Beschamend: Russen smeken arm Afrika om voedsel na de enorme oorlogsuitgaven

Vandaag is er belangrijk nieuws uit de Russische Federatie.

De situatie in Zuid-Rusland is uitgelopen op een humanitaire ramp, aangezien ernstige overstromingen in Dagestan diepe structurele tekortkomingen en het onvermogen van de Russische staat om voor zijn burgers te zorgen aan het licht hebben gebracht. Dit heeft geleid tot een onverwachte internationale reactie, waarbij burgers uit de armste landen van Afrika hun steun aanbieden aan de in de steek gelaten Russische burgers.

Onlangs hebben stortregens en modderstromen de regio Dagestan verwoest, waarbij ten minste zes mensen om het leven kwamen en duizenden hun huis moesten ontvluchten. Hele wijken kwamen onder water te staan, waarbij meer dan dertienhonderd woongebouwen en meer dan zestienhonderd percelen in meerdere gemeenten overstroomden. Wegen, elektriciteitscentrales en transportverbindingen vielen uit, terwijl honderden bewoners werden geëvacueerd naar tijdelijke opvangcentra.

Wat deze ramp echter bijzonder treffend maakt, is de manier waarop deze is verergerd door jarenlange verwaarlozing. Regionale autoriteiten gaven openlijk toe dat roekeloze bouwactiviteiten in rivierbeddingen de situatie verslechterden, waarbij gebouwen de natuurlijke waterstroom blokkeerden en het vloedwater naar woongebieden afbogen. Tegelijkertijd bleek de verouderde infrastructuur uit het Sovjettijdperk, in de vorm van drainagesystemen, dammen en kanalen, volstrekt onvoldoende om de jaarlijkse extreme weersomstandigheden op te vangen.

Het resultaat was voorspelbaar: reservoirs braken door, watersystemen faalden en complete nederzettingen werden weggevaagd. Bewoners werden zelfs gewaarschuwd geen kraanwater te drinken nadat besmetting tot ziekenhuisopnames had geleid, wat de ineenstorting van basisvoorzieningen en de verwaarlozing van de behoeften van het Russische volk verder onderstreept.

Naast de verwaarloosde infrastructuur wijzen tekortkomingen in de reactie van de Russische staat op het diepere probleem van de beperkte betrokkenheid bij perifere en landelijke regio's zoals Dagestan. De noodhulp kwam in de cruciale eerste uren traag op gang, waardoor veel bewoners gedwongen waren zichzelf te evacueren. Dit droeg bij aan nog meer chaos door een gebrekkige of ontbrekende evacuatieplanning.

Tegelijkertijd zijn degenen die gered zijn afhankelijk van vrijwilligers en liefdadigheidsinstellingen, terwijl herstelprogramma's op de lange termijn en door de staat verstrekte hulp onzeker blijven, met stroom- en watersonderbrekingen die dagenlang aanhielden. Samen veranderen deze factoren wat beheersbaar had kunnen zijn in een terugkerende humanitaire crisis. Hoewel liefdadigheid bij elke natuurramp voorkomt, zamelen mensen in Dagestan nu zelfs geld in voor voedsel, water en medische voorraden die door de overheid hadden moeten worden verstrekt.

De situatie is zo nijpend geworden dat er hulp is gekomen uit een onverwachte hoek. In een opmerkelijke en bijna surrealistische ontwikkeling hebben zelfs gemeenschappen in het West-Afrikaanse land Mauritanië crowdfundingacties opgezet om de slachtoffers van de overstromingen in Dagestan te steunen na het zien van beelden online.

In één geval verzamelden dorpsbewoners kleine donaties zoals geld, kleding en zelfs sandalen voor degenen die zij omschreven als hun broeders in een ander land. De symboliek is krachtig: de bevolking van een veel minder welvarend land springt bij om burgers van een kernmacht met enorme energiebronnen te helpen. Hoewel Rusland en Mauritanië diplomatieke en economische banden onderhouden, wordt deze hulp grotendeels gedreven door individuele religieuze en culturele solidariteit met het verlaten Russische volk in plaats van door geopolitiek, wat het contrast nog scherper maakt.

Het onderstreept hoe de crisis niet alleen een binnenlands falen is geworden, maar ook een internationale blamage voor de Russische regering, evenals een verbazingwekkend voorbeeld van de vrijgevigheid en goede wil van het Mauritaanse volk.

Wat er misging in Dagestan onthult systemische ongelijkheid binnen Rusland. Hoewel de directe aanleiding de extreme regenval was, zijn de onderliggende oorzaken structureel. De dam van het Gedzjoekh-reservoir, die nooit naar behoren is gemoderniseerd of zelfs maar onderhouden, bezweek onder de druk, waardoor watermassa's vrijkwamen die dorpen en infrastructuur verwoestten. Corruptie verergerde het probleem verder, waarbij fondsen bedoeld voor infrastructuurreparaties naar verluidt zijn misbruikt en verdwenen in corrupte circuits.

Dagestan, een multi-etnische en overwegend islamitische republiek, is sterk afhankelijk van Russische federale subsidies, maar behoort tot de laagste regio's wat betreft infrastructuurontwikkeling. Dit weerspiegelt een breder patroon van verwaarlozing van niet-centrale regio's.

Deze verwaarlozing wordt nog duidelijker wanneer deze wordt vergeleken met de Russische militaire uitgaven. Alleen al in tweeduizend vijfentwintig reserveerde Moskou ongeveer honderdzesentachtig miljard Amerikaanse dollar voor oorlogsinspanningen, bijna veertig procent van het federale budget. Ter vergelijking: het gehele jaarlijkse budget van Dagestan bedraagt ongeveer één komma één miljard dollar, bedoeld voor het onderhoud van infrastructuur, scholen en overheidsdiensten voor meer dan drie miljoen mensen. In feite overtreffen de oorlogsuitgaven van Rusland van slechts één week de jaarlijkse financiering van de republiek. Het ombuigen van slechts een fractie van deze uitgaven had de weerbaarheid van de regio kunnen transformeren door dammen te moderniseren, drainagesystemen te verbeteren, rivieroevers te versterken en vroegtijdige waarschuwingssystemen te implementeren.

In plaats daarvan werden deze investeringen nooit gedaan, waardoor de regio kwetsbaar bleef voor rampen, terwijl veel van zijn burgers zich als vrijwilliger hebben ingezet en het leven hebben gelaten in de oorlog van de Russische regering in Oekraïne.

Kortom, hoewel natuurrampen niet altijd kunnen worden voorkomen, was de schaal van de verwoesting in Dagestan verre van onvermijdelijk. Jarenlange onderinvestering, slechte planning en systemische verwaarlozing veranderden hevige regenval in een grootschalige humanitaire crisis. Het feit dat externe hulp nu uit een van de armere regio's ter wereld komt, benadrukt de omvang van het falen. Uiteindelijk gaat de tragedie in Dagestan niet alleen over overstromingen, het gaat over prioriteiten en de gevolgen van de keuze voor oorlog boven het welzijn van burgers.