Russisch leger smeekt om de oorlog te stoppen voordat dit in een ramp eindigt

Vandaag komt het belangrijkste nieuws uit Oekraïne.

Hier slinken de kansen van Rusland op een beslissende doorbraak met de dag, aangezien de Oekraïense verdediging sneller uitbreidt dan de Russische troepen kunnen oprukken. Zelfs Russische militaire commentatoren slaan alarm over de toenemende obstakels bij het bestormen van versterkte Oekraïense posities, aangezien Russische eenheden nog steeds worstelen met linies die tussen tweeduizend tweeëntwintig en tweeduizend vierentwintig zijn opgetrokken, terwijl recentere verdedigingsgordels uit tweeduizend vijfentwintig en tweeduizend zesentwintig zich dieper in het achterland bevinden.

Alleen al sinds het begin van dit jaar heeft Oekraïne meer dan twaalfhonderdvijftig kilometer aan nieuwe versterkingen aangelegd, waarbij de transformatie in Zaporizja het meest in het oog springt: een gebied dat een half jaar daarvoor nagenoeg verstoken was van voorbereide verdediging, telt thans vijf afzonderlijke verdedigingslinies. Dit vormt een acuut probleem voor Moskou, daar elke maand die wordt besteed aan het bevechten van een Oekraïense st posição de genietroepen extra tijd geeft om de volgende linie te versterken. Hierdoor komt het Russische leger steeds dichter bij een omslagpunt waarop de aanwas van de Oekraïense verdediging het vermogen van Rusland om erdoorheen te breken, overstijgt.

Deze verdedigingslinies danken hun doeltreffendheid aan het principe dat elk obstakel is ontworpen om Russische troepen zo lang op te houden dat de Oekraïense vuurkracht ze kan vernietigen. Anti-tankgrachten en tanden des tijds (drakentanden) dwingen gepantserde voertuigen tot voorspelbare routes, terwijl opeenvolgende rijen prikkeldraad en concertinadraad infanterie dwingen halt te houden of samen te troepen in open terrein dat bestreken wordt door drones, artillerie en naburige vuurposities. Gevechtsbeelden uit de sector Goeljajpole toonden de werking van dit systeem tegen twee Russische infiltranten; een FPV-drone uitschakelde de ene militair, terwijl de tweede bij drie rijen prikkeldraad werd gestuit en geneutraliseerd door een Oekraïense scherpschutter. Hetzelfde principe wordt toegepast rond Dobropillia, waar recent aangelegde versterkingen herhaaldelijk hebben bijgedragen aan het tot staan brengen van Russische opmarsen door naderende troepen af te remmen voordat zij de hoofdlinie bereiken.

Nu er over een groot deel van het oosten en zuiden voldoende verdedigingsdiepte is gerealiseerd, heeft Oekraïne de aanleg van geheel nieuwe linies ver achter het front vertraagd en de genietroepen ingezet op posities die door de militairen daadwerkelijk worden gebruikt. Bestaande versterkingen worden verzwaard met extra anti-infanterie-obstakels, terwijl overdekte wegen en anti-drone-netten het verplaatsen van troepen, munitie en bevoorrading veiliger maken in gebieden die door Russische drones worden gemonitord. Een verdedigingslinie die jaren voor de aankomst van vijandelijke troepen wordt gegraven, vergt tegen de tijd dat de strijd losbarst vaak ingrijpende aanpassingen, aangezien de inzet van drones, tegenmaatregelen en aanvalstactieken zich gedurende de oorlog continu doorontwikkelen.

Tegelijkertijd verschijnen er meer versterkingen rond Tsjernihiv, Soemy en de naderingsroutes naar Kyiv, waarmee de noordelijke grens wordt geprepareerd voordat Rusland voldoende strijdkrachten kan hergroeperen om daar een nieuw grootschalig front te openen. Tijdens het Russische offensief in Charkiv in tweeduizend vierentwintig wist Oekraïne het front met succes te stabiliseren door eenheden uit andere sectoren over te hevelen nadat Russische troepen reeds waren opgerukt. Deze herhaalde praktijk om reserves te verschuiven tussen bedreigde fronten heeft echter elders in de oorlog geleid tot structurele problemen, omdat troepen die werden ingezet om een Russische opmars te stoten, ontbraken toen de druk op een andere sector toenemde. Onder de permanente dreiging van dronewarfare vergen grote rotaties thans meerdere weken, waardoor het traditionele overhaasten van brigades van het ene naar het andere front aanzienlijk wordt bemoeilijkt. Het vooraf versterken van de noordelijke aanvalswegen stelt Oekraïense eenheden in staat geconcentreerd te blijven op de gevechten in het oosten, terwijl een eventuele nieuwe opmars vanaf Russisch grondgebied of via Wit-Rusland spaak loopt op reeds gereedliggende hindernissen en loopgraafsystemen.

Over het geheel genomen raakt Rusland door de locaties heen waar een nieuw offensief kan worden ontketend tegen terrein dat nog niet door Oekraïne is geprepareerd. Elke lokale opmars teert in op manschappen en reserves die Rusland elders achter de eerste verdedigingslinie broodnodig heeft, terwijl Oekraïne de verkregen vertraging gebruikt om de volgende sector te harden. Een op zichzelf staande doorbraak kan nog worden ingedamd; dit impliceert dat Rusland thans meerdere frontsectoren tegelijkertijd moet doen bezwijken voordat de Oekraïense reserves de gaten kunnen dichten. Hiermee nadert Rusland een point of no return waarbij elk extra oorlogsjaar het land confronteert met hechter voorbereide verdedigingslinies en slinkende kansen op de doorbraak die nodig is om het strategische getij te keren.