Ukraina wzmacnia pas fortec, gdy Rosjanie tracą nadzieję na dalsze postępy na froncie w Donbasie

Ukraina wzmacnia pozycje obronne wzdłuż donieckiego pasa fortecznego, skupiając uwagę w szczególności na odcinkach wokół Dobropola, Kostiantyniwki i Słowiańska. Rejony te stały się głównym wektorem rosyjskiego nacisku operacyjnego w ramach prób przełamania ukraińskiej linii obrony w obwodzie donieckim. Obie strony intensyfikują rozbudowę pozycji w miarę wzrostu dynamiki walk, jednak strona ukraińska kładzie szczególny nacisk na rozbudowę obrony w głąb oraz przygotowanie pozycji ryglowych na zapleczu odcinków poddanych najsilniejszej presji. Główny wysiłek skupia się wokół Dobropola, gdzie siły rosyjskie usiłują podejść pod miasto z kilku kierunków, oraz w rejonie Kostiantyniwki, gdzie działania bojowe przeniosły się bezpośrednio na obszar zabudowy miejskiej. Dalej na północ wzmacniane są również podejścia do Słowiańska i Kramatorska, jako że wojska rosyjskie dążą do opanowania kluczowych wzniesień, co zapewniłoby im dogodne pozycje obserwacyjno-ogniowe nad oboma miastami. Schemat działań pozostaje czytelny: Ukraina koncentruje zasoby obronne w miejscach maksymalnego nacisku przeciwnika, przekształcając pas forteczny w przeszkodę o rosnącym stopniu trudności operacyjnej.

Koncentracja ukraińskich odwodów stanowi bezpośrednią odpowiedź na kierunek głównego uderzenia przeciwnika. Szerzy cel strategiczny Moskwy zakłada rozbicie pasa fortecznego od południa oraz wschodu i ostateczne opanowanie pozostałej, kontrolowanej przez Kijów części obwodu donieckiego. W rejonie Dobropola wojska rosyjskie prowadzą natarcie od północy, jednocześnie manewrując przez pas miejscowości Hryszyne w celu obejścia miasta od południa. W okolicach Kostiantyniwki pododdziały rosyjskie przeniknęły do poszczególnych kwartałów miasta i usiłują przekształcić te lokalne wniknięcia w trwałe pozycje poprzez ciągłe szturmy piechoty i nawały artyleryjskie. W sektorze północnym siły rosyjskie dążą do opanowania dominujących wzniesień wokół Kramatorska i Słowiańska, kontynuując równolegle próby infiltracji w kierunku obu ośrodków. W efekcie postępy rosyjskie mają charakter wybitnie stopniowy, a sama ofensywa w coraz większym stopniu definiowana jest przez kosztowne wniknięcia i drobne zdobycze pozycyjne, a nie przez przełamanie operacyjne niezbędne do zdemontowania struktury pasa fortecznego.

Strona rosyjska płaci wysoką cenę w ludziach i sprzęcie za każdy metr opanowanego terenu. Ukraińskie siły obronne skutecznie wyhamowują kolejne szturmy, zmuszając przeciwnika do angażowania dodatkowych zasobów osobowych dla uzyskania minimalnych korzyści terytorialnych. Sztab Generalny Sił Zbrojnych Ukrainy zameldował o stratach rosyjskich rzędu tysiąca stu dziewięćdziesięciu żołnierzy tylko w dniu dziesiątego sierpnia, przy jednoczesnym zniszczeniu czterdziestu czterech systemów artyleryjskich. Szerszy kontekst operacyjny jest równie istotny: najbardziej dostrzegalne postępy Rosjan koncentrują się wyłącznie w rejonie pasa fortecznego, podczas gdy na przeważającej długości pozostałego odcinka frontu postęp pozostaje znikomy. Nawet w miejscach, gdzie rosyjskie grupy szturmowe wkroczyły do Kostiantyniwki, ich postępy mierzone są w mikrowniknięciach, a nie głębokim przełamaniu. Oznacza to, że Rosja posuwa się naprzód, lecz w tempie generującym ogromne straty. Pas forteczny nie ulega zatem załamaniu pod naciskiem, lecz absorbuje kolejne uderzenia, skutecznie uniemożliwiając Moskwie osiągnięcie zakładanego szybkiego przełamania.

Skala zadań stojących przed dowództwem rosyjskim sprawia, że jego cele strategiczne wyglądają na coraz mniej realne przy obecnym tempie natarcia. Według stanu na trzydziestego czerwca siły rosyjskie potrzebowały opanować jeszcze około pięć tysięcy trzysta pięć kilometrów kwadratowych, aby zająć pozostałą część obwodu donieckiego. Przy czerwcowym tempie postępu, wynoszącym około trzy koma siedemdziesiąt dziewięć kilometra kwadratowego dziennie, osiągnięcie tego celu wymagałoby prawie czterech lat, i to przy założeniu stałego tempa oraz braku skutecznych przeciwuderzeń ze strony ukraińskiej. Kalkulacja ta staje się jeszcze mniej korzystna przy analizie samego pasa fortecznego. Na kierunkach Dobropola, Kostiantyniwki i Słowiańska w połowie lipca rosyjskie zdobycze terytorialne wyniosły zaledwie siedemnaście koma trzydzieści trzy kilometry kwadratowe w ciągu tygodnia. Przy takim tempie samo przebycie analogicznego obszaru zajęłoby prawie sześć lat, co obrazuje przepaść między bieżącymi postępami a skalą celów wyznaczonych przez Kreml. Jest to jednak wyłącznie ekstrapolacja matematyczna, a nie prognoza operacyjna, jako że sytuacja na polu walki nie zmienia się ze stałą liniową prędkością. Linie obronne, ukształtowanie terenu, dostępność odwodów oraz ukraińskie kontrataki mogą dodatkowo spowolnić rosyjskie natarcie. Tym samym oficjalnie deklarowane przez Moskwę zamiary zajęcia całości obwodu donieckiego w bieżącym roku pozostają w całkowitej oderwaniu od rzeczywistych możliwości operacyjnych na froncie.

Podsumowując, decyzję Ukrainy o wzmocnieniu tych sektorów należy interpretować jako racjonalną odpowiedź na skomasowany nacisk przeciwnika, a nie jako dowód na rzekome załamanie się struktury pasa fortecznego. Rosja osiąga w tym rejonie swoje najbardziej zauważalne zdobycze terytorialne właśnie dlatego, że tam skoncentrowała główną masę uderzeniową, podczas gdy pozostała część frontu pozostaje względnie statyczna. Istota ukraińskiego manewru polega na wzmacnianiu kluczowych punktów ciężkości na teatrze działań, co zmusza Rosję do ponoszenia ogromnych strat w ludziach i sprzęcie za każdy kolejny kilometr, zamiast przyzwolenia na przekształcenie lokalnego sukcesu taktycznego w przełamanie operacyjne. W konsekwencji siły rosyjskie natrafiają na pas forteczny stale uszczelniany przez Ukrainę, podczas gdy ich znikome postępy w innych sektorach nie dają podstaw do twierdzeń o możliwości szybkiego pokonania pozostałych linii obrony.