Ukraina otwiera drugi kierunek, a kontrofensywa pod Pokrowskiem rozszerza się i zaskakuje Rosjan

Dzisiaj napływają istotne doniesienia z kierunku pokrowskiego.

Ukraińska kontrofensywa rozszerza swój zasięg w tym sektorze, a siły ukraińskie otworzyły drugi oś działań między Dobropolem a Drużkiwką w celu likwidacji pozostałości wojsk rosyjskich próbujących umocnić się na tym terenie. Pułk Szturmowy „Skała”, działając wspólnie z 12 Brygadą „Azow”, podjął operacje czyszczące w rejonie miejscowości Hruske i Nowomykołajiwka, tworząc linię blokującą mającą na celu powstrzymanie rosyjskiej infiltracji w kierunku Drużkiwki.

Przeprowadzenie operacji wymagało intensywnego zaangażowania piechoty ze względu na rozproszenie sił rosyjskich w połączonych pasach zieleni i kompleksach leśnych. Ukraińskie dowództwo podzieliło ugrupowanie szturmowe na trzy kierunki, ostrożnie omijając pola minowe przed podejściem pod rozpoznane pozycje rosyjskie. Każda grupa ukraińska otrzymała precyzyjne zadania taktyczne, obejmujące konkretne punkty ataku oraz szacowaną liczebność przeciwnika.

Przekraczanie otwartego terenu wiązało się z wyjątkowo wysokim ryzykiem z powodu ciągłego rozpoznania prowadzonego przez rosyjskie drony FPV, których celem było udaremnienie ukraińskiego manewru i umożliwienie własnej piechocie okopania się w lesie. Niemniej, dzięki własnemu rozpoznaniu bezzałogowemu, ukraińscy żołnierze działali ze świadomością, że wszelkie obiekty znajdujące się przed nimi należy traktować jako wrogie, podczas gdy dowódca nadzorował przemieszczenie w czasie rzeczywistym poprzez przekaz wideo z drona, na bieżąco ostrzegając grupy szturmowe o zagrożeniach.

Po osiągnięciu wyznaczonych pozycji pododdziały ukraińskie skoncentrowały się wewnątrz pasów leśnych przed przejściem do kolejnych szturmów. Doszło do walki na bliskim dystansie, w której część ukraińskich żołnierzy odniosła rany, jednak natarcie było kontynuowane, przy czym elementy ubezpieczające pozostały na skrzydłach.

Okazało się to kluczowe, gdy sekcje sił rosyjskich podjęły próbę wyjścia na tyły natarcia ukraińskiego w celu jego odcięcia, lecz zostały przechwycone przez ukraińskie grupy oczekujące w zasadzce. Następnie Ukraińcy przejęli rosyjskie środki łączności radiowej, co dało im natychmiastową przewagę taktyczną — dzięki podsłuchowi ustalono, że przeciwnik planuje stawianie min przeciwpiechotnych na trasie ukraińskiego marszu. W efekcie rosyjskie grupy minujące zostały zlokalizowane i wyeliminowane przed wykonaniem zadania.

Rosyjscy operatorzy dronów zdołali w końcu zidentyfikować wcześniejsze stanowisko ukraińskiej zasadzki i zaatakowali je sześcioma aparatami, jednak siły ukraińskie zdążyły już zmienić pozycję i przesunąć się o kolejne sto metrów, wykrywając następny punkt oporu Rosjan i niszcząc go w skoordynowanym uderzeniu. Po oczyszczeniu każdej pozycji wojska ukraińskie przechodziły do obrony i konsolidacji, podczas gdy świeże grupy szturmowe przechodziły przez ich ugrupowanie, kontynuując natarcie.

W rejonach twardszego oporu rosyjskiego pułk „Skała” wzywał wsparcie operatorów dronów z Brygady „Azow”, którzy rażali pozycje wroga przed wejściem piechoty. Utworzyło to powtarzalny cykl działań: rozpoznanie, uderzenie, szturm, konsolidacja i wprowadzenie kolejnego rzutu dla pogłębienia sukcesu. Ostatecznie „Skała” zlikwidowała nową rosyjską próbę odtworzenia manewru oskrzydlającego, co umożliwiło Brygadzie „Azow” wprowadzenie pododdziałów utrwalających kontrolę nad terenem.

Szerszy kontekst operacyjny nadaje tym działaniom szczególną wagę: wobec faktu, że siły ukraińskie prowadziły już natarcie z kierunku Dobropola po wyparciu rosyjskich grup infiltracyjnych na południe od Hruske, strona rosyjska podjęła próbę przeniesienia ciężaru infiltracji dalej na wschód, w stronę Nowomykołajiwki. Opanowanie tamtejszych pozycji mogłoby otworzyć na nowo wektor natarcia na Drużkiwkę i w konsekwencji zwiększyć nacisk na cały kramatorski rejon obronny. Zamiast tego I Korpus „Azow”, wzmocniony przez pułk „Skała”, kontynuował systematyczne przeczesywanie kompleksów leśnych i eliminację rosyjskich grup przenikania, co w praktyce tworzy drugi oś ukraińskiej kontrofensywy obok działań prowadzonych w rejonie Dobropola. Zamiast wyłącznie reagować na pojedyncze incydenty infiltracji, wojska ukraińskie dążą do zbudowania ciągłego pasa ochronnego na południe od Drużkiwki, uniemożliwiając Rosji przekształcenie rozproszonych grup infiltracyjnych w trwały wyłom operacyjny.

Podsumowując, ukraińska kontrofensywa na kierunku pokrowskim przekształca się w operację o zakresie znacznie wykraczającym poza zwykłą likwidację pierwotnego wyłomu rosyjskiego. Ukraina poszerza swój pas działań w poprzek frontu, zabezpieczając podejścia do Drużkiwki i wznosząc kolejną rubież obronną. Jeśli ta tendencja się utrzyma, rosyjska próba wykorzystania tego obszaru do uderzenia na Drużkiwkę i zagrożenia Kramatorskowi grozi załamaniem, zanim zdoła nabrać istotnego znaczenia operacyjnego.