.svg){kind=small}
Vandaag is er belangrijk nieuws uit de Zwarte Zee.
Oekraïne neemt onvermoeibaar Russische schepen onder vuur en inmiddels zijn zelfs hun marine-escortes niet meer veilig. De aanvallen hebben paniek gezaaid onder het Russische opperbevel, wat hen ertoe heeft aangezet het plan om de olie-export te beschermen te laten varen en de terugtrekking uit de Zwarte Zee te consolideren.
Onlangs is Rusland gedwongen de marine-escorte-operaties in de Zwarte Zee te staken, waarmee het feitelijk toegeeft dat het zijn maritieme export niet langer adequaat kan beveiligen. De huidige staat van de vloot beperkt het vermogen om escortemissies uit te voeren, omdat er te weinig operationele vaartuigen beschikbaar zijn. Bovendien zijn de verdedigingssystemen van Russische oorlogsschepen onvoldoende bestand tegen langeafstandsaanvallen en marinedrones. Naast het tekort aan schepen is de algemene gevechtstraining onvoldoende om de Russische mariniers voor te bereiden op Oekraïense aanvallen.
Hoewel de vloot nog steeds over bekwame mariniers beschikt, zijn er gevallen bekend waarbij zelfs kleine fouten hebben geleid tot overplaatsing naar aanvalseenheden aan de frontlinie, waardoor de Russische marine achterblijft met incompetente zeelieden. Al deze factoren droegen bij aan de slechte staat van de Russische marine, die nu niet in staat is zichzelf te beschermen, laat staan andere schepen te instrueren.
Dit is met name cruciaal op dit moment, nu aanhoudende Oekraïense aanvallen tankers van de schaduwvloot en Russische marine-onderdelen één voor één treffen in Sebastopol en Novorossiejsk. Volgens de Russische autoriteiten werd een onder Liberiaanse vlag varende tanker met Russische olie-export aangevallen in de Russische territoriale wateren, waarbij de kapitein gewond raakte. Oekraïense langeafstandsdrones raakten ook twee grote landingsschepen in Sebastopol, die werden gebruikt voor het transport van troepen en gepantserde voertuigen. De vernietiging van radarsystemen op de Krim heeft zowel bijgedragen aan de schade aan de schepen in Sebastopol als aan de beperkte Russische capaciteit om maritieme operaties te beschermen.
Door het gebrek aan escorteschepen en de beperkte radardekking blijven Russische tankers en vrachtschepen kwetsbaar, wat leidt tot de ineenstorting van de exportroutes via de Zwarte Zee. Rusland is sterk afhankelijk van deze routes, aangezien ongeveer twintig procent van de export van ruwe olie over zee en tachtig procent van de maritieme graanzendingen via dit gebied verloopt.
Het dieperliggende probleem voor de huidige situatie wortelt in de binnenlandse scheepsbouwsector van Rusland, die de capaciteit mist om verliezen op schaal te vervangen.
Russische militaire analisten klagen dat slechts een klein aantal scheepswerven in de minimale behoeften van de Russische vloot kan voorzien, en zelfs deze kampen met aanhoudende vertragingen. Westerse sancties hebben de toegang tot cruciale geïmporteerde componenten afgesneden, waaronder dieselmotoren, geavanceerde elektronica en gespecialiseerde werktuigmachines.
Veel van de scheepsbouwinfrastructuur stamt uit het Sovjettijdperk en is niet gemoderniseerd, wat het voor Rusland nagenoeg onmogelijk maakt om verliezen te vervangen. Dit beperkt het vermogen om macht op zee uit te oefenen, waarbij de grootste problemen zich voordoen bij droogdokken, zware kranen en productielijnen.
Dit wordt verergerd door een tekort aan geschoold personeel, met name ingenieurs en lassers, van wie velen zijn gemobiliseerd, wat de output en kwaliteit verder aantast. Als gevolg hiervan heeft elk verloren Russisch schip een aanzienlijk strategisch gewicht, omdat het bestaande systeem niet in staat is dit tijdig of effectief te vervangen.
Door het gebrek aan schepen is Rusland gedwongen zijn olie-export te verminderen en inkomstenverliezen te incasseren. Vanwege het onvermogen om marineschepen te bouwen en te vervangen, zijn bestaande schepen waardevoller geworden dan de olie die ze helpen exporteren. Olieproducten zijn weliswaar in overvloed aanwezig en Rusland kan in de toekomst meer exporteren, maar als een schip verloren gaat, is Rusland momenteel niet in staat dit te vervangen, wat de mogelijkheden voor machtsprojectie verder vermindert.
Ondanks alle beperkingen bleef een deel van de Russische exportcapaciteit in de Zwarte Zee bestaan, en Oekraïne voerde een grootschalige aanval uit op Tuapse om ook dit af te sluiten. Oekraïense langeafstandsdrones namen de olieraffinaderij in Tuapse onder vuur en veroorzaakten grote branden. Latere aanvallen troffen zowel de raffinaderij als de aangrenzende exportterminal, waarbij meerdere opslagtanks in vlammen opgingen en dikke zwarte rook boven het gebied opsteeg, wat duidt op aanzienlijke schade. Deze aanvallen volgden op eerdere treffers op dezelfde faciliteit en tonen een aanhoudende inspanning om de operationele capaciteit te ondermijnen. Extra nachtelijke aanvallen met Liutyi-kamikazedrones intensiveerden de schade, waarbij bevestigd is dat minstens twee brandstoftanks brandden. Oekraïense Special Operations Forces troffen ook de terminalinfrastructuur, waarbij laadapparatuur, pijpleidingen en opslagfaciliteiten werden beschadigd. De branden hielden dagenlang aan. Tuapse verwerkte ongeveer tweehonderdduizend vaten per dag; door de vernietiging ervan verminderde Oekraïne de reeds beperkte capaciteit.
Over het geheel genomen zijn Russische schepen gedwongen zich in de havens schuil te houden, aangezien aanhoudende Oekraïense aanvallen systemische zwakheden in de Russische marine en scheepsbouwcapaciteit hebben blootgelegd. Het toont aan dat Rusland niet in staat is de productie op te schalen. Terwijl marine-escortes zich terugtrekken en olie-infrastructuur op grote schaal in brand staat, dalen de Russische olie-export en inkomsten. Met een beperkt vermogen om verliezen te vervangen, vergroot elk beschadigd vaartuig de druk en vermindert het de Russische capaciteit om macht te projecteren. Maar zelfs in de havens zijn Russische schepen niet veilig, zoals recente Oekraïense aanvallen duidelijk hebben aangetoond.
.jpg)
Opmerkingen