GOED NIEUWS. De oorlog neemt een verkeerde wending voor Poetin nu paniek toeslaat

Vandaag komt het belangrijkste nieuws uit de Russische Federatie.

Vladimir Poetin verkeert in grote paniek over de wijze waarop de oorlog zou kunnen eindigen. Dit blijkt uit het feit dat hij tegenover vertrouwelingen heeft verklaard dat, indien het conflict onder de huidige omstandigheden wordt bevroren, hij het risico loopt te worden afgezet en vervolgd, aangezien dit een van de zwaarste militaire nederlagen voor Rusland in eeuwen zou betekenen. In plaats van te zoeken naar een diplomatieke uitweg uit de strijd, lijkt het Kremlin vastbesloten om ten minste één primair strategisch doel veilig te stellen: de volledige inname van het oblast Donetsk. Voor Poetin zou een beëindiging van de strijd zonder het behalen van zelfs dit minimale doel ernstige politieke en persoonlijke consequenties met zich meebrengen. Aan deze vrees liggen bovendien historische precedenten ten grondslag; zowel het Russische Keizerrijk als de Sovjet-Unie stortten immers in elkaar na rampzalig verlopen buitenlandse militaire campagnes, met name de Eerste Wereldoorlog en de strijd in Afghanistan.

Om die reden heeft de Russische legerleiding haar strijdkrachten bevel gegeven de administratieve grenzen van de oblasten Donetsk en Luhansk uiterlijk op 31 december te bereiken. Het probleem is dat zelfs Russische legercommandanten deze operationele deadline als volstrekt onrealistisch beschouwen, weshalve zij verzoeken om uitstel tot 31 maart. Dit vormt inmiddels de vijftiende gestelde deadline voor het realiseren van de territoriale doelen in de Donbas — een duidelijke indicator van de grote afstand tussen de situatie aan het front en de door het Kremlin geëiste resultaten.

Gelet op het tempo van de opmars gedurende de afgelopen drie jaar, zal Poetin nog minstens twee tot drie jaar nodig hebben om het resterende deel van de Donbas te bezetten. Zelfs indien de Russische troepen erin slagen de zwaarst versterkte steden van de regio, te weten Sloviansk en Kramatorsk, in te nemen, krijgen zij te maken met een gelaagde en moderne defensieve linie die specifiek is ontworpen om aanvallende eenheden te slijten en te vertragen.

Bovendien heeft Oekraïne zijn defensieve strategie reeds aangepast aan Poetins besluit om de Russische operationele middelen op de Donbas te concentreren. Russische bronnen reageren bezorgd op de ingrijpende personele wijzigingen binnen de Oekraïense militaire top, waaronder de vervanging van de Opperbevelhebber der Strijdkrachten Oleksandr Syrskyi door Mykhailo Drapatyi — een officier die de rangen heeft doorlopen van gewoon soldaat tot generaal — terwijl Evgeniy Khamara het roer heeft overgenomen op het Ministerie van Defensie.

Gelijktijdig wordt het resterende door Oekraïne gecontroleerde front in het oblast Donetsk geherstructureerd in twee grote operationele groeperingen. De noordelijke Donbas-groepering, bestaande uit meerdere legerkorpsen en ondersteunende eenheden, is onder commando gesteld van de commandant van het 3e Legerkorps, Andriy Biletsky. De zuidelijke Donbas-groepering, eveneens gevormd door meerdere korpsen en aangrenzende formaties, staat nu onder leiding van de commandant van het Azov-korps van de Nationale Garde, Denys Prokopenko. Biletsky en Prokopenko behoren tot de meest ervaren militaire leiders van Oekraïne; beiden hebben hun carrière opgebouwd binnen de Azov-structuren. Zij zijn doorgegroeid van het bevel over brigades van ongeveer 4.000 man naar het leiden van legerkorpsen van circa 20.000 militairen, en voeren nu het bevel over groeperingen van meerdere korpsen met een omvang van 40.000 tot 60.000 troepen per groepering.

Deze formaties zijn ontplooid in wat is uitgegroeid tot de meest strategisch cruciale sector van het oorlogsgebied, waar Rusland naar verwachting het merendeel van zijn resterende offensieve slagkracht zal concentreren. Hun taak is het verdedigen van de zwaar versterkte steden Sloviansk en Kramatorsk, alsmede het mannen van de nieuw ingerichte defensieve linies dwars door de Donbas. De schaal van deze reorganisatie leidt reeds tot grote onrust onder Russische militaire analisten. Zij stellen dat Rusland nauwelijks kans maakt op een operationele doorbraak tegen deze versterkte Oekraïense posities. In plaats daarvan vrezen zij dat de nieuw gevormde Oekraïense legergroepen het Russische offensief zullen opvangen, zware verliezen zullen toebrengen en de aanvallende eenheden geleidelijk zullen uitputten.

Over het geheel genomen is het fundamentele probleem voor Poetin dat de factor tijd niet in zijn voordeel werkt: elk aanvullend offensief verbruikt grote hoeveelheden troepen en materieel zonder een beslissend resultaat te garanderen. Oekraïne hoeft Rusland niet per se vernietigend te verslaan; het hoeft een doorbraak slechts lang genoeg te voorkomen totdat de enorme kosten voor Rusland onhoudbaar worden. Dit verandert Poetins uiterste termijn in een gevaarlijke valstrik: de tactische situatie op het slagveld zal enkel verslechteren, terwijl de vrees van Poetin voor zijn persoonlijke behoud verder toeneemt.