Het luchtruim op lage hoogte wordt een betwist domein dat de uitkomsten aan het front bepaalt

Gedurende een groot deel van de oorlog behoorde de lucht direct boven de frontlinies bijna volledig toe aan degene die als eerste drones lanceerde, waardoor de lucht voor de soldaten daaronder een constante, onaangevochten bedreiging werd. Dat onevenwicht bepaalde hoe eenheden zich bewogen, bevoorrading kregen en vochten, waarbij hele sectoren vaak bevroren werden, niet door vuurkracht, maar door angst voor detectie. Naarmate het aantal drones toenam, werd duidelijk dat het simpelweg verdragen van luchtdruk niet langer houdbaar was. De strijd is daarom verschoven van individuele droneaanvallen naar de vraag wie de lage luchtlaag zelf controleert. De beheersing van de lucht, zelfs slechts enkele honderden meters boven de grond, is nu direct gekoppeld aan bewegingsvrijheid op het slagveld. De reactie van Oekraïne weerspiegelt een bredere verschuiving van reactief overleven onder drones naar actieve strijd om de lucht boven haar troepen.

‍