Szaleńcza operacja: Ukraina niszczy 230 rosyjskich systemów artylerii w zaledwie 48 godzin

Podczas niezwykle złożonej, wieloetapowej operacji o kryptonimie „Aszan” siły ukraińskie w ciągu zaledwie czterdziestu ośmiu godzin poraziły dwieście trzydzieści jeden rosyjskich systemów artyleryjskich na kierunkach chersońskim, zaporoskim, donieckim i ługańskim. W tym największym uderzeniu artyleryjskim tej wojny potwierdzono zniszczenie stu siedemdziesięciu jeden jednostek sprzętu, natomiast pozostałe odniosły uszkodzenia różnego stopnia. Ta nadzwyczajna efektywność operacyjna odpowiada całkowitej likwidacji trzech pełnych rosyjskich brygad artylerii. Efekt tych działań był natychmiastowy – już pierwszej doby po zakończeniu operacji aktywność rosyjskiej artylerii w porażonych sektorach spadła nawet o osiemdziesiąt jeden procent.

Operacja Aszan została skrupulatnie przygotowana przez operatorów Grupy Lasar Gwardii Narodowej Ukrainy jako skoncentrowana kampania mająca na celu eliminację tego konkretnego komponentu sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej. Pierwszy etap wymagał ścisłej współpracy ukraińskich analityków z jednostkami liniowymi na szerokich odcinkach frontu w celu pozyskania danych rozpoznawczych o pozycjach rosyjskiej artylerii. Zmapowano aktywne środki ogniowe przeciwnika, ich sektory ostrzału oraz zlokalizowano zamaskowane pozycje haubic.

Równolegle z budowaniem sieci celów, ukraińscy inżynierowie zrealizowali drugi etap operacji, opracowując specjalistyczną amunicję przeznaczoną do niszczenia haubic, ze szczególnym uwzględnieniem termicznego przepalania przewodów luf. Miało to kluczowe znaczenie techniczne, ponieważ bezpośrednie trafienie w lufę eliminuje najbardziej newralgiczny i nieodzowny element systemu uzbrojenia. Uszkodzenie to jest wystarczające, aby trwale wyłączyć broń z walki i skrajnie utrudnić jej szybką naprawę w warunkach polowych, zwłaszcza w obliczu poważnych problemów rosyjskiego przemysłu obronnego z produkcją nowych luf.

Następnie ukraińscy operatorzy przystąpili do końcowej fazy uderzeniowej, przygotowując jednoczesny start ośmiuset dronów w ciągu dwóch nocy na kluczowych kierunkach operacyjnych. Zamiast pozwolić Rosji na reagowanie na rozproszone straty, Ukraina skompensowała setki uderzeń w wąskim przedziale czasowym dwóch dób. Rosyjskie baterie nie miały czasu na dyslokację, ewakuację uszkodzonego sprzętu ani zmianę pozycji ogniowych. Dalsze rozpoznanie prowadzone przez ukraińskie bezzałogowce potwierdziło zniszczenie celów, podczas gdy przechwycona rosyjska łączność radiowa ujawniła skalę dezorganizacji struktur dowodzenia.

Konsekwencji tych działań nie należy bagatelizować: Rosja bezpowrotnie utraciła sto siedemdziesiąt jeden dział, a kolejne sześćdziesiąt zostało uszkodzonych. Trzy brygady artylerii standardowo zapewniają wsparcie ogniowe dla wielu związków taktycznych na froncie. Ich eliminacja oznacza drastyczne zmniejszenie możliwości obezwładniania ukraińskich pozycji, osłabienie przygotowania artyleryjskiego przed szturmami, redukcję zdolności do prowadzenia walki kontrbateryjnej oraz pozbawienie rosyjskiej piechoty niezbędnej osłony ogniowej.

Co najistotniejsze, Moskwa nie jest w stanie szybko uzupełnić tych strat. Działa rezerwowe muszą zostać wycofane ze składów długoterminowego przechowywania, poddane przeglądom, naprawione, przetransportowane na linię frontu, zaopatrzone w amunicję i przydzielone załogom. Rosja w coraz większym stopniu polega na przestarzałych zapasach sowieckich, które już w ubiegłym roku były wyczerpane do poziomu trzydziestu pięciu procent stanu sprzed wojny. Jedniecześnie w piątym roku wojny dostępność luf zamiennych oraz doświadczonego personelu artyleryjskiego jest mniejsza niż kiedykolwiek, przy zdolnościach produkcyjnych Rosji szacowanych na zaledwie pięć luf miesięcznie. Obecnie rosyjskie dowództwo pozostaje bez dobrych alternatyw, gdyż odtworzenie zniszczonych związków może zająć ponad pół roku, a przesunięcie systemów artyleryjskich z innych, spokojniejszych sektorów jedynie przeniesie deficyt w inne miejsce, tworząc nowe słabe punkty w strukturze obronnej.

W rezultacie Rosja utraciła zdolność do prowadzenia działań ofensywnych na dużą skalę, które zgodnie z rosyjską doktryną wojenną wymagają zmasowanego przygotowania artyleryjskiego w celu obezwładnienia obrońców przed natarciem piechoty. Poprzez eliminację potencjału ogniowego trzech brygad, Ukraina poważnie upośledziła zdolność Rosji do planowania i podtrzymywania dużych operacji zaczepnych. W połączeniu z ciągłymi stratami w pojazdach pancernych oraz uderzeniami w infrastrukturę logistyczną, operacja ta całkowicie pozbawiła Moskwę koncentracji artylerii niezbędnej do przeprowadzenia jakiejkolwiek większej ofensywy w tym roku. W konsekwencji Rosja będzie jeszcze bardziej polegać na taktyce małych grup infiltracyjnych piechoty, często liczących mniej niż pięciu żołnierzy. Formacje te już teraz zmuszone są do prowadzenia działań bez realnego wsparcia pancernego, ponosząc ciężkie straty, a obecnie będą rzucane do walki na wyniszczenie bez jakiejkolwiek skutecznej osłony artyleryjskiej.

Ponadto sytuacja ta daje znacznie większą swobodę działania ukraińskim operatorom dronów i załogom artyleryjskim. Przy mniejszej liczbie rosyjskich dział prowadzących ogień kontrbateryjny, ukraińskie systemy mogą działać dłużej i bardziej agresywnie, co pozwala ukraińskiemu dowództwu na planowanie lokalnych operacji ofensywnych o znacznie większym prawdopodobieństwie powodzenia.

Podsumowując, ukraińska operacja Aszan została precyzyjnie zaplanowana tak, aby sparaliżować trzon rosyjskich zdolności ofensywnych i defensywnych. W ciągu czterdziestu ośmiu godzin trzy brygady przestały faktycznie istnieć. Stawia to Rosję w sytuacji krytycznej zależności od piechoty i systemów bezzałogowych, które same borykają się z problemami wynikającymi z rosnącego braku wykwalifikowanych żołnierzy i operatorów. Jednocześnie Ukraina uzyskała swobodę operacyjną w zwalczaniu sił przeciwnika bez zagrożenia zmasowanym rosyjskim ostrzałem, co skutecznie rekompensuje ilościową przewagę Rosji w zakresie posiadanych systemów i amunicji.