.svg){kind=small}
Dziś najważniejsze wiadomości napływają z przestrzeni powietrznej nad ukraińskim polem walki.
Przez większość wojny dronowej walka polegała na zagłuszaniu, szybkim przełączaniu częstotliwości oraz na tym, kto pierwszy wykryje przeciwnika lub zada cios — równowaga ta została całkowicie zachwiana wraz z wprowadzeniem niepodatnych na zakłócenia dronów światłowodowych. Jednak broń, która początkowo wydawała się nie do zatrzymania, zaczyna teraz napotykać fizyczne problemy wynikające z pozostałości własnej konstrukcji i wygląda na to, że okno skuteczności dronów światłowodowych zaczyna zamykać się samoistnie.
Rosyjskie siły znacząco zwiększyły wykorzystanie dronów FPV sterowanych światłowodem na wielu odcinkach frontu. Ich wpływ jest najbardziej odczuwalny podczas rutynowych przemieszczeń, kiedy nawet krótkie rotacje czy dostawy zaopatrzenia stają się działaniami wysokiego ryzyka. Żołnierze zgłaszają, że zaczęli obawiać się rotacji na i z pozycji, ponieważ oznacza to narażenie na wrogie drony światłowodowe. Drony te pozostają sterowalne za pomocą fizycznych przewodów zamiast sygnałów radiowych, co czyni je praktycznie odpornymi na zagłuszanie i pozwala operatorom utrzymywać stabilną kontrolę głęboko poza linią frontu, bez obaw o martwe strefy sygnału. Zdolność ta nie niszczy przestrzeni obronnej, lecz ją „ściska”, zmuszając ukraińskie jednostki do dłuższego pozostawania na pozycjach i ograniczając ich możliwość wymiany wyczerpanych żołnierzy. Z czasem powoduje to trwałą presję psychologiczną równie silną jak presja taktyczna, ponieważ zagrożenia nie można biernie zneutralizować poprzez zagłuszanie, co zmusza żołnierzy do stałej czujności.
Jednak w coraz większej liczbie rejonów, gdzie te drony były używane masowo, dzieje się coś nowego. Ultradrobne przewody pozostawione przez wcześniejsze drony światłowodowe nie znikają po uderzeniu ani po utracie maszyny, ponieważ kabel sterujący rozwijający się w trakcie lotu pozostaje rozciągnięty w lasach, zagajnikach i na polach.
W ciągu tygodni i miesięcy intensywnych walk oraz użycia dronów te włókna gromadzą się, tworząc gęste, pajęczynopodobne sieci z włókna szklanego rozciągnięte między gałęziami i roślinnością. W niskich temperaturach włókna chwytają światło i szron, tworząc piękne, lecz śmiertelnie niebezpieczne widoki, które maskują narastające zagrożenie w niskiej przestrzeni powietrznej.
Te sieci z włókna szklanego są jednak niezwykle groźne dla nadlatujących dronów wszelkiego typu, ponieważ odsłonięte śmigła i silniki łatwo się w nie wplątują, niezależnie od systemu sterowania. Ponieważ przewody są tak cienkie, operatorom niezwykle trudno je dostrzec przez kamerę drona — dostępne nagrania i dowody pochodzą głównie z ujęć z góry i przy idealnym oświetleniu.
Gdy dron nieświadomie wleci w takie włókna, natychmiast owijają się one wokół wirujących śmigieł, wciągane są do silników i powodują natychmiastową, całkowitą awarię mechaniczną. Zaplątanie zwykle kończy się natychmiastową utratą drona, powodując straty bez jakiegokolwiek aktywnego działania obronnego.Praktyczny efekt jest głęboko ironiczny, ponieważ wcześniejsze fale rosyjskich dronów zaczynają teraz pasywnie chronić ukraińskich obrońców. W praktyce drony światłowodowe są bardzo skuteczne przy pierwszym wprowadzeniu na dany odcinek, gdy przestrzeń powietrzna jest jeszcze stosunkowo czysta. Jednak wraz z dalszym użyciem nagromadzenie resztek kabli stopniowo przekształca tę samą przestrzeń w środowisko pełne zagrożeń. Operatorzy dronów są zmuszeni przedzierać się przez lasy przez coraz mniejszą liczbę naturalnych prześwitów, ponieważ najbezpieczniejsze i najefektywniejsze korytarze lotu są wykorzystywane jako pierwsze i z czasem zapychane nagromadzonymi przewodami.
Praktyczny efekt jest głęboko ironiczny, ponieważ wcześniejsze fale rosyjskich dronów zaczynają teraz pasywnie chronić ukraińskich obrońców. W praktyce drony światłowodowe są bardzo skuteczne przy pierwszym wprowadzeniu na dany odcinek, gdy przestrzeń powietrzna jest jeszcze stosunkowo czysta. Jednak wraz z dalszym użyciem nagromadzenie resztek kabli stopniowo przekształca tę samą przestrzeń w środowisko pełne zagrożeń. Operatorzy dronów są zmuszeni przedzierać się przez lasy przez coraz mniejszą liczbę naturalnych prześwitów, ponieważ najbezpieczniejsze i najefektywniejsze korytarze lotu są wykorzystywane jako pierwsze i z czasem zapychane nagromadzonymi przewodami.
Operatorzy są następnie wypychani na dłuższe, bardziej odsłonięte trasy przez gęstszą roślinność, co zwiększa zużycie baterii i skraca czas przebywania w powietrzu. Sprawia to również, że drony są bardziej narażone na wiatr, gałęzie oraz przelot w pobliżu patroli piechoty polującej na drony, co obniża skuteczność uderzeń i skraca okna operacyjne.
Dla ukraińskich obrońców tworzy to osobliwą formę ochrony, która nie wymaga żadnych aktywnych systemów ani koordynacji. Co istotne, pozycje lub trasy zaopatrzenia, które były intensywnie atakowane we wcześniejszej fazie danej bitwy, jako pierwsze zaczynają odczuwać ten efekt. Jednocześnie jednak ukraińskie drony napotykają te same zagrożenia, co wymusza ciągłe dostosowywanie odległości startu, wysokości lotu i kątów podejścia.
Ogólnie rzecz biorąc, to, co zaczęło się jako rozwiązanie problemu walki elektronicznej, wprowadziło ograniczenie mechaniczne, którego nie da się stłumić ani obejść drogą elektroniczną. Zjawisko to pokazuje, jak nieprzewidywalne stały się współczesne pola walki — technologia zaprojektowana, by ominąć zagłuszanie, zaczyna teraz ograniczać operacje powietrzne wszystkich stron. Wczorajsze zagrożenie stopniowo przekształciło się w dzisiejszą obronę poprzez nagromadzenie, a nie celowe działanie. Wojna w powietrzu nie jest już kształtowana wyłącznie przez sygnały i sensory, lecz także przez to, co wisi między drzewami.
.jpg)
Komentarze