Rosja zostaje jednocześnie uderzona z północy i południa

Rosyjski wysiłek wojenny w coraz większym stopniu zależy od nieprzerwanego funkcjonowania zaplecza energetycznego, które podtrzymuje zarówno stabilność cywilną, jak i projekcję siły militarnej na ogromnych odległościach. Ta zależność tworzy strukturalną podatność, ponieważ scentralizowane sieci, starzejące się linie przesyłowe i ograniczona redundancja narażają system na jednoczesne wstrząsy. Podczas gdy Rosja koncentrowała swoją obronę na zagrożeniach na froncie, miała trudności z dostosowaniem się do presji wymierzonej w głębię, logistykę i kluczowe systemy wsparcia. Ukraińska strategia uderzeń dalekiego zasięgu została zaprojektowana właśnie po to, by wykorzystać tę nierównowagę, zamieniając rozmiar Rosji z atutu w obciążenie. Gdy czynniki zewnętrzne nakładają się na celową presję militarną, lokalne zakłócenia mogą szybko przerodzić się w awarie systemowe. W rezultacie powstaje coraz bardziej wymagające środowisko strategiczne, w którym zdolność Rosji do utrzymania operacji jest w coraz większym stopniu kształtowana przez czynniki, których nie może w pełni kontrolować ani szybko naprawić.

‍