Russisch militaire budget bereikt recordhoogte terwijl economie moeite heeft te volgen

Vandaag komt het belangrijkste nieuws uit de Russische Federatie.

Rusland is van plan om in tweeduizendzevenentwintig zeventien komma één biljoen roebel, wat overeenkomt met ongeveer tweehonderd miljard dollar, toe te wijzen aan de nationale defensie. Dit betekent een stijging van bijna drieënveertig procent ten opzichte van de twaalf biljoen roebel die gepland waren voor tweeduizendzesentwintig. De militaire uitgaven zouden daarmee uitkomen op zes komma negen procent van het bbp en vijfendertig procent van de totale federale begroting. De Oekraïense militaire inlichtingendienst meldt dat ongeveer honderdzesenveertig miljard dollar is gereserveerd voor de aanschaf van wapens en militair materieel voor de Russische strijdkrachten.

Het verhogen van de militaire uitgaven brengt echter enorme economische kosten met zich mee, terwijl de economische groei afvlakt en de inkomsten uit olie en gas teruglopen. Oekraïense aanvallen op de energie-infrastructuur verhogen de druk door de olieraffinage en brandstofleveranties te ontregelen, terwijl de defensie-uitgaven blijven stijgen. Tijdens het conflict hebben de Russische autoriteiten de belastingdruk stelselmatig verhoogd, zowel door het verhogen van de reguliere tarieven als door het invoeren van aanvullende heffingen. Deze hogere belastinginkomsten hebben het oplopen van het begrotingstekort niet kunnen voorkomen, aangezien de overheidsuitgaven nog sneller zijn gestegen. Moskou plant daarom verdere belastingverhogingen en een grotere een beroep op de kapitaalmarkt, terwijl het blijft putten uit de strategische reserves. De niet-militaire overheidsuitgaven werden dit jaar reeds met vijfundertig procent teruggeschroefd en zullen ook volgend jaar met ten minste dertien procent moeten krimpen om de oorlogsinspanningen te financieren.

Deze bezuinigingsmaatregelen zullen de civiele sector van de Russische economie zwaar treffen, waardoor er nog minder middelen beschikbaar zijn voor investeringen in de openbare infrastructuur en publieke voorzieningen. De Russische bevolking zal de financiële lasten van de verhoogde militaire budgetten rechtstreeks dragen; aangezien Rusland geen toegang heeft tot internationale kapitaalmarkten, zal de overheid het tekort moeten dekken door middel van hogere binnenlandse belastingen en de uitgifte van staatsobligaties. De overheid is er bij recente veilingen echter herhaaldelijk niet in geslaagd om kortlopende staatsobligaties te plaatsen, wat wijst op de toenemende moeite om het stijgende begrotingstekort via de binnenlandse markt te financieren.

Vanwege de toenemende schuldenlast wordt het aantrekken van kapitaal steeds kostbaarder, wat middelen opslokt die anders aan reguliere overheidsuitgaven besteed hadden kunnen worden. Om dit liquiditeitstekort op te lossen, ziet Rusland zich mogelijk genoodzaakt om op grote schaal roebels bij te drukken, wat de inflatie verder zal aanwakkeren of tot een devaluatie van de nationale munt zal leiden, waardoor geïmporteerde goederen voor de gemiddelde burger nog duurder worden. De daling van de reële waarde van de staatspensioenen en gezinstoeslagen zal de financiële positie van huishoudens verder verslechteren. Elf procent van het Russische mkb is momenteel al niet meer in staat om aan zijn betalingsverplichtingen te voldoen, wat zal leiden tot een golf van faillissementen en inkomensverlies voor ondernemers.

Ondanks de jaarlijkse verhoging van het defensiebudget is de operationele progressie van het Russische leger aan het front in tweeduizendzesentwintig aanzienlijk vertraagd. Het Kremlin trekt steeds meer financiële middelen uit om de personele en materieële verliezen te compenseeren, de soldij te betalen en de wapenproductie op peil te houden, in de hoop een tactische doorbraak te forceeren en dieper Oekraïens grondgebied binnen te dringen. Met deze verhoogde budgetten wil Rusland maandelijks duizenden drones en honderden raketten produceren om de civiele infrastructuur in de grote Oekraïense steden te ontregelen, de bevolking te demoraliseren en de Oekraïense regering tot concessies te dwingen. Stijgende grondstofprijzen, tekorten aan hoogwaardige onderdelen en de noodzaak om uitgeschakeld materieel te vervangen opslokken echter een groot deel van deze budgetverhoging al op voordat het leidt tot extra gevechtskracht te velde.

Over het geheel genomen toont het recordbudget voor defensie aan dat het Kremlin bereid is de civiele economie en de overheidsvoorzieningen op te offeren om de Oorlog voort te zetten. Deze financiële prioriteringskeuze verschaft Moskou de middelen om de strijd langdurig vol te houden, maar het garandeert niet de strategische doorbraak die Poetin voor ogen heeft. Oekraïne en zijn internationale partners kunnen dan ook niet uitsluitend vertrouwen op economische uitputting om de Russische agressie te stoppen. Indien de Oekraïense defensie standhoudt en beslissende terreinwinst blijft verhinderen, zal Moskou voor een steeds kostbaarder dilemma komen te staan tussen het financieren van een slepende uitputtingsslag en het voorzien in de basisbehoeften van de eigen bevolking.