Niemcy, Francja, Włochy i Hiszpania zaczynają abordaż i przejmowanie rosyjskich statków

Przez większą część wojny europejski reżim sankcyjny opierał się na nacisku prawnym i ograniczeniach finansowych, unikając bezpośredniej konfrontacji na morzu. Powstała w ten sposób szara strefa, w której rosyjska ropa i ładunki nadal mogły się przemieszczać, wykorzystując luki jurysdykcyjne, ostrożne egzekwowanie prawa i założenie, że abordaż statków wiąże się z ryzykiem eskalacji. Z czasem to przyzwalające środowisko pozwoliło „flocie cieni” na normalizację obecności w europejskich wodach, traktując sankcje bardziej jako niedogodność administracyjną niż fizyczną przeszkodę. To, co się teraz zmienia, nie jest ramą prawną, lecz gotowością Europy do jej operacyjnego wdrożenia. Gdy egzekwowanie przechodzi z papierkowej roboty na kadłuby, pokłady i porty, kalkulacja dla sankcjonowanego transportu natychmiast się zmienia. Europa zdaje się przechodzić od odstraszania groźbą do odstraszania działaniem, testując, czy Rosja jest gotowa lub zdolna kwestionować kontrolę nad swoimi morskimi szlakami dostępowymi.

‍