Rosjanom grozi zagłada! Demograficzny kolaps spycha państwo w nieodwracalną bezdeń i upadek

Z Rosji napływają dziś ponure wieści.

Nawet głosy jednoznacznie prowojenne ostrzegają, że kraj ten wchodzi w fazę bezwzględnej demograficznej spirali śmierci, a wojna przeciwko Ukrainie przynosi szkody, które mogą okazać się nieodwracalne zarówno dla rosyjskiego potencjału militarnego, jak i gospodarki. Szczególnie niebezpieczny jest fakt, że straty te przestały ograniczać się do linii frontu, lecz przekształcają strukturę państwa i społeczeństwa w sposób, który może uniemożliwić Rosji regenerację nawet w przypadku zakończenia działań wojennych.

Zjawisko to wykracza poza ramy typowych niepowodzeń wojennych. Państwo jest w stanie przetrwać straty militarne, o ile dysponuje zdrową strukturą demograficzną, elastyczną gospodarką i społeczeństwem ukierunkowanym na odbudowę – tymczasem Rosja traci wszystkie te trzy filary jednocześnie. W latach dwa tysiące osiemnaście – dwa tysiące dwadzieścia pięć w Azji Centralnej odnotowano o około trzy przecinek pięć miliona więcej urodzeń niż w Rosji, podczas gdy w samej Rosji w dwa tysiące dwudziestym piątym roku zarejestrowano zaledwie około jeden przecinek jeden miliona noworodków. Oznacza to, że Rosja nie tylko boryka się z niską dzietnością, ale systematycznie traci bazę ludzką niezbędną do utrzymania przyszłego wzrostu i stabilności.

Wojna potęguje tę długofalową słabość, przekształcając ją w gwałtowny kryzys narodowy. Rosja rozpoczynała inwazję w warunkach regresu demograficznego i starzenia się społeczeństwa, po czym w wyniku mobilizacji z życia cywilnego wycofano ponad milion mężczyzn. Analizy oparte na danych z rejestru spraw spadkowych sugerują, że do tej pory zginęło co najmniej około trzysta pięćdziesiąt dwa tysiące rosyjskich żołnierzy. Ponadto Center for Strategic and International Studies wskazuje, że oprócz tego około osiemset siedemdziesiąt pięć tysięcy rosyjskich wojskowych zostało rannych w walce, wziętych do niewoli lub uznanych za zaginionych. Ponieważ straty te koncentrują się w dużej mierze w grupach wiekowych kluczowych dla tworzenia rodzin, rynku pracy i przyszłych wskaźników urodzeń, osłabiają one fundament społeczno-gospodarczy, bez którego jakakolwiek odbudowa Rosji będzie niemożliwa.

Rosja traci jednak nie tylko zasoby ludzkie, ale także ogromne środki materiałowe i finansowe. Najnowsze badania wskazują, że straty Rosji w zakresie sprzętu wojskowego, amunicji i logistyki wynoszą w przybliżeniu dwieście siedemdziesiąt cztery miliardy dolarów. W tym kontekście kluczowe jest zrozumienie, że wszelkie kapitały i zasoby materialne lokowane w sektorze obronnym stanowią z ekonomicznego punktu widzenia kapitał stracony; zostają one zniszczone na polu bitwy bądź ostatecznie ulegną degradacji w magazynach, a ich jedyną wartością pozostaje obrona terytorium kraju i jego obywateli. Ponieważ Rosja decyduje się na konsumpcję tego kapitału w działaniach ofensywnych, dążąc do aneksji sąsiedniego państwa, wartość ta zostaje bezpowrotnie utracona na rzecz celu, który w żaden sposób nie podniesie poziomu życia jej własnych obywateli.

Konsekwencje wojny przenikają głęboko w tkankę rosyjskiego społeczeństwa, w którym służba wojskowa i lojalność wobec systemu w coraz większym stopniu determinują ścieżki awansu oraz kryteria państwowych gratyfikacji. Programy takie jak Czas bohaterów, służące wprowadzaniu weteranów na stanowiska w administracji publicznej, oraz inicjatywy w zakresie militaryzacji młodzieży, poddające dzieci rygorowi wojskowemu od najmłodszych lat, dowodzą, że proces ten nie służy już wyłącznie podtrzymywaniu wysiłku zbrojnego. Chodzi o głęboką przebudowę instytucji i wartości regulujących codzienne życie. W rezultacie priorytety cywilne, takie jak edukacja, modernizacja gospodarcza czy zaangażowanie międzynarodowe, są spychane na dalszy plan, jako że państwo systemowo przygotowuje społeczeństwo do permanentnej mobilizacji, a nie do długofalowego rozwoju.

Ta sama pułapka strukturalna dotyka gospodarkę, gdzie odwrócenie długoterminowych skutków może okazać się najtrudniejsze, ponieważ Rosja przestawiła znaczną część swojego przemysłu na zaspokajanie potrzeb wojennych. W krótkiej perspektywie może to stwarzać iluzję stabilizacji – zakłady produkcyjne funkcjonują, a zamówienia obronne stymulują cyrkulację pieniądza – jednak zmilitaryzowana gospodarka generuje znikome korzyści dla sektora cywilnego, zniekształca strukturę inwestycji i uzależnia finansowo całe regiony od wydatków na zbrojenia. Jednocześnie izolacja Rosji od rynków zachodnich odcina ją od zaawansowanych technologii, inwestycji i szerokiej integracji handlowej, drastycznie ograniczając zdolności modernizacyjne poza sferą produkcji wojskowej. Rosja potrzebuje zatem przerwania działań wojennych, lecz im dłużej jej gospodarka pozostaje oparta na produkcji obronnej i wydatkach wojennych, tym trudniejszy będzie demontaż systemu, który obecnie warunkuje funkcjonowanie znacznej części kraju.

Podsumowując, Rosja weszła w okres, w którym destrukcyjne skutki tej wojny będą się pogłębiać nawet w przypadku deeskalacji walk. Kraj ten zderzy się z kurczącymi się zasobami siły roboczej, spadkiem liczby rodzin i osłabionym wzrostem gospodarczym, jako że system państwowy przystosował się do funkcjonowania w trybie mobilizacyjnym, a nie rozwojowym. Oznacza to, że zakończenie wojny wywoła nowy kryzys wewnętrzny w samej Rosji, pozbawiając strukturę państwową uzasadnienia, które dotychczas spajało system. Rosja nie zmierza ku powojennej odbudowie, lecz ku przyszłości, w której wojna trwale zredukowała jej potencjał mocarstwowy.