Wspierane przez USA naloty uderzają w centra karteli w zachodnim Ekwadorze!

Najważniejsze dzisiejsze doniesienia napływają z Ekwadoru.

Podczas gdy uwaga świata skupiona jest na Iranie, dochodzi do kolejnej eskalacji zbrojnej w kontekście wypowiedzianej przez USA globalnej wojny z narkotykami, przedstawianej jako decydujące uderzenie w sieci przemytu środków odurzających. Jednak wspólna operacja wojskowa USA i Ekwadoru ujawnia głębszy eksperyment strategiczny, wykraczający poza formalnie deklarowane cele.

Stany Zjednoczone i Ekwador zainicjowały połączone uderzenie przeciwko ekwadorskim kartelom narkotykowym. Formalnie jest to rozszerzenie amerykańskiej operacji Southern Spear, która obecnie ewoluowała z roli doradczo-obserwacyjnej w skoordynowaną operację militarną z udziałem Ekwadoru.

Ekwador zmobilizował około 10 000 żołnierzy, podczas gdy Stany Zjednoczone zapewniają wsparcie wywiadowcze, środki walki radioelektronicznej oraz wsparcie lotnicze. Choć USA utrzymują, że ich personel nie bierze bezpośredniego udziału w starciach, skala zaangażowania w tym regionie pozostaje bezprecedensowa.

Zadeklarowanym celem była degradacja sieci karteli w regionie, ze szczególnym uwzględnieniem ich logistyki, arsenałów broni oraz gotowych produktów odurzających. Operacja koncentruje się zwłaszcza na korytarzach narkotykowych zachodniego wybrzeża w prowincjach Guayas, Los Rios, Manabi i El Oro, które służą jako główne drogi wywozu dla 80 procent transportów kokainy trafiającej na rynki międzynarodowe.

Uzasadnienie strategiczne dla obu krajów jest odmienne. Dla Ekwadoru operacja stanowi odpowiedź na eskalację przemocy w kraju i postępującą erozję władzy państwowej w miastach portowych. Prezydent Ekwadoru Daniel Noboa znajduje się pod presją wykazania wymiernych postępów w dziedzinie bezpieczeństwa, a ta wspólna kampania pozwala mu zasygnalizować podjęcie zdecydowanych działań.

Dla USA operacja wpisuje się w niedawno ogłoszoną wojnę z narkotykami, widoczną już w eskalacyjnych działaniach przeciwko kartelom w Meksyku i Wenezueli. USA traktują obecnie kartele jako zagrożenie terrorystyczne, co pozwala na głębsze zaangażowanie jednostek antyterrorystycznych i podejmowanie ostrzejszych działań bez zgody Kongresu USA. Takie podejście umożliwia administracji testowanie nowej doktryny łączącej zwalczanie terroryzmu z przeciwdziałaniem narkomanii, przy czym Ekwador służy jako poligon doświadczalny.

Wspólny plan operacyjny opierał się na jasnym podziale obowiązków: siły ekwadorskie miały przeprowadzać naloty, podczas gdy USA zapewniały bezpośrednie wsparcie. W tym celu USA rozmieściły drony MQ-9 Reaper, które oferują stały nadzór i umożliwiają przeprowadzanie precyzyjnych uderzeń, formalnie zatwierdzonych przez Ekwador.

USA skierowały również śmigłowce Black Hawk, które wspierają szybkie przemieszczanie jednostek ekwadorskich w trudnym, górzystym terenie.

W międzyczasie USA wykorzystują samoloty walki elektronicznej EA-18G Growler, operujące z Portoryko, do zagłuszania komunikacji karteli i ochrony własnego lotnictwa przed przenośnymi systemami przeciwlotniczymi, coraz częściej widywanymi w rękach południowych baronów narkotykowych.

Wreszcie, siły operacji specjalnych USA pełniły funkcję koordynatorów polowych, zapewniając jednostkom ekwadorskim możliwość integracji danych wywiadowczych w czasie rzeczywistym z ich działaniami manewrowymi.

Operacja przebiegała w kilku sekwencjach. Faza początkowa koncentrowała się na ograniczeniu swobody ruchu karteli poprzez pięciodniową godzinę policyjną, co skomplikowało ich działania operacyjne. W połączeniu z nadzorem dronów i danymi wywiadowczymi, pomogło to zidentyfikować miejsca składowania oraz duże koncentracje sił karteli.

Kolejna faza polegała na błyskawicznych nalotach jednostek ekwadorskich działających na podstawie zebranych informacji, wspieranych przez amerykańskie śmigłowce i aktualizacje wywiadowcze w czasie rzeczywistym. Szybkość i połączona skala operacji zaskoczyły jednostki karteli, które mimo znacznego arsenału były w stanie stawiać jedynie sporadyczny opór. Ekwadorskie jednostki uderzeniowe ścigały również wycofujące się grupy karteli, korygując trasy dzięki amerykańskim danym wywiadowczym, co umożliwiło uderzenie w drugorzędne lokalizacje wykorzystywane do odwrotu i przegrupowania.

Ostatecznie siły ekwadorskie przystąpiły do utrzymywania oczyszczonych obszarów, aby zapobiec odzyskaniu kontroli przez rozproszone elementy karteli po zakończeniu operacji.

W rezultacie władze Ekwadoru dokonały ponad 400 zatrzymań i przejęły znaczną ilość broni, w tym granaty odłamkowe, karabiny długolufowe i improwizowane urządzenia wybuchowe, a także 1,9 tony narkotyków. Choć władze nie ujawniły dokładnych liczb ofiar, operacja według doniesień zakłóciła bieżącą działalność przemytniczą, odcięła kartelom dostęp do określonych obiektów i zmusiła ocalałych członków do masowego rozproszenia się z wcześniej zajmowanych pozycji.

Ogólnie rzecz biorąc, operacja oznacza znaczącą eskalację w sposobie, w jaki Stany Zjednoczone podchodzą do wojny z narkotykami, redefiniując ją jako walkę z terroryzmem i zwiększając bezpośrednie zaangażowanie w państwach partnerskich. Dla Ekwadoru kampania ta przynosi krótkoterminowe korzyści w zakresie kontroli terytorialnej i stabilności politycznej, ale zwiększa również długoterminową zależność od amerykańskich programów wojskowych. Osiągnięte dotychczas sukcesy taktyczne nie uderzają w strukturalne filary potęgi karteli, a trwałość tych zysków będzie zależeć od zdolności Ekwadoru do utrzymania presji bez ciągłego wsparcia zagranicznego. Ewolucja tej operacji pokaże, czy stanie się ona powtarzalną formułą dla przyszłych działań USA w ich sferze wpływów, czy jedynie jednostkową reakcją na obecny kryzys bezpieczeństwa w Ekwadorze.