Duitsland, Frankrijk, Italië en Spanje beginnen Russische schepen te enteren en in beslag te nemen

Gedurende het grootste deel van de oorlog heeft het Europese sanctieregime vertrouwd op juridische druk en financiële beperkingen, terwijl directe confrontatie op zee werd vermeden. Dit creëerde een grijze zone waar Russische olie en vracht nog steeds konden bewegen, waarbij jurisdictielacunes, terughoudende handhaving en de veronderstelling dat het enteren van schepen escalatierisico’s met zich meebrengt, werden benut. In de loop der tijd heeft deze permissieve omgeving de schaduwvloot in staat gesteld haar aanwezigheid in Europese wateren te normaliseren, waarbij sancties meer als een administratieve hinderpaal dan als een fysieke barrière werden beschouwd. Wat nu verandert, is niet het juridische kader, maar Europa’s bereidheid om dit operationeel te maken. Wanneer handhaving verschuift van papierwerk naar rompen, dekken en havens, verandert de berekening voor gesanctioneerd scheepvaartverkeer onmiddellijk. Europa lijkt over te stappen van afschrikking door dreiging naar afschrikking door actie, om te testen of Rusland bereid of in staat is om controle over zijn maritieme toegangswegen aan te vechten.

‍