Analyse van het Amerikaanse landingsplan in Iran: Beveiliging van Straat Hormuz

Vandaag komt het belangrijkste nieuws uit Iran.

Een potentiële Amerikaanse operatie in Zuid-Iran circuleert als een scenario met hoge inzet en een van de meest ingrijpende militaire acties in de regio in decennia. Een Amerikaanse landingsoperatie zou echter een indrukwekkende, gecoördineerde werkwijze met aanzienlijke risico's vereisen, die ook snel zou kunnen leiden tot een groot keerpunt in de gehele campagne.

Recente publicaties van militaire analisten hebben een gedetailleerd concept geschetst voor een beperkte Amerikaanse landingsoperatie in Zuid-Iran. Deze mogelijkheid heeft aan relevantie gewonnen omdat de Amerikaanse regering de inzet van grondtroepen niet expliciet heeft uitgesloten, zelfs niet in een beperkte, missiespecifieke capaciteit. De publicatie van deze beoordelingen heeft daarom de debatten over de haalbaarheid, intentie en de operationele logica achter een dergelijke stap op scherp gezet.

Het is belangrijk op te merken dat de Verenigde Staten momenteel niet beschikken over de aantallen grondtroepen in de regio die vereist zijn voor een grootschalige invasie van Iran, noch de logistieke infrastructuur hebben opgezet die een dergelijke campagne zou vereisen.

Bovendien is er geen zichtbare mobilisatie die zou wijzen op de voorbereiding van een grote bezettingsmacht. De VS beschikken echter wel over een groot aantal vooruitgeschoven vlootonderdelen, snel inzetbare eenheden in het eigen land en speciale eenheden die binnen 18 tot 48 uur kunnen worden ingezet om een beperkte landing uit te voeren die uitsluitend gericht is op het innemen van specifieke doelen.

Het huidige doel van de lopende luchtcampagne lijkt te zijn het ondermijnen van de Iraanse militaire en politieke leiding, het aanwakkeren van intern verzet en lokale oppositiebewegingen, en deze vervolgens te ondersteunen via luchtsteun en droppingen van voorraden.

Niettemin, als de huidige inspanningen vanuit de lucht er niet in slagen een dergelijk scenario te creëren, kunnen de VS overwegen hun inspanningen op te schalen.

Een haalbare strategie zou kunnen inhouden dat er een bruggenhoofd binnen Iran wordt veiliggesteld om een overgangsregering te huisvesten en in plaats daarvan aanvoerroutes over land te vergemakkelijken. Het meest waarschijnlijke doelwit voor een dergelijke landing is Bandar Abbas, de belangrijkste zuidelijke haven van Iran en een centraal knooppunt in zijn olie-exportsysteem.

Naast het vestigen van een bruggenhoofd zou de inname van de stad de Amerikaanse strijdkrachten in staat stellen de belangrijkste marinebasis van Iran te bemachtigen. De bijbehorende haveninfrastructuur, inclusief vrachtterminals en voormalige vlootfaciliteiten, zou dan kunnen worden hergebruikt om snel voorraden te lossen en te dienen als verzamelplaats om bevriende troepen in het binnenland te ondersteunen.

Het belangrijkste is dat Bandar Abbas strategisch gelegen is aan de Straat van Hormuz. Na de aanval probeert Iran de Straat te blokkeren, wat leidt tot verstoringen die de wereldwijde scheepvaartroutes nu al beïnvloeden.

Het veiligstellen van Bandar Abbas zou de VS een positie geven van waaruit zij de maritieme doortocht van de grote oliestromen kunnen garanderen en Iran de mogelijkheid kunnen ontzeggen om de straat als drukmiddel te gebruiken.

Ter voorbereiding op een landing zouden de VS de focus verleggen naar een luchtcampagne gericht op het degraderen van de Iraanse kustverdediging, het verdrijven van Iraanse legereenheden van de kustlijn en het verstoren van hun vermogen om te manoeuvreren langs de belangrijkste logistieke corridors die naar Bandar Abbas leiden.

Zodra de verdediging is ontregeld, zou een numeriek kleinere landingsmacht administratieve gebouwen, havenfaciliteiten en de omliggende wijken kunnen binnengaan om een perimeter te beveiligen en de controle te consolideren. Infiltratieroutes door de bergen zouden worden gebruikt om kleine speciale eenheden te sturen om contact te leggen met lokale verzetsnetwerken en om over land voorraden en wapens te leveren.

Elke landing zou de Iraanse legereenheden die zich in de omliggende bergen verschuilen ook dwingen tot open terrein, als zij het Amerikaanse bruggenhoofd willen betwisten. Elke poging om troepen te concentreren voor een echte tegenaanval zou hen echter vrijwel onmiddellijk blootstellen aan Amerikaanse en Israëlische luchtaanvallen; met meer dan 150 Amerikaanse gevechtsvliegtuigen, verschillende kruisers en geleidewapenfregatten die klaarstaan om vuursteun te verlenen aan elke landingspartij.

Het alternatief voor het Iraanse leger zou een verschuiving zijn naar een verzet in guerrillastijl binnen de stad en het omliggende gebied. Maar de operationele impact van een dergelijke campagne zou beperkt blijven als de Verenigde Staten voorkomen dat het offensief landinwaarts wordt uitgebreid en zichzelf positioneren als een ondersteunende macht voor een nieuwe regering, in plaats van een bezettingsmacht. Een sterk lokaal pro-westers sentiment, zichtbaar in de grote protesten in de steden en dorpen hier eerder dit jaar, zou bovendien het vermogen van het Iraanse leger om covert te opereren kunnen beperken.

Al met al zou een Amerikaanse landing in Zuid-Iran een operatie met een hoog risico en een grote impact zijn, die de controle over de Straat van Hormuz zou kunnen hervormen terwijl de schaal van een volledige invasie wordt vermeden. De strategische opbrengst zou aanzienlijk zijn, door leverage te bieden over Iran en maritieme stromen te stabiliseren, hoewel de operatie ook escalatierisico's met zich mee zou brengen. Aangezien Iran aanzienlijke mankracht kan mobiliseren, berust de haalbaarheid op het behouden van luchtoverwicht, coördinatie met de lokale oppositie en het bereiken van de doelen zonder in een lange oorlog te worden getrokken.