Jak Kuba szykuje się na totalną wojnę z USA, gdy amerykańska presja wymyka się spod kontroli

W niniejszym materiale wideo przeanalizujemy, jak Kuba przygotowuje się do wojny.

W ostatnich miesiącach relacje bilateralne na linii Hawana-Waszyngton uległy gwałtownemu pogorszeniu, a przedstawiciele amerykańskiej administracji zintensyfikowali presję polityczno-gospodarczą na Kubę, otwarcie dopuszczając możliwość przeprowadzenia operacji wojskowej. Wobec tego napiętego tła geopolitycznego, rząd kubański zaczął traktować to zagrożenie na tyle poważnie, że uruchomił procedury mobilizacyjne obejmujące nie tylko Rewolucyjne Siły Zbrojne (FAR), ale również ludność cywilną na terenie całego kraju.

Kuba przygotowuje się na scenariusz, który jej kierownictwo polityczne ocenia jako realne prawdopodobieństwo amerykańskiej interwencji zbrojnej, a nie jedynie kolejną falę nacisków dyplomatycznych. Wiceminister spraw zagranicznych Kuby, Carlos Fernández de Cossío, oświadczył, że kubański aparat wojskowy pozostaje w pełnej gotowości bojowej do odparcia ewentualnej agresji militarnej. Późniejsze raporty wywiadowcze wskazujące na weryfikację pozycji obronnych oraz rozszerzanie procedur stanu wyjątkowego potwierdzają, że Hawana przekuwa dotychczasową retorykę ostrzegawczą w twarde działania operacyjne.

Zauważalne na wyspie przygotowania wskazują na szerszą doktrynę obronną, opartą w głównej mierze na koncepcji wojny powszechnej i ogólnonarodowej mobilizacji, a nie wyłącznie na działaniach wojsk regularnych. Szacunki militarne bazujące na białym wywiadzie (OSINT) określają liczebność aktywnego personelu sił zbrojnych Kuby na około pięćdziesiąt tysięcy żołnierzy, podczas gdy w wieku poborowym znajduje się w przybliżeniu siedem i pół miliona Kubańczyków. Taka dysproporcja oznacza, że jakikolwiek agresor napotkałby na opór znacznie wykraczający poza możliwości armii konwencjonalnej, jako że do struktury obronnej zostałaby włączona zdecydowanie większa część społeczeństwa.

Zarysowana strategia obrony asymetrycznej uwidoczniła się już podczas szeroko zakrojonych terytorialnych ćwiczeń wojskowych, przeprowadzonych w tym roku na terytorium całego państwa. Miały one charakter cywilno-wojskowych manewrów mobilizacyjnych, integrujących w ramach jednego systemu obrony narodowej jednostki regularne, rezerwistów, Milicje Wojsk Terytorialnych (MTT) oraz osoby cywilne. W ten sposób Kuba poddała testom zdolność aparatu państwowego do organizacji obrony terytorium i utrzymania ciągłości funkcjonowania kluczowych instytucji w warunkach blokady, paraliżu infrastrukturalnego i presji zewnętrznej.

Ta powszechna gotowość bojowa przeniknęła również do sfery życia codziennego poprzez dystrybucję wytycznych dla ludności cywilnej dotyczących postępowania w obliczu ataków nieprzyjaciela i potencjalnej inwazji, integrując rygor wojenny z rutyną cywilną. Wydano zalecenia dotyczące kompletowania zestawów przetrwania, gromadzenia zapasów wody, leków oraz zabezpieczenia dokumentów, jak również szkolenia z zakresu ochrony przeciwlotniczej i ratownictwa medycznego w warunkach polowych. Działania te dowodzą, że społeczeństwo jest systemowo adaptowane do funkcjonowania w realiach zbrojnego konfliktu.

