Ukraińskie odrzutowce mogą teraz swobodnie atakować i bombardują rosyjskie pozycje.

Dziś pojawiają się ważne wiadomości z Ukrainy.

Tutaj siły ukraińskie demontują rosyjskie systemy obrony powietrznej w tempie i skali, które zasadniczo zmieniają kontrolę nad przestrzenią powietrzną. W rezultacie Ukraina może teraz osiągnąć przewagę powietrzną, a jej myśliwce działają z większą swobodą niż kiedykolwiek na froncie.

W ciągu ostatniego roku Rosja straciła szacunkowo cztery miliardy dolarów amerykańskich w systemach obrony powietrznej z powodu działań jednej tylko ukraińskiej jednostki: jednej z najbardziej elitarnych jednostek Operacji Specjalnych Służby Bezpieczeństwa Ukrainy, jednostki Alfa. Zniszczyła ona w ciągu roku ponad 500 rosyjskich obiektów obrony powietrznej, eliminując systemy dalekiego i krótkiego zasięgu, a także krytyczne elementy radarowe i dowodzenia, oślepiając całe sektory.

To systematyczne niszczenie otworzyło korytarze, które ukraińskie drony dalekiego zasięgu natychmiast wykorzystały, uderzając głęboko na terytorium Rosji z coraz większą regularnością.

W tym miesiącu do działań dołączyły kolejne brygady: systemy Strela-10 zostały zniszczone w Donbasie, systemy Tor-M2 trafione w pobliżu Krymu, radary Nebo-U i wyrzutnie Pantsir-S1 zniszczone na półwyspie, a ataki dronów średniego zasięgu wyeliminowały systemy Tor, Tunguska, a nawet rzadkie elementy radarowe S-350 Witiaź za linią frontu w rejonie Huliaipole i Orikhiv. Dodatkowe uderzenia wyłączyły radar 9S32 systemu S-300V w Doniecku i zniszczyły zarówno wyrzutnię Tor-M2, jak i radar innego podobnego kompleksu w Zaporożu.

Efekt operacyjny jest głęboki, ponieważ siły rosyjskie są teraz przeciążone między obroną jednostek frontowych a ochroną tyłów przy użyciu tego, co eksperci nazywają szkieletową siecią obrony powietrznej, pozbawioną wyrzutni, radarów i wyszkolonych załóg do zapewnienia wielowarstwowej ochrony. W praktyce oznacza to, że po zniszczeniu jednego radaru lub wyrzutni w danym obszarze zazwyczaj nie ma szybkiej możliwości zastąpienia go.

Ta dynamika rozciągnęła się ostatnio na rosyjski region graniczny Kurska, gdy siły ukraińskie celowo atakowały pozostałe systemy obrony powietrznej uznawane za pierwszą ochronną strefę dla tyłów Rosji.

Drony zwiadowcze śledziły systemy Buk-M2 i Buk-M3 podczas manewrów i prób ukrycia się w pasach leśnych. Chwilę później ich współrzędne zostały przekazane, a uderzenia rakietowe zniszczyły je na miejscu, dając Ukrainie pełny dostęp do wykorzystania swojej siły powietrznej i przeprowadzania ataków.

Konsekwencje były natychmiastowe, gdy ukraińskie myśliwce Mig-29 zaczęły działać bardziej otwarcie, wykonując nawet misje wsparcia ogniowego z wysokości nad chmurami, co normalnie mogłoby się odbywać tylko w głębi tyłów, poza zasięgiem rosyjskiej obrony powietrznej podczas misji przechwytywania dronów i pocisków wroga. Teraz, z uzyskaną przewagą powietrzną, ukraińskie myśliwce przenoszą bomby Hammer, lecąc wysoko w kierunku frontu, aby prowadzić misje wsparcia ogniowego. Pozwala to zrzucać bomby z większej wysokości, optymalizując zasięg i zmniejszając ryzyko wykrycia przez rosyjską obronę powietrzną dalekiego zasięgu, na wypadek gdyby nadal działała w tym rejonie.

Ta swoboda pozwala ukraińskim jednostkom uderzeniowym w powietrzu prowadzić konsekwentną serię precyzyjnych ataków z mniejszym ryzykiem, używając tego samego typu myśliwców Mig-29 i tych samych kierowanych bomb Hammer. Pierwszym celem była baza operatorów dronów rosyjskich w Tyotkino, zlikwidowana bezpośrednim uderzeniem Ukrainy. Wkrótce po tym odbyła się druga misja nad Tyotkino, gdy kolejny ukraiński myśliwiec zniszczył budynek, w którym gromadziła się piechota wroga przed atakiem.

Kolejnym celem była koncentracja sił w Junakivce, gdzie ukraiński Mig latał swobodnie, zrzucając dwie bomby bezpośrednio na kompleks wykorzystywany przez Rosjan jako kryjówka. Wreszcie, pobliski zestaw domów używanych jako skład amunicji został zniszczony przy użyciu dwóch potężnych eksplozji, niwecząc wysiłki Rosjan, którzy próbowali rozproszyć ładunki między kilka budynków.

Te udane ataki wykazały poziom integracji, który byłby znacznie trudniejszy do osiągnięcia przy nienaruszonej rosyjskiej obronie powietrznej, zmuszającej myśliwce do lotów nisko.

Ogólnie rzecz biorąc, Ukraina zbliża się do decydującego progu w wojnie powietrznej, ponieważ niszczenie systemów obrony powietrznej w tempie niszczącym skutecznie pozbawiło Rosję niezawodnej ochrony na szerokich sektorach. Tyły rosyjskie nie są już bezpiecznymi strefami, lecz obszarami wystawionymi na stałe zagrożenie. Dzięki pełnej swobodzie ataków Ukraina może teraz metodycznie zakłócać logistykę, centra dowodzenia, lotniska i zasoby morskie, osłabiając zdolność Rosji do podtrzymania operacji. Kontrola nieba decyduje o tempie wojny, a teraz przesuwa się zdecydowanie na korzyść Ukrainy.