Rosja rzuca pancerne siły do ataku na całym froncie, lecz jej ryzykowna ofensywa kończy się klęską

Dzisiaj najważniejsze doniesienia napływają z kierunku hulajpolskiego.

Na tym odcinku siły rosyjskie wznawiają intensywne natarcia zmechanizowane w desperackiej próbie przełamania operacyjnego zastoju. Strona ukraińska wykazuje jednak wyjątkową determinację i skuteczność w przeciwdziałaniu nowym zamysłom taktycznym przeciwnika.

Opublikowane w ostatnim czasie materiały wideo wskazują na masowe dopancerzanie pozostałych rezerw pojazdów opancerzonych po stronie rosyjskiej w celu ich ochrony przed ukraińskimi uderzeniami precyzyjnymi. Montowane na przodzie czołgów trały przeciwminowe mają za zadanie detonować ukraińskie miny przeciwpancerne oraz inne ładunki wybuchowe, zapobiegając zniszczeniu kadłuba lub układu bieżnego pojazdu.

Masywne konstrukcje klatkowe z wystającymi stalowymi drutami – przypominające pancerz prętowy – tworzą wielowarstwową osłonę przed ukraińskimi dronami FPV. Choć rozwiązania te zapewniają pewien poziom ochrony, wszelkie szczeliny w pancerzu stają się natychmiast celem dla ukraińskich operatorów dronów. Ponadto Ukraińcy zaobserwowali, że o ile klatki ochronne mitygują skutki bezpośrednich uderzeń horyzontalnych, o tyle wykazują znikomą odporność na amunicję zrzucaną pionowo. W konsekwencji pojazdy są szybko unieruchamiane, co zmusza załogi oraz desant piechoty do ewakuacji z uszkodzonego sprzętu. W warunkach otwartego terenu – co stanowi najczęstszy przypadek – pozbawiona osłony rosyjska piechota ponosi krytyczne straty pod zmasowanym atakiem krążących nad celem dronów kamikadze.

W tym sektorze głównym celem operacyjnym sił rosyjskich pozostaje miasto Zaporoże. Obszar ten, broniony przez niedawno przebazowany ukraiński 7. Korpus Desantowo-Szturmowy, szybko staje się nowym punktem ciężkości rosyjskiej ofensywy jesiennej. Na całym odcinku odpowiedzialności korpusu wojska rosyjskie prowadzą rozpoznanie walką z użyciem silnie dopancerzonych kolumn zmechanizowanych. Atakom tym często towarzyszą grupy szturmowe na motocyklach lub pojazdach terenowych (ATV), próby szybkiego przenikania na wysunięte pozycje w czasie, gdy ciężki pojazd pancerny wiąże ogień i uwagę ukraińskiej obrony. Jak jednak wielokrotnie wykazała strona ukraińska, te szybkie grupy manewrowe rzadko docierają żywe do celów misji. Przyczyny załamania się rosyjskiej taktyki infiltracji wyjaśnił dowódca Korpusu Wojsk "Azow", Denys Prokopenko.

Zwrócił on uwagę, że okres jesienny prowadzi do całkowitego opadnięcia liści w pasach wiatrochronnych i kompleksach leśnych pokrywających tereny rolnicze południowej i wschodniej Ukrainy. Naturalna osłona roślinna stanowiła kluczowy element rosyjskiej taktyki infiltracyjnej stosowanej w miesiącach wiosennych i letnich w ciągu ostatnich dwóch lat, gdyż znacząco utrudniała optyczną detekcję piechoty. Dodatkowo nadchodzące opady jesienne przekształcą niżej położone obszary we wschodnich rejonach w gęste i głębokie błoto. Zjawisko to ogranicza możliwe drogi infiltracji wyłącznie do terenów wyżej położonych, co ułatwia ukraińskim środkom rozpoznania koncentrację wysiłków na wykrywaniu przemieszczających się sił wroga. Jednocześnie zajmowanie wyższego terenu zapewnia znacznie lepszą propagację sygnału dla ukraińskich bezzałogowców, zmniejszając ich zależność od dronów-retranslatorów czy wysokich konstrukcji antenowych.

W miarę jak taktyka infiltracji traci walory operacyjne jako skuteczny instrument ofensywny, szturmy zmechanizowane pozostają dla Rosji jedynym sposobem na utrzymanie presji na pozycje ukraińskie. Jednak w warunkach ewoluującego środowiska walki dowództwo rosyjskie musi najpierw znaleźć odpowiedź na nowe systemy uzbrojenia i taktykę stosowaną przez Ukrainę. Pierwsze próby natarcia opierały się głównie na schematach znanych z ubiegłego roku. Wobec faktu, że siły ukraińskie skutecznie neutralizują te metody, strona rosyjska stoi przed koniecznością wypracowania nowych form prowadzenia walki zmechanizowanej, jeśli planuje utrzymać presję operacyjną w okresie jesienno-zimowym.

Podsumowując, rosyjskie zmechanizowane próby rozpoznania walką nie przyniosły oczekiwanych rezultatów operacyjnych. Ataki z użyciem ciężko dopancerzonego sprzętu – które już w ubiegłym roku przynosiły znikome efekty – obecnie wykazują jeszcze niższą skuteczność ze względu na rosnącą po stronie ukraińskiej liczbę dronów bombowych, systemów FPV oraz wyszkolonych operatorów. Pozwala to na równoczesną eliminację zarówno szybkich pojazdów lekkich, jak i ciężkiego sprzętu pancernego. W rezultacie Rosjanie zmuszeni są do poszukiwania nowych metod prowadzenia natarć pancernych, zużywając przy tym deficytowe rezerwy sprzętowe jedynie dla podtrzymania presji na linii kontaktowej.