Elitarne ukraińskie oddziały gromadzą się pod Pokrowskiem i szykują potężne uderzenie na Rosję

Z kierunku pokrowskiego napływają dziś istotne doniesienia operacyjne.

W rejonie Pokrowska kształtuje się znaczne zgrupowanie sił ukraińskich, jako że dowództwo Sił Zbrojnych Ukrainy przygotowuje się do neutralizacji rosyjskich prób wzmocnienia odcinków infiltracji.

225. Samodzielny Pułk Szturmowy Ukrainy został podporządkowany operacyjnie 7. Korpusowi Szybkiego Reagowania Wojsk Desantowo-Szturmowych. Nie oznacza to trwałego włączenia pułku w strukturę organiczną korpusu. Będzie on wykonywał zadania w obszarze odpowiedzialności korpusu bezpośrednio pod jego dowództwem, co eliminuje problemy koordynacyjne występujące w sytuacjach, gdy pododdziały szturmowe działały w sektorze bez podporządkowania jednolitemu dowództwu.

Decyzja ta ma szczególne znaczenie, gdyż wpisuje się w szerszy manewr wzmacniania sił, znany z wcześniejszych raportów. 425. Samodzielny Pułk Szturmowy Skala został przekazany pod komendę operacyjną 1. Korpusu Azow, przy czym kilka batalionów wraz z dowództwem pułku przemieściło się do sektora Azowa pod koniec sierpnia. Skala brał już udział w operacjach czyszczących, a ukraińscy dowódcy meldują o poprawie współdziałania oraz ograniczeniu strat w ludziach. Zarówno 1. Korpus Azow, jak i 7. Korpus Szybkiego Reagowania prowadzą działania w nakładających się odcinkach szerokiego rejonu pokrowskiego. Obie silne formacje korpuśne są obecnie wzmacniane wyspecjalizowanymi pułkami szturmowymi dokładnie w momencie, gdy aktywność przeciwnika na północ od Pokrowska ulega intensyfikacji.

Bezpośrednim impulsem do podjęcia tych działań jest rozrastająca się szara strefa, wykreowana przez Rosjan w kierunku Dobropola. Rosyjskie grupy infiltracyjne przeniknęły głęboko na zaplecze konwencjonalnej linii frontu, docierając według doniesień w rejon Biełozierskiego, około pięciu kilometrów na północ od Dobropola. Nie oznacza to jednak pełnej kontroli terytorialnej nad tym obszarem – dowodzą tego chociażby rosyjskie uderzenia kierowanymi bombami lotniczymi na cele położone w tym rejonie, które same w sobie wskazują na brak stabilnej kontroli. Niemniej rozproszone grupy próbują utworzyć punkty oparcia, umożliwiające późniejsze wprowadzenie do walki większych zgrupowań szturmowych, co wymaga natychmiastowej reakcji ukraińskich oddziałów defensywnych w celu wyeliminowania zagrożenia.

Na obecnym etapie rosyjskie grupy natrafiają na przygotowane ukraińskie przeszkody defensywne. Geolokalizowane nagrania z ukraińskich bezzałogowców ukazują rosyjską piechotę próbującą pokonać linie umocnień pod Dobropolem przed atakiem ze strony ukraińskich dronów. Okopy, zasieki z drutu kolczastego oraz zęby smoka spowalniają żołnierzy dokładnie wtedy, gdy są najbardziej odsłonięci, a każda dodatkowa minuta spędzona na pokonywaniu zapór daje operatorom ukraińskich dronów FPV kolejną okazję do porażenia przeciwnika przed osiągnięciem przez niego pozycji ukraińskich.

Jednocześnie dowództwo formacji Azow informuje, że strona rosyjska gromadzi rezerwy do kolejnego uderzenia ofensywnego. Rosyjskie oddziały kontynuują infiltrację przy masowej obecności bezzałogowców, dążąc do obejścia od skrzydeł zarówno Dobropola, jak i rejonu Konstantynówka-Drużkiwka. Ukraińscy żołnierze z tego odcinka zgłosili odnotowanie około trzystu rosyjskich dronów działających w obrębie jednego obszaru odpowiedzialności w ciągu zaledwie jednego dnia.

Znacznie utrudnia to likwidację grup infiltracyjnych, gdyż ukraińskie grupy szturmowe przeczesujące masywy leśne i teren zabudowany muszą jednocześnie unikać rozpoznawczych i uderzeniowych dronów FPV przeciwnika. Ponadto Rosjanie przesunęli artylerię bliżej linii frontu, godząc się na większą wrażliwość na ukraińskie ataki kontrabateryjne i drony w zamian za uzyskanie silniejszego, bezpośredniego wsparcia ogniowego dla prób infiltracji.

Rosyjski cel operacyjny na kierunku pokrowskim polega na przekształceniu szarej strefy w obszar trwałej kontroli przed podjęciem bezpośredniego szturmu na Dobropole i Drużkiwkę. Strona ukraińska przygotowuje się jednak do zablokowania tej transformacji, jako że przekazane do wzmocnienia korpusów jednostki to doświadczone formacje szturmowe, zdolne do systematycznej likwidacji rozproszonych grup przeciwnika i utrzymania spójnej linii obrony. Odpowiadałoby to schematowi przed wcześniejszymi ukraińskimi kontrofensywami z tego roku: zniszczenie grup infiltracyjnych, konsolidacja szarej strefy, zabezpieczenie korytarzy logistycznych i dronowych, a dopiero w dalszej kolejności przejście do działań ofensywnych na większą skalę.

Podsumowując, strona rosyjska gromadzi wojska, bezzałogowce i artylerię, aby przekształcić infiltrację w przełamanie na kierunku pokrowskim. Odpowiedź ukraińska staje się jednak coraz bardziej wyrazista, jako że elitarne formacje są skupiane pod dowództwem szczebla korpuśnego, by udaremnić to przełamanie przed jego utrwaleniem. Przegrupowanie kolejnego pułku szturmowego wskazuje, że Ukraina przygotowuje się nie tylko do powstrzymania rosyjskiej infiltracji, ale do pełnego oczyszczenia spornego terenu, przywrócenia kontroli i potencjalnego stworzenia warunków pod kolejną ukraińską kontrofensywę.