Rosyjska desperacja: Wojsko używa dronów taranujących zamiast amunicji krążącej

Dziś najważniejsze wiadomości napływają z Federacji Rosyjskiej.

W tym regionie powtarzające się ataki dronów na krytyczną infrastrukturę paliwową zmuszają rafinerie i ich zespoły bezpieczeństwa do poszukiwania improwizowanej obrony. Kopiując rozwiązanie z Ukrainy, zaczęto testować drony przechwytujące, jednak jedno wewnętrzne ograniczenie może przesądzić o tym, czy metoda ta rzeczywiście okaże się skuteczna.

Rosyjska obrona powietrzna wokół rafinerii zmaga się z trudnościami, a straty gwałtownie rosną, głównie dlatego, że nisko latające ukraińskie drony skracają czas wykrycia i wykorzystują luki w systemie, pozostawiając rosyjskim obrońcom jedynie krótkie okno na reakcję. Ponieważ rafinerie działają w ramach ściśle zintegrowanych łańcuchów przemysłowych, uszkodzenie wież destylacyjnych, jednostek krakingu katalitycznego lub dużych zbiorników magazynowych paliwa może wymusić szersze przestoje w celu przeprowadzenia kontroli bezpieczeństwa i napraw. W rezultacie, nawet jeśli konwencjonalna obrona powietrzna przechwyci część nadlatujących dronów, jeden z nich wciąż może się przedrzeć i spowodować nieproporcjonalnie duże szkody.

Pod presją ogromnej liczby udanych ukraińskich uderzeń, operatorzy rafinerii poszukują rozwiązań na poziomie lokalnym, ponieważ rosyjskie systemy obrony powietrznej są ograniczone i skoncentrowane głównie na operacjach frontowych oraz dużych miastach, pozostawiając wiele obiektów przemysłowych bez wystarczającej osłony.

Wiele firm naftowych bada zatem drony przechwytujące, które różnią się od drogich systemów rakietowych tym, że opierają się na małym bezzałogowcu fizycznie ścigającym i uderzającym w nadlatujący dron przy znacznie niższym koszcie. Te kompaktowe, wystrzeliwane z ręki modele mają znaczenie, ponieważ mogą być przechowywane na terenie zakładu i szybko użyte przez przeszkolony personel, co pozwala na lepszy czas reakcji.

Potencjalne rozwiązanie, zrodzone z konieczności, przesuwa obronę infrastruktury krytycznej w stronę improwizowanych układów organizowanych przez zespoły bezpieczeństwa rafinerii i władze regionalne, a nie ujednoliconego państwowego programu wojskowego.

Pomysł polega na wdrożeniu dronów przechwytujących jako dodatkowej, końcowej warstwy do już dostępnych środków, takich jak obserwatorzy, sieci kamer do wykrywania oraz zagłuszanie elektroniczne. Na przykład zagłuszanie może zakłócić pracę niektórych dronów, ale pozostaje zawodne wobec tych, które nawigują autonomicznie, dlatego interceptory są testowane jako bardziej wiarygodne narzędzie do zatrzymywania dronów, które przeszły przez wcześniejsze warstwy.

Jednak rosyjska biurokracja wojskowa blokuje rozmieszczenie dronów przechwytujących opartych na materiałach wybuchowych poza ścisłą kontrolą dowodzenia, ponieważ są one klasyfikowane jako amunicja. Wymaga to regulowanego przechowywania, przeszkolonych operatorów i formalnej autoryzacji, której większość sił bezpieczeństwa rafinerii nie jest w stanie zapewnić. Urzędnicy obawiają się również, że nieudane przechwycenie mogłoby doprowadzić do upadku ładunku wybuchowego na pobliskie obszary cywilne, stwarzając dodatkowe problemy.

Ponieważ nowa broń musi przejść przez kilka szczebli zatwierdzania w Ministerstwie Obrony, to, co można szybko wprowadzić jako rozwiązanie, jest często determinowane przez zasady biurokratyczne, a nie skuteczność techniczną, co ogranicza zdolność Rosji do przeciwdziałania codziennym ukraińskim atakom dronów.

Aby obejść te restrykcje, operatorzy przechodzą na interceptory klasy cywilnej, które nie przenoszą materiałów wybuchowych i mogą być klasyfikowane jako sprzęt niebędący amunicją. Opierają się one na przechwytywaniu kinetycznym, co oznacza próbę unieszkodliwienia celu poprzez fizyczne taranowanie, przy użyciu optycznych czujników śledzących i pokładowego oprogramowania sterującego lotem, które pomaga im naprowadzić się na cel i utrzymać pościg po starcie. Pozwala to zakładom na wdrożenie zdolności antydronowych w ramach istniejących limitów regulacyjnych, mimo poświęcenia wyższej niezawodności przechwytywania, jaką zapewniają głowice wybuchowe.

W rezultacie brak materiałów wybuchowych staje się głównym ograniczeniem, ponieważ interceptor kinetyczny musi trafić w cel precyzyjnie, aby go zatrzymać, co jest trudniejsze w przypadku szybkich dronów nadlatujących na niskiej wysokości, zwłaszcza gdy wykrycie następuje późno. Dron przenoszący bombę jeszcze bardziej podnosi stawkę, ponieważ nawet częściowe uderzenie może wciąż pozwolić na detonację w pobliżu wrażliwych urządzeń lub obszarów magazynowych. W konsekwencji rafinerie pozostają narażone na ataki, gdy starcia wymagają precyzji, której improwizowane załogi nie są w stanie konsekwentnie osiągnąć.

Ogólnie rzecz biorąc, Rosja prawdopodobnie rozszerzy rozmieszczanie ręcznie startujących dronów przechwytujących wokół obiektów krytycznych, nawet jeśli nie rozwiążą one w pełni zagrożenia z powodu ograniczeń biurokratycznych. Jeśli modele z materiałami wybuchowymi pozostaną zabronione, przechwytywanie będzie nadal polegać na idealnym wyczuciu czasu i celności, pozostawiając przewidywalny wskaźnik błędów, który napastnicy mogą wykorzystać. Jeśli władze rosyjskie ostatecznie zezwolą na interceptory wybuchowe pod ścisłą kontrolą, wskaźniki sukcesu mogą wzrosnąć, ale państwo stworzy dokładnie takie ryzyko dla bezpieczeństwa i odpowiedzialności, jakiego obecnie stara się uniknąć. Skuteczność ochrony rafinerii będzie zatem zależeć nie tylko od liczby interceptorów, ale w większym stopniu od tego, czy Rosja zdoła pokonać własną wewnętrzną biurokrację.