walczące przeciwko ugrupowaniu Huti, poinformowały o odnalezieniu ciał członków somalijskiej organizacji zbrojnej Asz-Szabab pośród poległych bojowników Huti, wspieranych przez Iran, wzdłuż zachodniego wybrzeża Jemenu. Identyfikacji zabitych jako bojowników Asz-Szabab miano dokonać na podstawie zabezpieczonych przy zwłokach dokumentów oraz przedmiotów osobistych, choć doniesienia te nie zostały dotąd niezależnie zweryfikowane. Ponieważ Teheran zapewnia ruchowi Huti dostawy uzbrojenia, szkolenia operacyjne oraz wsparcie finansowe, zacieśniająca się kooperacja z Asz-Szabab mogłaby stanowić mechanizm pośredniej projekcji wpływów Iranu przez Morze Czerwone w głąb Rogu Afryki.

Zbliżenie operacyjne między Huti a Asz-Szabab nie ma charakteru incydentalnego ani nagłego. Z ustaleń dziennika The Wall Street Journal wynika, że relacje te rozwijały się co najmniej od 2023 roku. Ponadto raport z października 2025 roku udokumentował powiązania między oboma podmiotami obejmujące przemyt broni, szkolenia bojowe oraz wsparcie logistyczne. Dziennik podał również, że ponad stu bojowników Asz-Szabab udało się do Jemenu w celu odbycia przeszkolenia w zakresie obsługi bezzałogowych statków powietrznych, zaawansowanych systemów uzbrojenia oraz materiałów wybuchowych. Wskazano także konkretnych somalijskich emisariuszy odpowiedzialnych za zacieśnianie więzi dwustronnych poprzez organizację zakupów broni, transport sprzętu wojskowego oraz utrzymywanie bezpośrednich kanałów łączności z dowództwem Huti.

Wobec tego ewentualny bezpośredni udział bojowników somalijskich w działaniach zbrojnych w Jemenie po stronie sił Huti oznaczałby istotną eskalację relacji: przejście od transferów materiałowych i wsparcia szkoleniowego do bezpośredniego współdziałania bojowego na linii frontu.

Zdolności operacyjne jemeńskiego ruchu Huti pozostają z kolei strukturalnie uzależnione od wsparcia ze strony Iranu. Teheran utrzymuje gotowość bojową Huti poprzez dostawy uzbrojenia, programy szkoleniowe oraz pomoc finansową, co zneutralizowało techniczne ograniczenia jemeńskiej formacji w samodzielnym rozwijaniu zaawansowanych pocisków rakietowych i dronów uderzeniowych. Dodatkowo powiązane z Iranem sieci generują dziesiątki milionów dolarów ze sprzedaży ropy naftowej i innych surowców. Środki te są następnie transferowane do Jemenu za pośrednictwem struktur pośredniczących oraz podmiotów wymiany walut działających w różnych jurysdykcjach, zapewniając zaplecze finansowe dla operacji Huti.

Konsolidacja powiązań między jemeńskimi Huti a somalijskim ugrupowaniem Asz-Szabab przynosi wymierne korzyści strategiczne obu stronom. W warunkach toczącego się konfliktu z Arabią Saudyjską oraz regularnych starć z jemeńskimi siłami rządowymi ruch Huti mierzy się z deficytem rezerw ludzkich na kluczowych odcinkach; w tych okolicznościach formacja dąży do uzupełnienia braków kadrowych poprzez rekrutację i dyslokację bojowników Asz-Szabab bezpośrednio na linię frontu. Z drugiej strony partnerstwo z Huti otwiera przed Asz-Szabab dostęp do zaawansowanych technologii militarnych, transferów uzbrojenia oraz specjalistycznego szkolenia, których samodzielne pozyskanie przez somalijską organizację byłoby wysoce utrudnione.

Co więcej, Asz-Szabab dysponuje rozbudowanymi koneksjami ze strukturami przemytniczymi i grupami pirackimi w regionie. Zgodnie z raportem Organizacji Narodów Zjednoczonych z lutego 2025 roku somalijskie ugrupowanie zaoferowało ruchowi Huti pomoc w rozszerzeniu procederu piractwa morskiego w Zatoce Adeńskiej w zamian za dostawy broni i szkolenia militarne. Od początku bieżącego roku liczba incydentów o charakterze pirackim w Zatoce Adeńskiej przekroczyła już dziesięć. W przypadku skoordynowania działań w tym akwenie obie formacje mogłyby wykorzystywać grupy pirackie do przejmowania statków handlowych przepływających przez Zatokę Adeńską oraz wody w pobliżu wschodniego wybrzeża Somalii, czerpiąc zyski z wymuszeń okupów. Mogłyby również radykalnie zwiększyć przepustowość kanałów przerzutu broni i zaopatrzenia między Somalią a Jemenem z wykorzystaniem zorganizowanych siatek szmuglerskich. W efekcie porozumienie z Asz-Szabab pozwoliłoby Huti wzmocnić lądowy potencjał militarny w Jemenie, jednocześnie zwiększając asymetryczną kontrolę nad strategicznymi szlakami morskimi wokół Zatoki Adeńskiej.

W ujęciu całościowym potwierdzenie obecności bojowników Asz-Szabab w Jemenie dowodziłoby, że teatr konfliktu przestał mieścić się w granicach Półwyspu Arabskiego. W miarę jak obie formacje wymieniają się kadrami bojowymi, sprzętem i doświadczeniem taktycznym, procesy destabilizacji w Jemenie i Somalii ulegają transgranicznej samonapędzającej się eskalacji przez Zatokę Adeńską. Z perspektywy Teheranu czerpanie korzyści geopolitycznych nie wymaga bezpośredniego nadzoru nad każdym wymiarem tej współpracy, gdyż ekspansja wpływów Huti w Afryce automatycznie poszerza zasięg oddziaływania wspieranego przez Iran podmiotu. Kluczowym pytaniem analitycznym pozostaje to, czy relacje te utrzymają charakter doraźnej transakcji, czy też przekształcą się w trwałą siatkę transnarodową, zdolną do zdestabilizowania obu państw oraz kluczowych szlaków żeglugowych w regionie.