Wbrew wszelkim przeciwnościom: Ukraina dokonuje absolutnego cudu w najtrudniejszym nocnym ataku!

Z Ukrainy napływają dziś niepokojące doniesienia.

Federacja Rosyjska przeprowadziła największy pojedynczy nalot w historii, wystrzeliwując w ciągu jednej nocy ponad 1500 rakiet i dronów w celu zniszczenia ukraińskiej logistyki, co miało doprowadzić do odcięcia zaopatrzenia i załamania linii frontu. To, co nastąpiło później, zszokowało jednak rosyjskich planistów wojskowych i pokazało im, jak daleko są w rzeczywistości od zwycięstwa.

Najbardziej masowy rosyjski atak w historii rozpoczął się 13 maja, kiedy Rosja zaczęła od jednoczesnego wystrzelenia prawie 900 dronów Shahed. Uderzenia były ściśle skoncentrowane na zachodnich regionach kraju, aby sparaliżować kluczowe ukraińskie węzły logistyczne. Rosja skierowała drony przez terytorium Białorusi i Mołdawii, próbując zdezorientować ukraińskie jednostki obrony powietrznej poprzez atak z nieoczekiwanych kierunków – z zachodu lub północy, a nie jak zwykle ze wschodu i południa. Rosja polegała głównie na konwencjonalnych dronach Shahed, podczas gdy liczba wariantów z napędem rakietowym i naprowadzanych pozostawała stosunkowo niewielka, co wskazuje, że atak ten miał służyć jedynie jako taktyka nasycenia, mająca na celu zmuszenie Ukrainy do wyczerpania zdolności przechwytywania na tańszych dronach przed większym, połączonym uderzeniem powietrznym zaprojektowanym do przełamania ukraińskiej obrony przeciwlotniczej.

Po pierwszej fali Rosja natychmiast wystrzeliła kolejne 675 Shahedów i innych bezzałogowców, aby jeszcze bardziej nasycić ukraińską obronę. Drony te miały utorować drogę dla nadlatujących rakiet przenoszących znacznie większe głowice bojowe. Następnie Rosja wystrzeliła trzy rakiety balistyczne Kindżał, 18 rakiet balistycznych Iskander oraz 35 pocisków manewrujących Ch. Zagrożenie kolejnymi rosyjskimi uderzeniami pozostało wysokie, ponieważ Rosja nie użyła w najnowszym ataku pocisków manewrujących Kalibr ani Iskander-K, polegając zamiast tego na lotnictwie strategicznym i rakietach balistycznych Iskander-M. Pokazuje to, że kolejne odpalenia rakiet są wysoce prawdopodobne, jako że Rosja wciąż posiada wystarczającą liczbę pocisków innych typów.

Celem Rosji w tym zmasowanym uderzeniu było zakłócenie ukraińskiej logistyki w zachodniej części kraju poprzez uderzenie w połączenia transportowe i infrastrukturę kolejową. Szlaki te mają kluczowe znaczenie, ponieważ większość zachodniej pomocy wojskowej trafia do kraju z Polski drogą kolejową, a biorąc na cel tę infrastrukturę, Rosja dążyła do odcięcia Ukrainy od kluczowych dostaw wojskowych. Uderzenia były również wymierzone w ukraiński kompleks wojskowo-przemysłowy, w tym bazy lotnicze i powiązaną infrastrukturę wojskową w zachodniej Ukrainie, w celu ograniczenia zdolności produkcyjnych kraju w sferze obronnej. Zaatakowano również składy paliw i inne obiekty logistyczne związane z wysiłkiem wojennym, aby spowolnić przemieszczanie materiałów wojskowych na linię frontu i doprowadzić do jej załamania.

Rosja uderzyła jednak nie tylko w cele wojskowe i logistyczne, ale także w obiekty cywilne, w szczególności w Kijowie, gdzie trafione zostały budynki mieszkalne i przedsiębiorstwa cywilne. Szczególnie godne uwagi było zastosowanie przez Rosję taktyki double-tap (podwójnego uderzenia), w której rakiety balistyczne uderzały w te same miejsca ponownie kilka godzin po pierwszym ataku, aby zadać straty ukraińskim ratownikom. Ataki uszkodziły również infrastrukturę portową w Odessie oraz obiekty energetyczne, w tym gazociąg w obwodzie dniepropietrowskim oraz obiekty infrastrukturalne w regionach charkowskim i żytomierskim. W całym kraju uszkodzonych zostało ponad 180 obiektów, w tym ponad 50 budynków mieszkalnych.

Pomimo samej skali masowego rosyjskiego ataku nocnego, Ukrainie udało się zestrzelić 94 procent nadlatujących dronów i 73 procent rakiet, co praktycznie unieważniło wszelkie rosyjskie wysiłki. Czyni to tę operację jednym z najbardziej udanych działań obrony powietrznej w tej wojnie, mimo że skala i struktura rakietowa ataku były bezprecedensowe. Drony przechwytujące odpowiadały za około 30 procent wszystkich zneutralizowanych bezzałogowców, co podkreśla ich rosnącą rolę jako opłacalnego narzędzia w porównaniu z rakietami. Trzy poszczególne jednostki były łącznie odpowiedzialne za ponad 200 zestrzeleń dronów przy użyciu dronów przechwytujących Sting, w tym jedna jednostka, która samodzielnie zniszczyła 120 celów, ustanawiając nowy rekord i odgrywając kluczową rolę w zapobieganiu zapaści logistycznej oraz całkowicie paraliżując rosyjski atak. Pozostałe drony zostały unieszkodliwione przez systemy walki radioelektronicznej i mobilne grupy ogniowe, które również skutecznie zneutralizowały setki Shahedów.

Rosjanie liczyli na to, że Ukraina ma problem z rakietami balistycznymi, ponieważ obecnie dysponuje jedynie od sześciu do dziesięciu baterii obrony powietrznej Patriot, które stanowią jedyną niezawodną obronę przed rakietami balistycznymi, a niedobory pocisków przechwytujących pozostają poważne. Pomimo tych ograniczeń, ukraińskiej obronie powietrznej udało się zniszczyć dwie trzecie nadlatujących rakiet balistycznych, podczas gdy ich przechwytywanie pozostaje trudne ze względu na trajektorię i prędkość. Dla kontrastu, Ukraina może skutecznie niszczyć inne cele, takie jak pociski manewrujące, których udało się zestrzelić około 82 procent. Przeprowadzenie tak zmasowanego ataku jest dla Rosji niemożliwe do utrzymania na dłuższą metę, ponieważ brak osiągnięcia decydujących rezultatów, a mianowicie oczekiwanego paraliżu logistycznego i następowego załamania linii frontu, wyraźnie pokazuje, że obecne rosyjskie zapasy nie są w żaden sposób wystarczające do złamania Ukrainy.

Podsumowując, szeroko zapowiadana masowa operacja Rosji całkowicie nie osiągnęła swojego głównego celu, jakim było odcięcie Ukrainy od dostaw wojskowych, pomimo przeprowadzenia największego połączonego uderzenia powietrznego w jej historii. Nawet po zaangażowaniu bezprecedensowej liczby dronów i rakiet Moskwa nie była w stanie operacyjnie odizolować Ukrainy od zachodniego wsparcia ani przerwać kluczowych kolejowych arterii życia. Uderzenie to uwypukliło raczej rosnący problem strategiczny dla Rosji: jeśli ataki na taką skalę wciąż nie mogą złamać ukraińskiej logistyki i obrony powietrznej, przyszłe kampanie będą prawdopodobnie wymagały jeszcze większych zasobów przy malejących efektach.