Druga oś natarcia otwarta: Rosjanie są teraz potężnie atakowani ze wszystkich stron!

Z kierunku dniepropietrowskiego napływają doniesienia o destabilizacji rosyjskich linii obronnych w wyniku ukraińskiego przełamania operacyjnego i odzyskania kluczowych pozycji.

Dowództwo ukraińskie, nie dając przeciwnikowi czasu na przegrupowanie, otworzyło drugi wektor natarcia od północy, co stwarza ryzyko poważnego załamania struktury obronnej sił rosyjskich w tym sektorze.

Siły ukraińskie przeprowadziły uderzenie w rejonie Hulajpola, dokonując pierwszej znaczącej wyrwy w rosyjskich pozycjach od strony zachodniej i północno-zachodniej, spychając jednostki przeciwnika za linię rzeki Hajczur. Wykorzystując ten sukces, strona ukraińska zainicjowała uderzenie pomocnicze z północy, wyprowadzone z rejonu Wielkomychajliwki.

Nowy wektor ataku stanowi dopełnienie pierwotnego uderzenia, uderzając w skrzydła rosyjskiego klina, podczas gdy siły przeciwnika koncentrują się na obronie odcinka zachodniego. Działania te mają na celu odzyskanie miejscowości wzdłuż pierwotnej linii obrony oraz likwidację rosyjskiego przyczółka na wschodnim brzegu rzeki.

Ukraińska ofensywa z północy prowadzona jest w trzech kierunkach. Pierwszy z nich zmierza ku miejscowości Wysznewe wzdłuż rzeki Janczur, mając na celu obejście Werbowego od zachodu. Drugi wektor, skorelowany z pierwszym, uderza bezpośrednio na Werbowe w celu przywrócenia kontroli nad linią umocnień na północ od osady. Trzeci kierunek natarcia celuje w Ternowe, co ma doprowadzić do okrążenia sił rosyjskich w wioskach położonych na północ od linii defensywnej.

Działania te skutecznie odcinają jednostki rosyjskie od wsparcia, gdyż ich pojazdy nie są w stanie sforsować zapór przeciwpancernych wchodzących w skład linii obronnej. Zabezpieczając te miejscowości, Ukraina odzyskała kluczowe punkty w swojej drugiej linii obrony, która znajdowała się częściowo pod kontrolą przeciwnika. Sukces ten wzmacnia potencjał defensywny i otwiera drogę do głębszej penetracji w kierunku południowym.

W celu zabezpieczenia operacji przed rosyjskim kontratakiem, ukraińskie jednostki bezzałogowe przeprowadziły precyzyjne uderzenia na zgrupowania piechoty w rejonie Stepowego. Udokumentowane geolokalizacyjnie ataki na umocnienia ziemne osłabiły opór przeciwnika, ułatwiając zadanie jednostkom lądowym.

Równolegle ukraińskie drony kamikadze wyeliminowały rosyjskie zasoby transportowe, w tym pojazdy kołowe i motocykle, co drastycznie obniżyło zdolność przeciwnika do prowadzenia kontrataków i manewrowania rezerwami. Rosyjskie jednostki zostały pozbawione mobilności taktycznej.

Po odepchnięciu jednostek rosyjskich z zachodu, wojska ukraińskie potęgują presję od północy. Ta skoordynowana operacja generuje podwójne zagrożenie: odizolowane placówki rosyjskie w terenie otwartym znajdują się w taktycznym okrążeniu, pozbawione zaopatrzenia i wsparcia.

W skali operacyjnej kilka miejscowości okupowanych przez Rosjan jest bliskich okrążenia, co może wywołać efekt domina. Pozycje utrzymywane przez miesiące ciężkich walk są obecnie opuszczane pod wpływem zdecydowanego ukraińskiego uderzenia.

Zagrożenie okrążeniem jest krytyczne, gdyż zmusza rosyjskie dowództwo do ciągłego przerzucania ograniczonych odwodów, zamiast konsolidacji frontu w jednym punkcie. Pomimo zaangażowania sił z co najmniej trzech armii ogólnowojskowych w rejonie Hulajpola, dowództwo rosyjskie cierpi na brak wystarczających rezerw strategicznych.

Po zintensyfikowaniu działań rosyjskie straty na kierunku południowym przekroczyły 10 000 żołnierzy, z czego większość przypada na sektor Hulajpola, gdzie dziennie eliminowanych jest ponad 150 żołnierzy. Brak odwodów przyspiesza dynamikę okrążenia, gdyż Rosja nie jest w stanie powstrzymać ukraińskich kontrataków przy obecnym stanie osobowym.

W następstwie sukcesu na wektorze północnym, Naczelny Dowódca SZU, Ołeksandr Syrski, dokonał inspekcji stanowisk dowodzenia w rejonie Hulajpola. Wizyty te, poza aspektem motywacyjnym, służą planowaniu kolejnych faz operacji zmierzających do pełnego okrążenia sił przeciwnika. Pozwalają one również na bezpośrednią ocenę sytuacji na pierwszej linii i usprawnienie procesu decyzyjnego w czasie rzeczywistym.

Podsumowując, Ukraina skutecznie koordynuje uderzenia zbieżne, mające na celu maksymalne rozciągnięcie sił rosyjskich i obnażenie słabych punktów frontu. Utrzymanie tej presji może przekształcić lokalne przełamania w szerokie okrążenia operacyjne, zmuszając siły rosyjskie do odwrotu w celu uniknięcia całkowitego zniszczenia.

Wobec ograniczonych możliwości wzmocnienia i zagrożenia dróg zaopatrzeniowych, dowództwo rosyjskie staje przed dylematem: relokacja sił z innych odcinków w celu stabilizacji tego sektora, co wiąże się z ryzykiem załamania frontu w innych miejscach.