Russische bevelhebbers geloven dat de oostflank van Europa nog steeds goedkoop te isoleren is!

Vandaag zijn er interessante updates uit Rusland.

Moskou identificeert momenteel reële zwakheden in de Europese logistiek, de politieke cohesie en het versterkingssysteem langs de oostflank. Rusland trekt echter de verkeerde lessen uit die zwakheden, en die beoordelingsfout zou het land duur te staan kunnen komen als het Kremlin grotere risico's neemt in de overtuiging dat Europeanen te traag reageren.

De Russen hebben zwakheden in Europa vastgesteld die voortvloeien uit decennia van voorbereiding op expeditionaire missies over de hele wereld in plaats van op territoriale verdediging. Dit laat zichtbare hiaten achter in de versterkingsnetwerken wanneer het aankomt op conventionele oorlogsvoering. Russische analisten wijzen erop dat de Baltische staten en Finland nog steeds gebruikmaken van spoorbreedtes die afwijken van de Europese standaard, wat betekent dat treinen met materieel uit Centraal-Europa niet zonder overslag of herladen op Baltische en Finse sporen kunnen doorrijden. Maritieme verplaatsingen kampen met soortgelijke beperkingen, aangezien het verkeer sterk geconcentreerd is rond Rotterdam en Antwerpen, waardoor Europa in het geval van een grootschalige conventionele oorlog sterk afhankelijk is van een beperkt aantal havens. Tot slot wordt de toegang van Europese marines tot de Zwarte Zee beperkt door het Verdrag van Montreux, dat de toegang van militaire vaartuigen via de Bosporus reguleert, terwijl oude NAVO-brandstofpijpleidingen zich nog niet volledig tot in het oosten uitstrekken.

Rusland interpreteert de betekenis van deze knelpunten verkeerd, omdat verschillende conclusies die het daaruit trekt inmiddels achterhaald zijn. Toegang tot de Zwarte Zee is geen vaststaand dood spoor in een oorlog met Rusland, aangezien het Verdrag van Montreux Turkije een ruime discretionaire bevoegdheid geeft over de zeestraten als het in oorlog is of zichzelf bedreigd acht. Het tekort aan brandstofpijpleidingen is eveneens geen statische zwakheid meer; Polen investeert meer dan vijfenhalf miljard dollar in de aanleg van ruim driehonderd kilometer pijpleiding om de verbinding met Duitsland te herstellen.

Wat de havens betreft, maken Europese landen actief gebruik van militaire oefeningen en mobiliteitsprogramma's rondom havengebieden om de transportcapaciteit voor duaal gebruik op te bouwen die nodig is voor reële operaties.

Op politiek vlak ziet Rusland zwakte omdat het Europese oorlogsvoeringssysteem nog steeds werkt via structuren die gebouwd zijn voor soevereiniteit in vredestijd in plaats van gecentraliseerde oorlogsvoering. Russische analisten richten zich vooral op de trage goedkeuringstijden voor het verplaatsen van militairen over Europese grenzen, en op gevallen waarin Spanje en Italië het Amerikaanse gebruik van bases beperkten tijdens operaties gerelateerd aan aanvallen op Iran. Beide zaken worden gebruikt als bewijs dat snelle versterking in een crisis onmogelijk zou zijn. Zij koppelen die politieke frictie aan militaire kwetsbaarheid door te stellen dat elke vertraging in geallieerde besluitvorming Russische troepen bij de Suwalki-corridor meer tijd geeft om Baltische toegangsroutes te bedreigen voordat grotere NAVO-formaties kunnen ontplooien.

Deze politieke interpretatie trekt gedrag in vredestijd echter te ver door. Het weigeren van steun voor een discretionaire operatie in het Midden-Oosten betekent niet dat toegang wordt geweigerd tijdens een Russische aanval op de NAVO zelf. Hetzelfde geldt voor de bureaucratie. Rusland haalt de traagste procedures uit vredestijd aan alsof deze nog steeds de versterkingen in een crisis zouden beheersen, terwijl het huidige EU-kader voor militaire mobiliteit de verwerkingstijd voor grensoverschrijdende militaire verplaatsingen in vredestijd al heeft teruggebracht tot drie dagen, en tot uren in tijden van oorlog.

Rusland vertaalt deze zwakheden vervolgens naar een militair concept voor de oostflank. NAVO-versterking is nog steeds afhankelijk van cruciale havens, spoorknooppunten, brandstofroutes en nauwe landcorridors, wat de beginfase van de ontplooiing het meest kwetsbaar maakt. Het bereik van Kaliningrad over de Baltische toegangsroutes en het Suwalki-gebied past direct in die logica, omdat het Rusland een manier geeft om verplaatsingen te bedreigen voordat grotere NAVO-eenheden aanwezig zijn. Het doel zou zijn om de ontplooiing te vertragen en frontlijnstaten onder druk te zetten voordat de NAVO haar volledige kracht kan inzetten.

Het probleem voor Moskou is dat tegen de tijd dat zij klaar zijn om het Westen aan te vallen, deze kwetsbaarheden niet langer zullen bestaan, terwijl elke poging om die kwetsbaarheden uit te buiten het conflict onmiddellijk zou verbreden. Elke aanval op havens, spoorknooppunten of versterkingscentra zou vergelding uitlokken in het lucht-, maritieme en deep-strike domein. Rusland zou die escalatie dan moeten beheersen terwijl de eigen luchtverdediging al zwaar onder druk staat door een lange oorlog, en Oekraïne klaarstaat om elke zwakte in de Russische linies uit te buiten.

Over het geheel genomen identificeert Rusland reële zwakke punten in Europa, maar interpreteert deze ten onrechte als bewijs dat de oostflank tegen lage kosten kan worden geïsoleerd. Die misinterpretatie zou Moskou tot een gevaarlijke gok kunnen aanzetten, gebaseerd op het geloof dat Europa zal aarzelen.

Europa heeft daarom meer nodig dan alleen beter transport en kortere mobilisatietermijnen, omdat afschrikking nu ook afhangt van robuustere infrastructuur en de volledige integratie van drone-oorlogsvoering. Voor Rusland is het gevaar dat een oorlog gebaseerd op veronderstelde Europese zwakte in plaats daarvan de NAVO-coördinatie versterkt en Oekraïne nieuwe openingen biedt om de Russische overextensie uit te buiten.