Door de VS gesteunde razzia's op kartelhubs in de westelijke corridor van Ecuador

Vandaag komt het belangrijkste nieuws uit Ecuador.

Terwijl de wereldwijde aandacht is gericht op Iran, vindt er een nieuwe gewapende escalatie plaats in de context van de door de VS uitgeroepen wereldwijde oorlog tegen drugs, gepresenteerd als een beslissende slag voor de narcotica-netwerken. De gezamenlijke militair actie van de VS en Ecuador onthult echter een dieper strategisch experiment dat verder gaat dan de formeel geformuleerde doelen.

De Verenigde Staten en Ecuador zijn een gecombineerde aanval gestart tegen Ecuadoriaanse drugskartels. Formeel is dit een uitbreiding van de Amerikaanse operatie Southern Spear, die nu is opgeschaald van bewakings- en adviesrollen naar een gecoördineerde militaire operatie met Ecuador.

Ecuador heeft ongeveer 10.000 troepen ingezet, terwijl de Verenigde Staten inlichtingen, elektronische oorlogsvoering en luchtsteun verlenen. Hoewel de VS stellen dat hun personeel niet direct deelneemt aan gevechten, is de schaal van hun betrokkenheid in deze regio ongekend.

Het verklaarde doel was het degraderen van de kartelnetwerken in de regio, specifiek gericht op hun logistiek, wapenarsenaal en eindproducten aan narcotica. De focus van de operatie ligt specifiek op de drugscorridors aan de westkust in Guayas, Los Rios, Manabi en El Oro, die fungeren als de primaire uitvalswegen voor 80 procent van de cocaïnezendingen naar internationale markten.

De strategische rationale voor de samenwerking tussen de landen verschilt: voor Ecuador is de operatie een reactie op de escalatie van geweld in het land en de toenemende erosie van het staatsgezag in havensteden. De Ecuadoriaanse president Daniel Noboa staat onder druk om tastbare vooruitgang te boeken op het gebied van veiligheid, en deze gezamenlijke campagne stelt hem in staat om daadkracht te tonen.

Voor de VS sluit de operatie aan bij de onlangs uitgeroepen oorlog tegen drugs, die al zichtbaar was bij de escalerende acties tegen kartels in Mexico en Venezuela. De VS behandelen kartels nu als terroristische dreigingen, wat een diepere betrokkenheid van antiterreureenheden en hardere acties mogelijk maakt zonder goedkeuring van het Amerikaanse Congres. Deze aanpak stelt de regering in staat een nieuwe doctrine te testen die terrorismebestrijding en drugsbestrijding samenvoegt, met Ecuador als proeftuin.

Het gezamenlijke operationele plan vertrouwde op een duidelijke verdeling van verantwoordelijkheden, waarbij de Ecuadoriaanse strijdkrachten belast waren met het uitvoeren van invallen terwijl de VS directe steun verleenden. Hiertoe hebben de VS MQ-9 Reaper-drones ingezet die constant toezicht bieden en hen in staat stellen precisie-aanvallen uit te voeren, formeel goedgekeurd door Ecuador.

De VS hebben ook Black Hawk-helikopters ingezet, die de snelle verplaatsing van Ecuadoriaanse eenheden over het uitdagende bergachtige terrein ondersteunen.

Ondertussen gebruiken de VS de EA-18G Growler elektronische oorlogsvoeringsvliegtuigen opererend vanuit Puerto Rico om kartelcommunicatie te onderdrukken en hun luchtvaart te beschermen tegen draagbare luchtafweersystemen die steeds vaker worden gezien in de handen van zuidelijke drugsbaronnen.

Ten slotte traden de US Special Operations Forces op als veldcoördinatoren, die ervoor zorgden dat Ecuadoriaanse eenheden real-time inlichtingen konden integreren in hun bewegingen.

De operatie ontspon zich in verschillende fasen. De beginfase was gericht op het beperken van kartelbewegingen via een avondklok van 5 dagen, wat karteloperaties bemoeilijkte. In combinatie met drone-toezicht en inlichtingen hielp het bij het identificeren van opslagplaatsen en grote concentraties van karteltroepen.

De volgende fase bestond uit snelle invallen door Ecuadoriaanse eenheden op basis van de verzamelde informatie, ondersteund door Amerikaanse helikopters en real-time inlichtingenupdates. De snelheid en gecombineerde schaal van de operatie verrasten de karteleenheden, waardoor ze ondanks hun aanzienlijke arsenaal slechts sporadisch weerstand konden bieden. Ecuadoriaanse aanvalseenheden achtervolgden ook terugtrekkende karteleenheden, waarbij ze routes in real-time aanpasten met Amerikaanse inlichtingen, wat hen in staat stelde secundaire locaties aan te vallen die het kartel gebruikte om zich terug te trekken en te hergroeperen.

Ten slotte begonnen Ecuadoriaanse troepen de gezuiverde gebieden vast te houden om te voorkomen dat verspreide kartelelementen de controle zouden herwinnen nadat de operatie was beëindigd.

Als resultaat hebben de Ecuadoriaanse autoriteiten meer dan 400 aanhoudingen verricht en vele wapens in beslag genomen, waaronder fragmentatiegranaten, geweren met lange loop en geïmproviseerde explosieven, samen met 1,9 ton narcotica. Hoewel de autoriteiten geen exacte slachtoffercijfers bekend hebben gemaakt, heeft de operatie naar verluidt de lopende smokkelactiviteiten verstoord, de kartels de toegang tot bepaalde faciliteiten ontzegd en overlevende leden gedwongen om in grote aantallen uit eerder gevestigde posities te vluchten.

Over het geheel genomen markeert de operatie een significante escalatie in de manier waarop de Verenigde Staten de oorlog tegen drugs benaderen, door deze te herdefiniëren als terrorismebestrijding en de directe betrokkenheid in partnerstaten te vergroten. Voor Ecuador biedt de campagne korte-termijnwinst in territoriale controle en politieke stabiliteit, maar het vergroot ook de lange-termijnafhankelijkheid van Amerikaanse militaire programma's. De tactische successen die tot nu toe zijn behaald, pakken de structurele pijlers van de kartelmacht niet aan, en de duurzaamheid van deze winsten zal afhangen van het vermogen van Ecuador om de druk vast te houden zonder voortdurende buitenlandse steun. De evolutie van deze operatie zal uitwijzen of het een repliceerbare formule wordt voor toekomstige Amerikaanse acties in hun invloedssfeer, of slechts een eenmalige reactie op de huidige veiligheidscrisis in Ecuador.