Bitwa o Kostiantyniwkę kończy się, zanim się zaczyna, gdy największe rosyjskie składy wybuchają w nocy

Dziś napływają ważne wiadomości z kierunku Kostiantyniwki.

Rosjanie rozpoczęli tam ofensywę na Kostiantyniwkę, która miała stać się ich kolejnym głównym wysiłkiem w obwodzie donieckim, prowadząc natarcia jednocześnie z kilku kierunków. Ukraińskie siły zareagowały jednak szybko, podcinając Rosjanom skrzydła i pozbawiając ich efektów długich przygotowań, przez co cały plan zaczął się rozpadać, zanim właściwa bitwa zdążyła się na dobre rozpocząć.

Rosyjski plan opierał się na znanym, lecz zasobochłonnym podejściu: dwuramiennym manewrze okrążającym, mającym wyczerpać ukraińską obronę poprzez stałą presję. Główny kierunek uderzenia, obejmujący kilka mniejszych tras natarcia, planowano ze wschodu i południowego wschodu, wykorzystując Kurdiumiwkę jako węzeł wyjściowy. Stamtąd rosyjskie siły zamierzały posuwać się wzdłuż drogi łączącej kilka mniejszych miejscowości, korzystając z gęstszej sieci dróg. Asfaltowe połączenia były kluczowe dla planu, umożliwiając szybsze wzmocnienia i uzupełnianie zaopatrzenia przy jednoczesnym ograniczeniu narażenia na ogień.

Drugi kierunek ataku planowano z północy przez Majśke. Choć rosyjskim siłom wielokrotnie nie udawało się osiągnąć zdecydowanych postępów na tym odcinku z powodu silnego oporu Ukraińców, zamiarem było utrzymywanie stałej presji i stopniowe zacieśnianie okrążenia wokół Kostiantyniwki.

Rosyjscy dowódcy zamierzali przeprowadzać powtarzające się szturmy „na hurra”, godząc się na ciężkie straty, aby przepchnąć małe grupy żołnierzy jak najdalej do przodu. Nawet jeśli większość z nich miała zginąć, ci nieliczni, którym udałoby się okopać nieco bliżej ukraińskich pozycji, byli uznawani za częściowy sukces. Równolegle z większymi atakami wysyłano mniejsze grupy infiltracyjne z wielu kierunków, by rozciągnąć uwagę ukraińskiej obrony, rozproszyć ogień i zwiększyć szanse na przełamanie poprzez skumulowaną presję, a nie decydujący manewr.

Cała ta koncepcja zależała jednak od jednego kluczowego czynnika: nieprzerwanego dopływu amunicji. Rosyjska taktyka działa tylko wtedy, gdy artyleria, systemy rakietowe, drony i broń piechoty mogą utrzymywać stały, przytłaczający ogień. Bez trwałego zaopatrzenia w amunicję model szturmów „na hurra” szybko się załamuje, ponieważ słabo wyposażone oddziały nie są w stanie tłumić ukraińskich pozycji ani przetrwać ognia kontrbateryjnego wystarczająco długo, by zdobyć teren.

Ukraińskie dowództwo zidentyfikowało tę zależność i postanowiło ją wykorzystać, przeprowadzając równoczesne uderzenia na składy zaopatrujące oba ramiona natarcia oraz na szerszy system amunicyjny stojący za nimi. Najpierw, aby odciąć północne ramię, ukraińskie siły uderzyły w skład amunicji w kontrolowanym przez Rosjan Debalcewem w obwodzie donieckim. Materiały z geolokalizacją potwierdziły potężną eksplozję, po której wybuchły rozległe pożary i przez całą noc następowały wtórne detonacje. Wybuch był na tyle silny, że rosyjska administracja wezwała mieszkańców do pozostania w domach, co wyraźnie świadczy o skali zniszczeń.

Następnie ukraińskie drony zaatakowały obiekty amunicyjne wspierające południowe ramię natarcia. Jedno z uderzeń trafiło w skład w kontrolowanej przez Rosjan Makijiwce, gdzie przechowywano, jak podawano, amunicję artyleryjską i rakietową. Nagrania mieszkańców pokazały liczne wtórne eksplozje i długotrwałe pożary, wskazujące na znaczne straty zgromadzonych zapasów.

Tej samej nocy kolejny ukraiński atak dronowy uderzył w rosyjski skład amunicji w okupowanej części obwodu zaporoskiego, przyczyniając się do ogólnego zakłócenia południowych szlaków zaopatrzeniowych, które zasilają rosyjskie siły na południe od Kostiantyniwki.

Równocześnie Ukraina uderzyła także w rosyjskie zdolności amunicyjne na głębokim zapleczu operacyjnym, atakując 100. Arsenał Głównego Zarządu Rakietowo-Artyleryjskiego Rosji w obwodzie kostromskim. Ten obiekt GRAU jest jednym z głównych miejsc długoterminowego składowania i przygotowywania amunicji artyleryjskiej oraz pocisków dla różnych rodzajów rosyjskich sił zbrojnych.

Uderzenie spowodowało pożar na tyle poważny, że konieczna była ewakuacja ludności cywilnej, zakłóciło rosyjskie łańcuchy dostaw amunicji poprzez stworzenie wąskiego gardła na ich początku oraz obniżyło gotowość bojową jednostek na froncie.

Skutki tych uderzeń są decydujące, ponieważ polowe składy amunicji, takie jak te w Makijiwce i Debalcewem, zazwyczaj mieszczą około 25 tysięcy ton amunicji. Zniszczenie nawet jednego takiego obiektu może opóźnić rosyjskie działania na danym kierunku o jeden do trzech miesięcy. Uszkodzony arsenał GRAU, którego pojemność szacuje się na około 150 tysięcy ton, ma jeszcze szersze konsekwencje. Łącznie straty te znacząco ograniczają intensywność rosyjskiego ognia, zamieniając planowane natarcia w słabo wyposażone i niedostatecznie wspierane ataki, które ukraińskim siłom znacznie łatwiej odeprzeć i kontrować.

Ogólnie rzecz biorąc, podejście skoncentrowane na logistyce wpisuje się w szerszą ukraińską strategię zadawania rosyjskim siłom nieproporcjonalnie dużych strat. W obronie Kostiantyniwki systematyczne niszczenie zapasów amunicji zmniejszyło presję jeszcze zanim decydująca ofensywa mogła się na dobre rozpocząć. W praktyce Ukraina sprawiła, że los bitwy rozstrzygnął się w ciągu jednej nocy, nie dając rosyjskiemu planowi szansy na realizację. Teraz Ukraińcy muszą wykorzystać stworzoną przez te uderzenia okazję, atakując zgrupowania rosyjskich sił oczekujących na przywrócenie zaopatrzenia i przedłużając kampanię uderzeń na tyle długo, by Rosjanie nie byli w stanie przetrwać bez odbudowy swoich linii logistycznych.