Het strategische project van Oekraïne ter waarde van 2 miljard dollar is eindelijk werkelijkheid geworden.

Vandaag komt het belangrijkste nieuws uit Oekraïne.

Hier bereidt Rusland zich voor op nieuwe offensieven, zonder tekenen dat het zijn ambitie om verder op te rukken opgeeft. Oekraïne heeft echter een nieuwe, massale verdedigingslinie opgebouwd die de Russische ambities nu al verbrijzelt en Moskou dwingt opnieuw honderdduizenden soldaten op te offeren.

Onlangs publiceerde het Oekraïense leger uitgebreide beelden van de aanleg van een nieuwe en zeer omvangrijke defensieve fortificatie van ongeveer 2.000 kilometer lang, gelegen ver achter de huidige frontlinie. Het project, dat ongeveer 2 miljard Amerikaanse dollar heeft gekost, vormt een grootschalige investering in moderne, gelaagde infrastructuur die dient als verzekering, ongeacht hoe de situatie zich ontwikkelt op het slagveld of aan de onderhandelingstafel.

Het verdedigingssysteem is bewust ontworpen als reactie op eerdere operationele tekortkomingen en hard bevochten lessen van het slagveld, met name ervaringen uit de gevechten rond Pokrovsk en Dobropillia. Door beperkte mankracht heeft Oekraïne afstand genomen van het vasthouden van terrein via dichte troepenconcentraties en in plaats daarvan een grootschalig netwerk van obstakels aangelegd dat bedoeld is om feitelijk onoverbrugbare kill zones te creëren. De nadruk ligt niet op manoeuvreoorlogvoering of snelle tegenoffensieven, maar op het ontzeggen van voortgang door systematische uitputting, vertraging, kanalisering en het blootstellen van aanvallende troepen aan aanhoudend precisievuur.

Door mankracht te vervangen door diepte, obstakels en geïntegreerde vuurkracht verzwakken de fortificaties het tempo van de vijand, leggen zij zware verliezen op bij elke poging tot doorbraak en stellen zij de Oekraïense strijdkrachten in staat flexibel materieel en vuurkracht te concentreren waar dit het meest effectief is, terwijl uitgestrekte gebieden met minimale personele inzet worden beveiligd.

De verdedigingslinie is opgezet als een val, ontworpen om zowel infanterie als gepantserde formaties te bestrijden via meerdere, elkaar versterkende lagen. Zij combineert antitank- en antipersoonsmijnen, 21 rijen prikkeldraad, drie parallelle antitankgrachten en drie opeenvolgende gordels van drakentanden om de beweging van pantservoertuigen te belemmeren. Elk obstakel vervult een specifieke functie: mijnenvelden ontzeggen toegang, prikkeldraad verstoort infanterie, versterkte grachten verhinderen gebruik als dekking, en onderling verbonden drakentanden en draad beperken snelle ontmanteling.

Samen vertragen en kanaliseren deze maatregelen aanvallers, vergroten zij hun blootstelling aan defensief vuur en verkleinen zij de kans op gecoördineerde doorbraken. Achter de hoofdlijnen ondersteunt een dicht netwerk van microfortificaties kleine teams van drone-operators met observatie- en aanvalsmogelijkheden tot bijna 20 kilometer, waardoor de verdediging wordt uitgebreid tot een brede kill zone. Deze posities integreren elektronische oorlogsvoering en omvatten verharde, gecamoufleerde bunkers en loopgraven met bovenbescherming en netten tegen drones.

De verdedigingslinie kan echter niet volledig aaneengesloten zijn, omdat doorgangen nodig zijn voor logistiek of terugtrekking. Deze zijn bewust beperkt in aantal, soms slechts twee passages over een traject van 16 kilometer, waardoor toegangspunten streng worden gecontroleerd. Door de Russen te dwingen zich naar deze nauwe zones te verplaatsen, willen de verdedigers hun manoeuvreerruimte drastisch verkleinen. Dronebewaking volgt Russische bewegingen continu, al voordat zij de verdedigingslinie bereiken, maar zodra de obstakels hun opmars vertragen en kanaliseren, hebben de aanvallers geen schuilmogelijkheden meer.

Wanneer hun momentum afneemt, worden zij blootgesteld aan gecoördineerde Oekraïense precisieaanvallen van drones, mortieren en artillerie. Daarnaast bieden verborgen, versterkte posities achter de obstakelgordels de Oekraïners beschermde schietposities en schuilplaatsen voor infanterie en drone-operators.

Binnen dit verdedigingsconcept worden succesvolle Russische doorbraken statistisch onwaarschijnlijk. Hoewel de linie theoretisch kan worden doorbroken door langdurige en geconcentreerde inzet van luchtmacht en artillerie, zou de ongeveer 150 meter diepe obstakelzone enorme middelen vereisen om een bruikbare doorgang te creëren.

Zelfs als bepaalde delen worden beschadigd en sommige Russische eenheden doordringen, zouden zij zich alsnog door een smalle zone moeten bewegen onder voortdurend, multidirectioneel Oekraïens vuur. Bovendien zal intensieve beschieting de obstakels waarschijnlijk veranderen in een chaos van ingestort draad, verbrijzeld beton en nog diepere kraters, wat de verplaatsing verder bemoeilijkt in plaats van vergemakkelijkt.

Als gevolg daarvan zal elke Russische opmars in feite vastlopen in een verdedigingssysteem dat is ontworpen om aanvallende troepen te absorberen, te verzwakken en te vernietigen in een tempo dat de beschikbare Russische gevechtskracht overstijgt. Russische strijdkrachten hebben historisch al moeite gehad om doorbraken te forceren in sectoren met minimale of zelfs geen verdedigingswerken, waardoor een grootschalige, aaneengesloten verdedigingslinie van deze omvang waarschijnlijk een aanzienlijke psychologische impact zal hebben. De diepte ervan en de enorme middelen en mankracht die nodig zijn om haar te overwinnen versterken dit afschrikkende effect en leggen zowel operationele als morele beperkingen op aan elk offensief.

Alles bij elkaar is de nieuw aangelegde Oekraïense verdedigingslinie een preventieve maatregel tegen elke mogelijke ontwikkeling en een voorbereiding op nog hardere uitputtingsoorlog, gericht op het aantasten van de Russische offensieve capaciteit zodra deze wordt bereikt.

Maar zelfs als de vijand erin zou slagen deze linie te bereiken, zou het overwinnen van de diepte, dichtheid en geïntegreerde vuurposities waarschijnlijk prohibitief kostbaar en operationeel onhoudbaar zijn voor de Russen om zelfs maar te proberen.