Aktualnie władze kubańskie przystąpiły do bezpośredniej dystrybucji broni palnej wśród ludności cywilnej, co stanowi najbardziej radykalny stopień eskalacji w dotychczasowym cyklu przygotowań obronnych. Prowadzone w instytucjach publicznych narady dotyczące logistyki na wypadek inwazji sugerują, że planowanie operacyjne wykroczyło poza ścisłe kompetencje wojskowe i obejmuje obecnie administrację cywilną. Świadczy to o diametralnej zmianie doktryny: obywatele nie są już szkoleni wyłącznie w celu przetrwania ewentualnej konfrontacji, ale podlegają instruktażowi mającemu na celu ich aktywny udział w działaniach zbrojnych, jeśli do nich dojdzie.

Amerykańska presja uległa wzmocnieniu w miarę jak Waszyngton w coraz większym stopniu definiuje Kubę nie tylko jako barierę polityczną, ale również jako istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa regionalnego. Sytuacja ta wynika w dużej mierze z faktu, iż Hawana kategorycznie odrzuca żądania ustępstw politycznych na rzecz USA, zacieśniając jednocześnie więzi strategiczne z Iranem oraz Federacją Rosyjską. Zdecydowane wypowiedzi polityków takich jak Donald Trump czy Marco Rubio, otwarcie sugerujące możliwość podjęcia działań militarnych, przeniosły ryzyko ze sfery abstrakcji bezpośrednio do kubańskich planów sztabowych. Jednocześnie prezydent Miguel Díaz-Canel wielokrotnie podkreślał, że choć Kuba nie dąży do konfrontacji zbrojnej ze Stanami Zjednoczonymi, to w przypadku zbrojnej napaści jest w pełni zdeterminowana do wykorzystania wszelkich środków obrony własnej.

Uzbrojenie społeczeństwa stanowi element szeroko pojętej strategii bezpieczeństwa narodowego i przetrwania politycznego rządu w Hawanie. Celem nadrzędnym tej polityki jest takie przygotowanie społeczeństwa do ewentualnego konfliktu, aby wymuszona przez nie dynamika eskalacyjna stała się trudna do kontrolowania i niemożliwa do odwrócenia po rozpoczęciu działań wojennych. Wraz z wydaniem broni w ręce cywilów, państwo przechodzi od defensywnego planowania do głębokiej restrukturyzacji tkanki społecznej pod kątem nieuchronnego starcia zbrojnego. Transformuje to charakter każdego przyszłego kryzysu, ponieważ włączenie uzbrojonych formacji cywilnych stymuluje rozproszony opór partyzancki, drastycznie utrudniając zarządzanie drabiną eskalacyjną dla obu stron konfliktu. Równolegle proces ten jeszcze silniej wiąże obywateli ze strukturami państwa, jako że aktywny udział w obronie narodowej staje się wykładnikiem politycznej lojalności.

Reasumując, wydaje się, że Kuba nie przygotowuje się do odniesienia błyskawicznego, konwencjonalnego zwycięstwa, ale raczej do sprowokowania kryzysu asymetrycznego, który wymknąłby się spod kontroli, gdy tylko obie strony wejdą na drogę eskalacji. Utrzymanie tego kursu doprowadzi najpewniej do postępującej militaryzacji wewnętrznej wyspy, gdzie życie codzienne, administracja lokalna oraz infrastruktura miejska zostaną całkowicie podporządkowane rygorom wojennym. Powszechne uzbrojenie populacji może wzmocnić potencjał odstraszania, sygnalizując Waszyngtonowi, że każda ewentualna interwencja przerodzi się w krwawą, przewlekłą i politycznie wyczerpującą kampanię. Trzeba jednak zaznaczyć, że zbrojenie i organizowanie społeczeństwa do oporu partyzanckiego uruchamia mechanizm, który niezwykle trudno powstrzymać, co samo w sobie niebezpiecznie przesuwa granicę kryzysu w stronę otwartego konfliktu zbrojnego.