Najlepiej przygotowane siły NATO na wojnę z Rosją właśnie dziś strzegą przesmyku suwalskiego!

Dodatkowy korpus armijny NATO został przydzielony do państw bałtyckich, gotowy do stawienia czoła rosnącemu zagrożeniu dla wschodniej flanki ze strony Rosji. Jednostką wyznaczoną do tego zadania jest Pierwszy Korpus Niemiecko-Holenderski, połączone siły odpowiedzialne za sektor łotewski i estoński. Choć stała obecność tego ugrupowania pozostaje ograniczona, jego wielonarodowe dowództwo posiada zdolność kierowania znacznie większymi formacjami wystawianymi przez liczne państwa członkowskie NATO. Zmiana ta dokonuje podziału dowództwa sił lądowych NATO w rejonie północno-wschodnim: Pierwszy Korpus Niemiecko-Holenderski przejmuje odpowiedzialność za Estonię i Łotwę, podczas gdy Wielonarodowy Korpus Północno-Wschodni zwęża swój obszar odpowiedzialności do Litwy, Polski oraz przesmyku suwalskiego. Ponadto posunięcie to akcentuje strategiczne znaczenie państw bałtyckich, uznawanych za coraz bardziej zagrożone od czasu rosyjskiej inwazji na Ukrainę.

Misją Korpusu Niemiecko-Holenderskiego jest zagwarantowanie, że jakakolwiek rosyjska próba destabilizacji lub wtargnięcia na terytorium państw bałtyckich napotka dedykowaną strukturę dowodzenia NATO, która jest już rozwinięta na miejscu i zdolna do natychmiastowej reakcji. Pozwala to Pierwszemu Korpusowi Niemiecko-Holenderskiemu na przejęcie kierowania formacjami narodowymi i sojuszniczymi od pierwszych godzin kryzysu, niezależnie od tego, czy Rosja podejmie szybki najazd, operację hybrydową, czy też szersze działania mające na celu izolację państw bałtyckich. Co najważniejsze, wcześniejsze przypisanie Pierwszego Korpusu Niemiecko-Holenderskiego do tego regionu minimalizuje ryzyko uzyskania przez Rosję błyskawicznych zdobyczy terytorialnych, zanim NATO zdoła skoordynować odpowiedź na skalę strategiczną.

Szczególne znaczenie Pierwszego Korpusu Niemiecko-Holenderskiego wynika z faktu, że oba państwa ramowe dostosowują swoje wojska lądowe w oparciu o doświadczenia z wojny w Ukrainie i potrafią zintegrować te zdolności pod jednym dowództwem. Na uwagę zasługuje fakt, że armia holenderska sukcesywnie włącza pododdziały bezzałogowców oraz przeciwdziałania dronom do struktury każdej formacji bojowej, stając się pierwszym państwem NATO, które zdecydowało się na taki krok, i planując rekrutację ponad tysiąca specjalistów ds. dronów w dwa tysiące dwudziestym szóstym roku. W konsekwencji holenderskie pododdziały wnoszą do operacji NATO w ramach korpusu coraz bardziej organiczne zdolności w zakresie dronów FPV, rozpoznania oraz walki z bezzałogowcami. Z kolei niemieckie związki taktyczne sił ciężkich zapewniają pancerną siłę ognia i potencjał wojsk inżynieryjnych, stanowiące doskonałe uzupełnienie dla rosnącego nacisku Holandii na taktyczne wykorzystanie dronów i zwalczanie systemów bezzałogowych.

Niemieckie ciężkie formacje operują czołgami Leopard dwa, bojowymi wozami piechoty Puma oraz opancerzonymi pojazdami inżynieryjnymi, przy czym wybrane pojazdy są już wyposażane w klatki ochronne przeciw dronom, analogiczne do tych stosowanych w Ukrainie. Dodatkowo niemieckie pododdziały dysponują systemami antydronowymi krótkiego zasięgu oraz sprzętem do walki elektronicznej, przeznaczonym do wykrywania i zakłócania wrogich statków bezzałogowych. Doskonalenie tych zdolności w ramach Pierwszego Korpusu Niemiecko-Holenderskiego umożliwia NATO połączenie ciężkich formacji pancernych z dojrzałymi systemami bezzałogowymi i antydronowymi, dostosowanymi do realiów współczesnego konfliktu o wysokiej intensywności.

Równolegle z nową odpowiedzialnością dowódczą Pierwszego Korpusu Niemiecko-Holenderskiego w Estonii i Łotwie, NATO rozbudowuje rejony ćwiczeń i intensyfikuje szkolenia dalej na południe, wokół Litwy i przesmyku suwalskiego. W przyległych obszarach z rosnącą częstotliwością odbywają się manewry na dużą skalę, ponieważ wąski korytarz łączący Polskę i Litwę miałby kluczowe znaczenie w każdej rosyjskiej próbie odcięcia państw bałtyckich. Przykładowo, ćwiczenia Freedom Shield na Litwie zgromadziły dwadzieścia dziewięć tysięcy żołnierzy oraz osiemset jednostek sprzętu z ośmiu państw NATO. Powtarzalne szkolenia w tym rejonie pozwalają siłom sojuszniczym na dokładne rozpoznanie terenu oraz przećwiczenie manewrów obronnych i začepnych wzdłuż dróg, kompleksów leśnych i rejonów strzelań, które kształtowałyby ewentualną bitwę o przesmyk. Przygotowania te wzmacniają szerszą architekturę obronną północno-wschodniej flanki NATO i zwiększają zdolność reakcji sił odpowiedzialnych za przesmyk suwalski w przypadku rosyjskiej próby odseparowania państw bałtyckich od reszty Sojuszu.

Podsumowując, decyzja NATO o powierzeniu Pierwszemu Korpusowi Niemiecko-Holenderskiemu bezpośredniej odpowiedzialności za Estonię i Łotwę stanowi kolejny istotny krok w przygotowaniu wschodniej flanki do ewentualnej wojny z Rosją. Siły działające w ramach Pierwszego Korpusu Niemiecko-Holenderskiego są w coraz większym stopniu kształtowane przez wnioski z konfliktu w Ukrainie, zwłaszcza w zakresie integracji dronów, systemów antydronowych i walki elektronicznej. Przygotowania wykraczają również poza czysto bojowe zadania, co pokazuje przykład holenderskich pododdziałów ćwiczących w Holandii szybką budowę tymczasowych obozów dla jeńców wojennych. Wyłaniający się obraz wskazuje na coraz bardziej szczegółowe planowanie operacyjne, w którym NATO wyznacza dedykowane dowództwa dla frontu bałtyckiego, podczas gdy siły sojusznicze wielokrotnie trenują na terenie, który najpewniej determinowałby każdą rosyjską próbę izolacji tego regionu.