Rosja traci dwa okręty w jeden dzień, rosyjskie statki ukrywają swoje bandery

Dziś pojawiły się interesujące informacje z Oceanu Atlantyckiego.

Amerykańska marynarka wojenna w ciągu jednego dnia obrała za cel dwa rosyjskie tankowce naftowe, śledząc je przez wiele tygodni w grze w kotka i myszkę na całym Atlantyku. Gdy rosyjskie okręty wojenne i okręty podwodne szybko ruszyły, by przechwycić misję, a rosyjscy urzędnicy grozili storpedowaniem amerykańskich jednostek, Stany Zjednoczone były gotowe sprawdzić najodważniejszy rosyjski blef od czasów zimnej wojny.

W dwóch następujących po sobie operacjach siły USA przejęły ostatnio dwa tankowce powiązane z eksportem wenezuelskiej ropy, jeden na północnym Atlantyku, drugi na Karaibach, pokazując, jak bardzo odsłonięta stała się rosyjska morska sieć omijania sankcji.

Pierwsza jednostka, pływająca pod rosyjską banderą Marinera, została abordażowana po niemal dwutygodniowym pościgu, gdy żeglowała między Islandią a Szkocją. Wcześniej, operując pod wieloma banderami, tankowiec przez długi czas transportował irańską i wenezuelską ropę, mieszał ją i wysyłał dalej do Chin w ramach klasycznego schematu omijania sankcji. Drugi tankowiec, Sophia, został przejęty na Karaibach pod podobnymi zarzutami nielegalnej działalności.

Kilka godzin przed wydarzeniami Rosja uruchomiła agresywną retorykę i demonstracyjne gesty, tym razem wymierzone w Stany Zjednoczone. Były prezydent Rosji Dmitrij Miedwiediew opublikował groźne ostrzeżenie, by nie igrać z Rosją, ilustrując je obrazami pełnymi symboliki.

Aleksiej Żurawlow, wiceprzewodniczący komisji obrony Dumy Państwowej, posunął się jeszcze dalej, domagając się odpowiedzi militarnej i otwarcie sugerując, że Rosja powinna zaatakować amerykańskie okręty torpedami. Argumentował, że każda ingerencja w tankowce pod rosyjską banderą powinna być traktowana jako atak na terytorium Rosji.

Rosja wysłała nawet wojskowy okręt podwodny oraz jednostki nawodne, aby eskortowały Marinerę i odstraszyły Amerykanów od działania. Język był skrajny, teatralny i celowo eskalacyjny, lecz wyparował w chwili, gdy pojawiły się realne konsekwencje, a siły USA podjęły zdecydowane działania.

Operacje przeprowadzono z pełną pewnością siebie, a amerykańskie siły przejęły oba statki bez oporu, przy czym w jednym przypadku Królewska Marynarka Wojenna Wielkiej Brytanii zapewniła wsparcie logistyczne z powietrza i morza. Nagrania opublikowane przez armię USA pokazały spokojne, metodyczne przejęcia, bez impasów, strzałów ostrzegawczych czy jakichkolwiek oznak ingerencji. Rosyjskie okręty wojenne czaiły się groźnie w pobliżu, lecz gdy doszło do decydującego momentu, nie zrobiły nic, by przeszkodzić, ograniczając się do obserwacji z dystansu.

Rosja później lakonicznie potwierdziła, że doszło do abordażu, i ograniczyła swoją reakcję do formalnych skarg oraz próśb o właściwe traktowanie rosyjskich członków załogi i ich szybki powrót do kraju. Powód tej rozbieżności między słowami a działaniami jest prosty, ponieważ Rosja nie może sobie pozwolić na konfrontację morską ze Stanami Zjednoczonymi z powodu przytłaczającej nierównowagi sił.

Marynarka Wojenna USA dominuje w globalnej przestrzeni morskiej dzięki grupom lotniskowcowym, lotnictwu dalekiego zasięgu, wywiadowi satelitarnemu i sygnałowemu oraz zdolnościom do szybkich przechwyceń. Jakakolwiek próba ingerencji Rosji w amerykańskie działania egzekwujące prawo niosłaby ryzyko natychmiastowej eskalacji, której Rosja nie byłaby w stanie ani kontrolować, ani przetrwać, nie posiadając ani globalnego zasięgu morskiego, ani podstaw prawnych do kwestionowania operacji USA prowadzonych w ramach egzekwowania sankcji i nakazów sądowych.

Niektórzy rosyjscy analitycy zaczęli już przedstawiać przejęcia jako prawnie niejednoznaczne, argumentując, że międzynarodowe prawo morskie jest złożone i że Waszyngton mógł mieć uzasadnione podstawy do działania. Wskazują oni, że wenezuelska ropa została znacjonalizowana z naruszeniem wcześniejszych porozumień, a statki wielokrotnie przewożące objęte sankcjami ładunki mogą być traktowane jako narzędzia nielegalnej działalności niezależnie od bandery, zwłaszcza gdy ta często się zmienia. To wygodne prawnie usprawiedliwienie maskuje jednak oczywistą złość i wycofywanie się, ponieważ Stany Zjednoczone całkowicie zignorowały rosyjską obecność morską i działały bez wahania, podczas gdy rosyjskie siły jedynie się przyglądały.

Cały proces wpisuje się w znany rosyjski schemat reakcji, w którym najpierw pojawia się pokazowa eskalacja z ostrzeżeniami w stylu Miedwiediewa, parlamentarnymi wezwaniami do ataków torpedowych oraz językiem mającym demonstrować nieugiętość.

Następnie następuje natychmiastowy dyplomatyczny odwrót w postaci uprzejmych not, próśb o repatriację załóg i ciszy wokół aktów agresji. Groźby torpedowe nigdy nie były sygnałem realnych zamiarów, lecz oznaką frustracji i utraty kontroli, ponieważ rosyjskie kierownictwo doskonale wie, że nie jest w stanie dorównać Zachodowi na morzu.

Ogólnie rzecz biorąc, szerszy obraz na morzach staje się dla Rosji coraz bardziej ponury z każdym nowym incydentem. Jej flota cieni jest obecnie zdemaskowana i ścigana na wielu oceanach. Na Atlantyku i Karaibach amerykańskie egzekwowanie prawa przebiega bez przeszkód, w Morzu Bałtyckim kontrola Unii Europejskiej się zaostrza, a na Morzu Czarnym rosyjska flota ukrywa się w dalekich wschodnich portach, pod stałym zagrożeniem ze strony ukraińskich dronów i pocisków. Jedynym pozostałym narzędziem morskim Rosji jest zastraszanie, i nawet ono traci skuteczność. Gdy dochodzi do realnych działań, buńczuczne zapowiedzi się załamują, a amerykańskie zespoły abordażowe wchodzą na pokłady, podczas gdy rosyjskie okręty podwodne patrzą i nie robią nic.