Iran bewapent zich opnieuw: bestand gebruikt om te herstellen

In deze video zullen we analyseren hoe Iran erin geslaagd is te herstellen van het conflict.

Het staakt-het-vuren mag dan de gevechten hebben beëindigd, het heeft de Iraanse inspanningen om zijn militaire macht wederom op te bouwen en zich voor te bereiden op de mogelijkheid van een hernieuwd conflict niet stopgezet. Terwijl velen ervan uitgingen dat de oorlog Iran verzwakt e op defensief had achtergelaten, wijst toenemend bewijsmateriaal erop dat de bestandstijd is benut om vitale operationele capaciteiten te herstellen en het fundament te leggen voor een aanzienlijk gevaarlijkere volgende fase.

Naarmate de oorlog vorderde, nam de intensiteit van de Iraanse raket- en drone-aanvallen scherp af, waarbij het aantal dagelijkse lanceringen gedurende de campagne daalde en Amerikaanse militaire functionarissen uiteindelijk een vermindering van zesentachtig procent rapporteerden ten opzichte van de beginfase van het conflict. Dit was grotendeels het resultaat van een aanhoudend Amerikaans-Israëlisch offensief om de infrastructuur die de Iraanse aanvalscampagne faciliteerde, systematisch te neutraliseren. Amerikaanse en Israëlische strijdkrachten bereikten dit door zich gericht te richten op de logistieke ketens en lanceerinrichtingen die de Iraanse slagkracht ondersteunden, terwijl mobiele lanceerplatforms door het hele land werden opgejaagd, wat Teherans vermogen om snel te vuren en rakettenheden te verplaatsen reduceerde. Raketbases en lanceercomplexen werden eveneens herhaaldelijk getroffen, wat de operationele activiteit ontregelde en de Iraanse toegang tot opgeslagen wapensystemen beperkte. Tegelijkertijd werden cruciale productiefaciliteiten voor de fabricage van raketbrandstof, lanceersystemen en drones onder vuur genomen, waardoor de Iraanse productiecapaciteit verder werd verzwakt. Tegen de tijd dat het staakt-het-vuren inging, stond het Iraanse aanvalsnetwerk onder zware druk en opereerde het op un wezenlijk lager tempo dan voorheen.

De successen van de Amerikaans-Israëlische campagne kenden echter een belangrijke beperking, aangezien de meeste aanvallen alleen die operationele middelen konden vernietigen die blootgesteld of toegankelijk waren. Iran heeft decennialang zwaar geïnvesteerd in een omvangrijk netwerk van ondergrondse faciliteiten om militaire activa zoals raketinstallaties, drones, commandocentra en munitievoorraden te beschermen tegen luchtaanvallen. Deze zogenaamde raketsteden zijn diep in de bergketens gebouwd en verbonden door uitgebreide tunnelsystemen, wat garandeert dat de operationele middelen overleven, zelfs wanneer de ingangen onder vuur worden genomen. Tijdens de oorlog kwamen er al rapporten naar voren over genie-eenheden die graafmachines en zwaar materieel inzetten dat al in de bergen was gestationeerd, om het puin bij de tunneltoegangen snel na de inslagen op te ruimen. Wat destijds actieve reparaties op het slagveld leken om hun aanvalscapaciteit zo snel mogelijk weer online te krijgen, zou later significant blijken te zijn en bood een vroege indicatie van hoe Iran uiteindelijk een groot deel van zijn drone- en raketinfrastructuur zou herstellen.

Het staakt-het-vuren gaf Iran de tijd en nam de operationele druk weg die het gedurende de oorlog had moeten ontberen. Genie-eenheden begonnen op grote schaal beschadigde tunnelcomplexen vrij te maken en herstelden de toegang tot bedolven lanceerinstallaties of militaire faciliteiten die in de ondergrondse bases waren gevrijwaard. Herhaalde Amerikaanse rapportages uit de weken na het bestand beschreven omvangrijke inspanningen om raketbases te herstellen en materieel dat onder het puin vastzat te bergen, terwijl gelijktijdig de wapenproductie werd hervat. Tegelijkertijd wezen inlichtingenbeoordelingen erop dat een aanzienlijk deel van het Iraanse leger het conflict had overleefd. Volgens meerdere rapporten bleven de meeste mobiele raketwerpers herstelbaar en was een groot deel van de snelle botenvloot van de Revolutionaire Garde nog altijd operationeel. Rapportages indiceren dat maar liefst twee derde van de Iraanse luchtmacht de strijd heeft overleefd. Afzonderlijke berichten suggereerden zelfs dat sommige Iraanse gevechtsvliegtuigen tijdens de oorlog in Pakistan waren gestationeerd, waardoor een groot deel van de Iraanse luchtmachtmiddelen potentieel aan vernietiging is ontkomen.

Als gevolg hiervan is de belangrijkste implicatie van het staakt-het-vuren dat Iran herstellende is van de demilitariseringstreffers van de Verenigde Staten. Hoewel Amerikaanse aanvallen tijdens de oorlog het Iraanse vermogen om grootschalige raketbeprijzingen vol te houden aanzienlijk hadden verminderd, overleefden veel van deze capaciteiten het conflict door zich in de bergen schuil te houden. Recente analyses wijzen uit dat Iran de operationele toegang tot de overgrote meerderheid van zijn ondergrondse raketnetwerk heeft herwonnen, inclusief ruwweg negentig procent van zijn beschermde opslag- en lanceerfaciliteiten, terwijl dertig van zijn drieëndertig raketsites langs de Straat van Hormuz naar verluidt eveneens weer toegankelijk zijn. Bovendien beschikt Iran volgens beoordelingen van de Amerikaanse inlichtingendiensten over ongeveer zeventig procent van zijn vooroorlogse raketvoorraad en mobiele lanceerplatforms. Rapporten uit mei geven aan dat Iran de toegang behoudt tot de componenten die vereist zijn voor de productie van Shahed-drones via indirecte importstromen uit Oost-Azië, wat impliceert dat de productiecapaciteit voor onbemande vliegtuigen de oorlog grotendeels heeft overleefd en wederom in staat is om operationele verliezen aan te vullen.

Over het geheel genomen lijkt het staakt-het-vuren Iran de gelegenheid te hebben geboden om niet alleen te herstellen van de oorlogsschade, maar ook om capaciteiten te revitaliseren die centraal blijven staan in zijn militaire doctrine. De belangrijkste les is dat het verminderen van de Iraanse aanvalsactiviteit tijdens de oorlog niet noodzakelijkerwijs heeft geleid tot de permanente eliminatie van de ondersteunende infrastructuur. Bijgevolg zou een toekomstige confrontatie waarschijnlijk beginnen met een Iran dat in een sterkere positie verkeert dan aan het einde van het conflict zelf. Dit suggereert dat het staakt-het-vuren de gevechten weliswaar heeft gepauzeerd, maar de militaire balans en strategische spanningen die hernieuwde vijandelijkheden in de eerste plaats mogelijk maakten, niet heeft weggenomen.