Rosjanie właśnie wyłączyli własną obronę powietrzną – sami odłączyli cały swój system obronny

Rosyjskie siły zbrojne oficjalnie rozpoczęły demontaż własnych zdolności obrony powietrznej, generując kolejne luki strategiczne, które strona ukraińska może wykorzystać. Modyfikacja ta ma na celu wyłącznie zwiększenie wolumenu uderzeń na terytorium Ukrainy poprzez adaptację istniejących rakietowych pocisków przeciwlotniczych do roli balistycznych pocisków ziemia-ziemia. Według ustaleń ukraińskiego wywiadu wojskowego Rosja przekształciła około dwustu pocisków w roku tysiąc dziewięćset dwudziestym piętym i planuje zmodyfikować kolejne czterysta osiemdziesiąt jednostek do końca bieżącego roku. Z racji faktu, że pociski przechwytujące nie były konstrukcyjnie projektowane do rażenia celów naziemnych, ich celność pozostaje skrajnie niska. Ponadto wykorzystywanie pocisków obrony powietrznej jako broni ofensywnej stwarza poważną, długofalową podatność całej rosyjskiej architektury obrony przeciwlotniczej, ponieważ potencjał produkcyjny ulega przestawieniu i przekierowaniu, podczas gdy strona rosyjska już teraz boryka się z głębokim deficytem środków OPL.

Rosyjski system obrony powietrznej znajduje się pod znacznym przeciążeniem operacyjnym, a rosyjscy analitycy wojskowi wprost wskazują na wystąpienie realnego deficytu środków przeciwlotniczych. Stosowana przez Ukrainę taktyka nasyceniowa, wykorzystująca fale bezzałogowych statków powietrznych oraz pocisków manewrujących i balistycznych, zmusza rosyjskie pododdziały do zużywania deficytowych pocisków przechwytujących, przy czym część jednostek zgłasza już niedobory amunicji. Zamiast przeciwdziałać tym brakom, rosyjskie dowództwo zdecydowało o przyznaniu priorytetu uderzeniom ofensywnym przeciwko Ukrainie. Decyzja ta może wprawdzie wykorzystać chwilowy deficyt ukraińskich środków przechwytujących broń balistyczną, lecz jednocześnie osłabia i przerzedza własną tarczę ochronną Rosji w momencie, gdy Kijów podejmuje intensywne działania na rzecz wzmocnienia własnego parasola ochronnego. Pomimo tej oczywistej błędnej alokacji priorytetów strategicznych, Moskwa koncentruje obecnie masowe wysiłki na wystrzeliwaniu jak największej liczby tych wektorów w cele na terenie Kijowa.

Ostatni rosyjski atak obejmował użycie dwudziestu czterech pocisków balistycznych, czterech pocisków hipersonicznych Cyrkon oraz ponad stu dronów uderzeniowych. Strona rosyjska użyła pocisków balistycznych z głowicami kasetowymi do porażenia obiektów magazynowych na terenie miasta. W wyniku uderzeń śmierć poniosło siedemnaście osób, ponad czterdzieści zostało rannych, a pożary o dużej skali trwały przez wiele godzin.

Równolegle Rosja importuje dodatkowy potencjał ofensywny, przedkładając pozyskiwanie broni uderzeniowej nad uzupełnianie zasobów własnej obrony terytorialnej. Północnokoreański pododdział rakietowy został niedawno rozmieszczony w obwodzie woroneskim w celu wsparcia uderzeń rakietowych na Ukrainę. Komponent ten obejmuje w przybliżeniu sześć wyrzutni pocisków balistycznych oraz ponad sto dwadzieścia pocisków balistycznych. Północnokoreańskie wyrzutnie i pociski wkrótce umożliwią Rosji przeprowadzanie jeszcze większych salw oraz zwiększenie częstotliwości ataków na Ukrainę, wywierając rosnącą presję na ukraińską sieć obrony powietrznej.

Niszczenie wyrzutni przed odpaleniem pocisków staje się jednak opcją bardziej realistyczną niż próby intercepcji każdego wektora w fazie lotu. Minister spraw zagranicznych Ukrainy Andrij Sybiha oświadczył, że północnokoreańskie instalacje i systemy rakietowe rozmieszczone do atakowania Ukrainy stanowią legalne cele wojskowe. Prezydent Wołodymyr Zełenski wydał ponadto dekret przyznający priorytet niszczeniu rosyjskich wyrzutni pocisków balistycznych w celu redukcji natężenia uderzeń. Zełenski podkreślił, że siły ukraińskie dysponują już zdolnościami do śledzenia lokalizacji wyrzutni dzięki wsparciu wywiadowczemu państw Zachodu. Jednocześnie Ukraina współpracuje z europejskimi partnerami nad stworzeniem przeciwbalistycznego systemu obrony powietrznej jako rozwiązania długoterminowego. Pociski przechwytujące systemu Freya będą wytwarzane lokalnie przez przedsiębiorstwo Fire Point, natomiast stacje radarowe i czujniki zostaną dostarczone przez partnerów z Europy. Ma to pomóc w zmniejszeniu zależności Kijowa od amerykańskich systemów Patriot na rzecz suwerennej alternatywy. W przypadku pomyślnego opracowania i wdrożenia produkcji seryjnej tego systemu, połączonego ze skutecznym rażeniem rosyjskich wyrzutni, Ukraina będzie w stanie znacząco ograniczyć liczbę udanych uderzeń balistycznych. Moskwa wykorzystuje obecnie okresowy niedobór po stronie ukraińskiej, lecz wymusza tym samym na Kijowie intensyfikację działań kontrwyrzutniowych oraz przyspieszenie prac nad europejskim zastępcą systemu Patriot.

Podsumowując, przekierowanie pocisków obrony powietrznej do zadań uderzeniowych ziemia-ziemia stanowi największy błąd strategiczny Rosji, stanowiący wymianę długofalowej ochrony własnego terytorium na krótkoterminowy wzrost potencjału uderzeniowego przeciwko Ukrainie. Każda luka w rosyjskiej osłonie, stworzona dobrowolnie przez Moskwę, generuje dodatkowe możliwości operacyjne dla sił ukraińskich. Ponadto import północnokoreańskich pocisków zwiększa chwilową intensywność ataków, lecz w żaden sposób nie naprawia narastającej podatności defensywnej wewnątrz samej Rosji. Dążąc do wykorzystania tymczasowego deficytu Ukrainy, Rosja doprowadza do powstania długoterminowego deficytu we własnym systemie obronnym.