Ukraińskie drony kamikadze doszczętnie obracają w popiół rosyjskie wojska na wybrzeżu Krymu!

Z kontrolowanego przez Rosję Krymu napłynęły dziś istotne doniesienia operacyjne.

Całe krymskie wybrzeże przekształca się w stałą strefę działań bojowych, jako że ukraińskie drony nawodne bombardują rosyjskie pozycje wzdłuż brzegu. Siły ukraińskie prowadzą obecnie długofalową kampanię nękania strefy przybrzeżnej, zmuszając rosyjskich żołnierzy do funkcjonowania pod stałym zagrożeniem nagłymi uderzeniami.

Siły rosyjskie ogłosiły alarm i opublikowały materiał filmowy przedstawiający ukraiński dron nawodny wyposażony w wyrzutnie Trzmiel dla rakiet termobarycznych, manewrujący w pobliżu krymskiego wybrzeża przed atakiem. Te szybkie jednostki uderzają w zgrupowania wojsk rosyjskich na wąskich mierzejach, plażach i odsłoniętych placówkach obronnych na całym Krymie. Ukraińskie jednostki skrycie podchodzą do płytkich stref przybrzeżnych w pobliżu pozycji na mierzejach, takich jak Mierzeja Arabska i Kosa Kinburnska, po czym otwierają ogień salwowy z rakiet termobarycznych bezpośrednio w okopy, bunkry i koncentracje wojsk z wyrzutni typu Trzmiel.

W przeciwieństwie do konwencjonalnych materiałów wybuchowych, głowice termobaryczne zużywają tlen i generują niszczycielskie fale uderzeniowe oraz podciśnienie zdolne do spowodowania śmiertelnych obrażeń wewnętrznych nawet u żołnierzy ukrywających się za twardymi osłonami, na przykład w okopach lub betonowych umocnieniach. Szczególnie wzdłuż ciasnych plaż i mierzei, gdzie siły rosyjskie są skoncentrowane na ograniczonej przestrzeni, podejście to może stać się najgroźniejszą ukraińską taktyką stosowaną w tej kampanii.

Jednocześnie Ukraina rozszerzyła te ataki, przekształcając drony nawodne w mobilne platformy startowe dla dronów FPV. Zamiast służyć wyłącznie jako łodzie kamikaze, mogą one teraz przenosić wiele dronów FPV w pobliże wybrzeża Krymu, a następnie wypuszczać je w głąb lądu przeciwko celom rosyjskim położonym na dalszych dystansach. Zmienia to układ sił na polu walki, ponieważ drony te są w stanie ominąć znaczną część wielowarstwowej rosyjskiej obrony linii frontu i atakować z nieoczekiwanych kierunków na skrajnie bliskim dystansie wartościowe cele, takie jak systemy radarowe, węzły logistyczne, fortyfikacje brzegowe, łodzie oraz stanowiska obrony powietrznej, zanim rosyjskie systemy walki elektronicznej zdołają skutecznie zareagować.

Korzyści taktyczne dla Ukrainy są ogromne, ponieważ drony mogą szybko podchodzić na poziomie morza przy bardzo niskiej wykrywalności, odpalać drony FPV z bezpiecznej odległości i wycofywać się, zanim siły rosyjskie zdołają skutecznie zareagować. Dzięki temu spędzają one znacznie mniej czasu w powietrzu, co zmniejsza ryzyko zagłuszania i przechwycenia, podczas gdy przenoszenie i wystrzeliwanie ich przez drony nawodne zwiększa ogólny zasięg uderzenia. Jednocześnie drony FPV są tańsze niż drony dalekiego zasięgu, a Ukraina może przeprowadzać skoordynowane ataki nasycające, które obezwładniają rosyjską obronę samą masą przy ułamku kosztów niszczonego sprzętu przeciwnika. Pozwala to Ukrainie zadawać nieproporcjonalne straty za pomocą stosunkowo tanich systemów, unikając jednocześnie ryzyka dla własnego personelu, podczas gdy ich nieustanne uderzenia wyczerpują również psychicznie rosyjskich żołnierzy, zmuszając ich do pozostawania w permanentnej czujności pod groźbą nagłego bombardowania z morza.

W tym samym czasie Ukraina systematycznie niszczy trzy kluczowe elementy rosyjskiej przybrzeżnej sieci antydronowej chroniącej Krym, które mogłyby stanowić zagrożenie dla podchodzących dronów nawodnych. Po pierwsze, rosyjskie łodzie patrolowe używane do przechwytywania ukraińskich dronów nawodnych w pobliżu linii brzegowej są coraz częściej niszczone. Ukraiński wywiad potwierdził ataki na liczne rosyjskie kutry desantowo-szturmowe, jednostki wsparcia i jednostki patrolowe podczas operacji wokół Krymu. Rosyjskie okręty zaczęły nawet w desperacji instalować siatki antydronowe, aby zmniejszyć uszkodzenia powodowane przez nadpływające drony nawodne.

Drugi element, czyli rosyjskie śmigłowce operujące nad Morzem Czarnym, również jest eliminowany. Ukraina zniszczyła śmigłowce szturmowe Ka-27 oraz uderzyła w systemy obrony powietrznej Tor i Pancyr, używane do wykrywania i przechwytywania dronów nawodnych na dużych dystansach. Śmigłowce te należały wcześniej do najskuteczniejszych rosyjskich narzędzi antydronowych, ponieważ mogły szybko przechwytywać i zwalczać bezzałogowe łodzie daleko od brzegu.

Tymczasem ukraińskie uderzenia degradują również rosyjskie zdolności rozpoznania morskiego. Morskie samoloty patrolowe, odpowiedzialne za wczesne ostrzeganie i nadzór nad Morzem Czarnym, zostały w ostatnich dniach zaatakowane na lotniskach i w miejscach operowania. Bez rozpoznania lotniczego siły rosyjskie tracą zdolność wykrywania zbliżających się dronów nawodnych na dużych odległościach, co pozostawia obronę wybrzeża coraz bardziej ślepą.

Z punktu widzenia strategii Ukraina prowadzi długofalową operację na wyniszczenie, mającą na celu uczynienie obrony Krymu coraz trudniejszą i bardziej kosztowną dla Rosji. Ukraińskie operacje stopniowo fragmentują całą wielowarstwową sieć obrony wybrzeża Krymu i tworzą bezpieczniejsze korytarze dla ukraińskich dronów nawodnych, umożliwiając im podchodzenie do brzegu i prowadzenie niezakłóconych operacji bombardowania. Ciągłe, niskokosztowe ataki dronów zmuszają Rosję do rozpraszania sił, zużywania rzadkich rakietowych pocisków przeciwlotniczych, utrzymywania kosztownych patroli i wielokrotnego przeblokowywania zasobów pod stałym zagrożeniem.

Ogólnie rzecz biorąc, ewoluująca taktyka ukraińskich dronów nawodnych przekształca samo Morze Czarne w wysuniętą bazę operacyjną do ciągłego bombardowania Krymu. Drony nawodne przenoszące rakiety termobaryczne, drony FPV, a nawet pociski przeciwlotnicze systematycznie degradują rosyjską obronę, zakłócają operacje Floty Czarnomorskiej i podważają rosyjską kontrolę nad półwyspem poprzez wojnę asymetryczną, w której niskokosztowe ukraińskie systemy wymuszają ogromne rosyjskie wydatki, naprawy i paraliż operacyjny bez konieczności angażowania bardziej wartościowych zasobów własnych.