Enorm: Russen breiden aanwezigheid aan Finse grens massaal uit

Finland bevindt zich in een toenemend kwetsbare positie doordat Rusland oude garnizoenen heropent en negentien militaire locaties in het noordwestelijke district uitbreidt, waarmee infrastructuur wordt geschapen die na het beëindigen van de oorlog in Oekraïne tientallen duizenden militairen kan herbergen. De meest bepalende ontwikkelingen in de nabijheid van Finland betreffen Pechenga op het Kola-schiereiland, Kandalaksha in de regio Moermansk en Petrozavodsk in Karelië, waardoor Rusland beschikt over een aanzienlijk grotere legerings- en ondersteuningscapaciteit nabij het Finse grondgebied. Volgens ramingen van de Finse landofficier commandant Pasi Välimäki kunnen de faciliteiten in de zone die direct grenst aan Finland uiteindelijk circa tachtigduizend troepen accommoderen, ten opzichte van ongeveer twintigduizend in de voorgaande periode. Binnen het bredere noordwestelijke militaire district van Rusland, dat uitkijkt op de noordelijke en Baltische flank van de NAVO, zou die potentiële troepenmacht kunnen oplopen tot zo'n honderdvijftienduizend soldaten. Voor Pechenga wordt een capaciteit van maximaal zeventienduizend militairen voorzien, terwijl het heroverde garnizoen van Petrozavodsk wordt uitgebouwd ter ondersteuning van eenheden van het 44e Legerkorps die nabij Finland worden ingezet. Het land ziet zich derhalve geconfronteerd met het ontstaan van een omvangrijke en permanente Russische militaire macht opbouw langs zijn oostgrens.

Parallel aan deze uitbreidende militaire gordel stelt Moskou Finland steeds nadrukkelijker voor als een actieve deelnemer aan Oekraïense aanvallen op Russisch grondgebied. In april beweerde de secretaris van de Russische Veiligheidsraad, Sergei Shoigu, dat Oekraïense drones Rusland naderden via het luchtruim van Finland en de Baltische staten, waarbij hij waarschuwde dat Moskou zich op het recht op zelfverdediging zou kunnen beroepen indien deze landen hun luchtruim opzettelijk voor dit doel beschikbaar stellen. Russische militaire analisten hebben tevens gesuggereerd dat drones die de regio Leningrad bestookten gebruikmaakten van minder beschermde kustroutes door het Baltische gebied, hoewel deze vliegroutes niet onafhankelijk zijn vastgesteld en regionale overheden elke claims van moedwillige assistentie beslist afwijzen. Deze beschuldigingen namen in intensiteit toe nadat Finland uit voorzorg het lucht- en scheepvaartverkeer boven het oostelijke deel van de Golf van Finland tijdelijk aan banden legde om zijn territorium te beschermen tegen afgedwaalde drones, hoewel de Finse autoriteiten bevestigden dat geen enkel onbemand vaartuig het Finse luchtruim heeft geschonden. Moskou presenteert deze veiligheidsmaatregelen desondross als het bewijs van een Oekraïense luchtcorridor en kadert de eigen militaire expansie in als een respons op vermeende Finse agressie.

Deze beschuldigingen kunnen Moskou een rechtvaardigingsgrond bieden om zijn strijdkrachten na het verstrijken van de huidige strijd in Oekraïne te verplaatsen naar de grens met Finland. Russische eenheden die terugkeren van het Oekraïense strijdtoneel beschikken over jarenlange gevechtservaring, wat Moskou in staat stelt een geharde troepenmacht naar Finland te verplaatsen zonder dat een nieuw leger vanaf de grond af moet worden opgebouwd en getraind. Door deze formaties naar het noordwesten te verplaatsen, kan het Kremlin hun gevechtsgereedheid en opgebouwde operationele ervaring consolideren voor een volgend conflict.

Het veiligheidsrisico neemt toe indien Moskou van mening is dat deze ervaren troepenmacht gebruik kan maken van een kwetsbaarheid die aan het licht kwam tijdens de oorlog in Iran, waar aanhoudende drone- en raketaanvallen de westerse luchtverdediging zwaar onder druk zetten. Goedkope drones dwongen de verdedigers tot het inzetten van schaarse en kostbare interceptieraketten, wat blootlegde hoe snel Europa in de problemen zou komen bij het aanvullen van munitievoorraden tijdens een langdurig conflict. Een analyse van het Baltic Defense Initiative onderzoekt een hypothetisch NAVO-conflict waarin Russische dronesaturatie en langeafstandsaanvallen de regionale luchtverdediging in sneltreinvaart verzwakken voordat grotere geallieerde versterkingen arriveren. Dit betreft een stresstest en geen bewijs van een goedgekeurd Russisch invasieplan, maar het illustreert waarom Moskou de noordelijke NAVO-verdediging als kwetsbaar zou kunnen beoordelen voor een intensief openingsoffensief. Moskou zou tevens kunnen veronderstellen dat de landstrijdkrachten van het bondgenootschap in dezelfde periode kwetsbaar zijn, aangezien de NAVO nog steeds bezig is met het formeren van de permanente eenheden die de oostelijke lidstaten moeten beschermen. Een sprekend voorbeeld hiervan is de permanente Duitse 45e Pantserbrigade in Litouwen, die bedoeld is om de verdediging tegen een mogelijke Russische aanval te versterken, maar pas tegen het einde van zevenentwintig volledig operationeel zal zijn. In combinatie met de beperkte voorraden interceptiewapens zou deze vertraging Russische commandanten ertoe kunnen verleiden te gokken op het overweldigen van de lokale verdediging voordat de NAVO de regio kan versterken en doeltreffend kan reageren.

Al met al kunnen de Russische voorbereidingen de Finse grens veranderen in een permanent gemilitariseerde zone, zelfs zonder dat er sprake is van een directe invasie. Finland deelt de langste directe NAVO-grens met Rusland, waardoor de verdediging ervan het permanent stationeren van luchtverdedigingssystemen, bewakingsapparatuur, grondtroepen en logistieke ketens langs de gehele noordelijke grens vereist. Op de lange termijn kan dit de NAVO dwingen tot een kostbare troepenopbouw, waardoor Moskou de middelen van het bondgenootschap kan uitputten door louter de dreiging in stand te houden. Ondertussen bereidt Rusland de strijdkrachten voor die nodig zijn om de druk op te voeren, terwijl het de argumenten ontwikkelt die het later kan hanteren om een escalatie te rechtvaardigen.

‍