To dzieje się naprawdę! Aneksja właśnie ruszyła: Rosja uznaje wszystkich Naddniestrzan za Rosjan

Dzisiaj napłynęły istotne doniesienia z Naddniestrza.

W regionie tym Rosja podjęła nagle gwałtowny krok w kierunku aneksji mołdawskiego separatystycznego obszaru Naddniestrza, próbując wykorzystać swoją dawną narrację o rzekomych prześladowaniach i pogrążyć Mołdawię w chaosie. Obecnie Naddniestrze znajduje się na krawędzi wybuchu i może przekształcić się w kolejny Donbas, jako że Rosja przygotowuje grunt pod pełnoskalową interwencję.

Niedawno Władimir Putin podpisał dekret upraszczający procedurę uzyskiwania rosyjskiego obywatelstwa dla mieszkańców mołdawskiej separatystycznej enklawy Naddniestrza. Nowe regulacje znoszą szereg standardowych wymogów, w tym warunek pięcioletniego pobytu w Rosji, a także egzaminy ze znajomości języka rosyjskiego, historii oraz rosyjskiego ustawodawstwa. W regionie zamieszkanym przez około czterysta siedemdziesiąt tysięcy osób ponad dwieście tysięcy posiada już obywatelstwo rosyjskie, a obecnie Rosja dąży do sformalizowania statusu pozostałej połowy mieszkańców, co de facto przekształciłoby Naddniestrze w integralną część Federacji Rosyjskiej. Dekret ten eliminuje ostatnie bariery biurokratyczne dla reszty populacji, co rosyjscy urzędnicy przedstawiają jako formę wsparcia dla ludności rosyjskojęzycznej, tradycyjnie zorientowanej na Moskwę. Posunięcie to zbiegło się w czasie z nowymi przepisami prawnymi upoważniającymi rosyjskie siły zbrojne do ochrony obywateli Rosji poza granicami kraju, co budzi poważne zaniepokojenie w kontekście potencjalnych konsekwencji dla tej enklawy, która wkrótce może stać się w pełni zrusyfikowana.

Zaledwie jeden dzień po złagodzeniu tych przepisów w rosyjskim przekazie propagandowym zaczęły pojawiać się twierdzenia, że Ukraina i Rumunia dążą do wchłonięcia Mołdawii oraz prześladowania społeczności rosyjskojęzycznych. Strona rosyjska argumentowała, że pretekstem do tego stał się projekt ustawy wniesiony do ukraińskiego parlamentu, proponujący uznanie Gagauzów za ludność rodzimą. Gagauzi stanowią odrębną grupę etniczną pochodzenia turkijskiego, liczącą około sto pięćdzęć tysięcy osób, skupioną głównie w autonomicznym regionie Gagauzji na południu Mołdawii, przy czym mniejsze społeczności zamieszkują południowo-zachodnią Ukrainę – i to właśnie ich w rzeczywistości dotyczy ten projekt. Mimo to Rosja przedstawiła tę inicjatywę legislacyjną jako dowód na przygotowania do ostatecznego zjednoczenia Mołdawii z Rumunią. Zgodnie z tą narracją jedną z głównych przeszkód w tym procesie jest autonomia Gagauzji oraz jej w przeważającej mierze rosyjskojęzyczna i prorosyjska ludność. Rosyjscy komentatorzy często powołują się na referendum w Gagauzji z dwa tysiące czternastego roku, w którym przytłaczająca większość opowiedziała się za prawem do samostanowienia w przypadku utraty suwerenności przez Mołdawię, co wykazuje analogię do referendum na Krymie przeprowadzonego w tym samym roku. Ponieważ populacja gagauska tradycyjnie popiera partie prorosyjskie w wyborach w Mołdawii, źródła rosyjskie twierdzą, że Kijów zamierza z wyprzedzeniem osłabić wpływy polityczne tej mniejszości. W tej interpretacji polityka ta miałaby pomóc proeuropejskim i prorumuńskim siłom w Mołdawii w marginalizacji nielojalnego elektoratu, przy jednoczesnym ograniczeniu jednego z najsilniejszych prorosyjskich ośrodków wpływów w regionie.

Narracja ta jest dokładnym powtórzeniem scenariusza, który Rosja zastosowała przed wybuchem wojny w Donbasie w dwa tysiące czternastym roku. Zarówno w dwa tysiące czternastym roku, jak i podczas pełnoskalowej inwazji na Ukrainę, Moskwa uzasadniała swoje działania rzekomą obroną etnicznych Rosjan i ludności rosyjskojęzycznej przed rzekomymi prześladowaniami, dyskryminacją oraz ludobójstwem, co okazało się całkowitą nieprawdą. Niemniej jednak Moskwa przekonywała, że mieszkańcy Doniecka i Ługańska posiadają legitymowalne prawo do samostanowienia, wykorzystując to twierdzenie do politycznego usankcionowania separatyzmu i bezpośredniej interwencji wojskowej. Biorąc to pod uwagę, obecna taktyka Rosji w Naddniestrzu wydaje się niepokojąco znajoma.

Mając to na uwadze, należy zrozumieć, że Rosja nigdy nie porzuciła swojego długofalowego celu, jakim jest ustanowienie bezpośredniego korytarza lądowego do Naddniestrza przy jednoczesnym utworzeniu strefy buforowej wzdłuż granicy naddniestrzańsko-ukraińskiej na terytorium Ukrainy. Jednak siły ukraińskie skutecznie udaremniają wszelkie rosyjskie próby przekroczenia Dniepru w południowej Ukrainie. Jednoczesne aktywne operacje ukraińskiej marynarki wojennej zapewniające kontrolę nad Morzem Czarnym stanowią jedyne dwie przeszkody na drodze do realizacji celów Rosji. Mołdawia w pełni zdaje sobie z tego sprawę, a ścisła blokada bezpieczeństwa i logistyczna, aktywnie nakładana przez Ukrainę i Mołdawię, uniemożliwia Rosji wzmocnienie lub rozbudowę jej obecności wojskowej w tym rejonie. Dopóki Ukraina i jej sojusznicy utrzymują tę przewagę defensywną, Rosja nie ma realistycznych perspektyw na uruchomienie operacji skierowanej przeciwko Naddniestrzu ani od strony morza, ani z wnętrza samej enklawy.

Podsumowując, Rosja próbuje wywołać kolejny konflikt na wzór wojny w Donbasie w Mołdawii, ożywiając te same narracje o ochronie ludności rosyjskojęzycznej i prawie do samostanowienia. Poprzez uproszczenie procedur paszportowych Rosja faktycznie deklaruje, że wszyscy mieszkańcy Naddniestrza są obywatelami rosyjskimi. Posunięcie to niesie za sobą realne ryzyko powstania drugiego Donbasu, co oznacza, że został ustanowiony precedens dla przyszłej eskalacji politycznej. Jednak pomimo tych wysiłków Moskwa nie dysponuje obecnie zdolnościami wojskowymi, morskimi ani logistycznymi niezbędnymi do osiągnięcia swoich celów strategicznych. Dopóki Ukraina i Mołdawia utrzymują skoordynowaną presję, Rosja pozostanie niezdolna do wyjścia poza retorykę i kampanie destabilizacyjne.