Zobacz, jak Rosjanie popełniają ten sam głupi błąd 6 razy z rzędu

Z odcinka sumskiego napłynęły dziś istotne aktualizacje operacyjne.

W tym sektorze Rosja pilnie potrzebowała nowatorskich rozwiązań taktycznych, aby zyskać szansę na przełamanie ukraińskich linii obronnych. Ponieważ jednak rosyjskie pododdziały szturmowe popełniły ten sam błąd sześć razy z rzędu, bilans ich operacji szybko okazał się katastrofalny.

Rosyjskie dowództwo wykazuje coraz większą desperację, jako że konwencjonalne uderzenia w tym rejonie kończą się niepowodzeniem, uniemożliwiając siłom inwazyjnym wniknięcie w pasy zieleni leśnej oraz neutralizację ukraińskich operatorów bezzałogowców. Warunki terenowe przekształciły ten sektor w śmiertelną pułapkę – Ukraińcy kontrolują zalesienia, podczas gdy rosyjskie grupy szturmowe muszą pokonywać otwarte pola, pozostając całkowicie wystawionymi na ogień artylerii i dronów. Siły ukraińskie utrzymują pełną kontrolę ogniową nad drogami podejścia, rażąc przeciwnika na długo przed dotarciem do linii drzew. Te powtarzające się ataki frontalne wywołały ciężkie straty w stanach osobowych i doprowadziły do całkowitego zatrzymania postępów, zmuszając rosyjskich dowódców do rezygnacji ze schematycznych uderzeń na rzecz poszukiwania ukrytych dróg infiltracji.

Plan zakładał powtórzenie sukcesu rosyjskiej infiltracji w rejonie Sudży podczas ukraińskiej ofensywy, kiedy to żołnierze rosyjscy użyli rurociągu jako osłony do obejścia ukraińskich pozycji. Obecnie siły rosyjskie podjęły próbę wykorzystania gazociągu Urengoj–Pomary–Użhorod w celu ponownego zaskoczenia strony ukraińskiej. Rosyjskie grupy szturmowe przemieściły się siedemnaście kilometrów w głąb systemu rurociągów, wchodząc przez szyb kolektora na terytorium Federacji Rosyjskiej. Na trasie przemieszczenia utworzono dwa punkty odpoczynku oddalone od siebie o około pięć kilometrów, co pozwalało siłom na przebywanie wewnątrz instalacji do siedmiu dni. Przemieszczanie się wewnątrz rurociągu jest jednak skrajnie uciążliwe ze względu na wysokość wynoszącą zaledwie sto czterdzieści centymetrów, co zmuszało żołnierzy do poruszania się w pozycji pochylonej. Po stronie ukraińskiej przygotowano kilka otworów. Część z nich służyła jako pozorowane punkty wyjścia w celu odwrócenia uwagi, podczas gdy inne wyznaczono jako właściwe miejsca wyjścia dla zespołów szturmowych.

Pierwsze uderzenie rozpoczęło się o świcie na południe od miejscowości Jabłuniwka, gdzie rosyjska piechota przeprowadziła skoordynowany atak – część sił wyszła bezpośrednio z gazociągu, podczas gdy pozostałe pododdziały nacierały przez pobliskie pasy zadrzewień. Ukraińscy operatorzy dronów szybko wykryli ruch przeciwnika i skierowali uderzenia bezzałogowców FPV na grupy szturmowe, zanim te zdołały się rozprożyć lub zająć pozycje osłonowe w terenach zalesionych. W wyniku ukraińskiego ognia krzyżowego z użyciem dronów siły rosyjskie zostały zneutralizowane.

Pomimo niepowodzenia początkowego szturmu, dowództwo rosyjskie skierowało do operacji jeszcze większy kontyngent. Dzięki całodobowemu monitorowaniu wszystkich znanych i podejrzewanych punktów wyjścia, ukraińscy żołnierze byli w stanie natychmiast skierować drony FPV oraz artylerię na nową falę szturmową, gdy tylko piętnastu rosyjskich wojskowych opuściło rurociąg. Atak został szybko rygorystycznie zablokowany, a operatorzy bezzałogowców wyeliminowali pozostałą piechotę za pomocą zrzutów granatów, pozbawiając przeciwnika możliwości ukrycia się. W trakcie tego starcia czterdzieści cztery rosyjskich żołnierzy poniosło śmierć w zaledwie trzydzieści minut, co całkowicie załamało natarcie.

W kolejnej próbie, na północ od miejscowości Nowa Sicz, sześciu rosyjskich żołnierzy przemieszczało się przez gazociąg. Pomimo zredukowania liczebności pododdziału infiltracyjnego w celu uniknięcia wykrycia, ukraińskie drony wyposażone w kamery termowizyjne zlokalizowały ich jeszcze przed zbliżeniem się do linii obrony. Gdy dodatkowe rosyjskie grupy szturmowe próbowały rozwinąć szyki po wyjściu z rurociągu, ukraińska artyleria ostrzelała ich bezpośrednio na otwartym polu, a pozostali żołnierze zostali zneutralizowani przez uderzenia ciężkich dronów typu Vampire.

Materiały z geolokalizacją z innego szturmu wykazały wyjście rosyjskich żołnierzy z tego samego rurociągu na południowy zachód od wsi Jabłuniwka. Tym razem siły rosyjskie przeprowadziły również atak dywersyjny z wykorzystaniem motocykli i pojazdów terenowych (ATV) z obszaru kontrolowanego przez Rosję. Dywersja nie zdołała odciągnąć uwagi ukraińskich obrońców, ponieważ nadzór dronów koncentrował się na spodziewanych wyjściach z rurociągu i odmówił przekierowania zasobów, eliminując co najmniej trzydzieści pięć rosyjskich żołnierzy, raniąc siedemnastu, a trzy motocykle i cztery pojazdy ATV uległy zniszczeniu.

Podczas następnego szturmu dwadzieścia dziewięć rosyjskich żołnierzy w sposób irracjonalny podjęło próbę zastosowania tej samej taktyki. Ukraińscy żołnierze zadysponowali drony wielowirnikowe, eliminując całą grupę przed jej dotarciem do linii frontu. Łącznie siły rosyjskie pięciokrotnie próbowały różnych wariantów tej samej taktyki infiltracji rurociągiem w ciągu jednego miesiąca, przy czym każdy szturm następował niespełna tydzień po poprzednim. Na tym etapie element zaskoczenia całkowicie wygasł – Ukraińcy nie musieli już patrolować rozległych obszarów, ograniczając się do nadzorowania zidentyfikowanych wyjść z rurociągu.

Podsumowując, rosyjska strategia wykorzystania rurociągów zakończyła się fiaskiem, a powtarzalny schemat działania doprowadził do serii katastrofalnych porażek. Rosjanie utracili przewagę zaskoczenia i znaleźli się w destrukcyjnym położeniu operacyjnym w wyniku powtarzanych ataków przez ten sam rurociąg, wchodząc bezpośrednio w przygotowany ukraiński ogień krzyżowy. Pomimo piętrzących się strat rosyjskie dowództwo systematycznie wysyłało kolejne fale, ignorując fakt, że siły ukraińskie w pełni zaadaptowały się do ich taktyki.