Pogrom w bitwie o Sumy: Rosyjskie lotnictwo traci nowoczesne odrzutowce

Z kierunku sumskiego napłynęły dziś interesujące wiadomości.

Na tym odcinku Rosjanie rozpoczynają szeroko zakrojoną operację transgraniczną, zagrażając tyłom sił ukraińskich w Sumach. Szybka odpowiedź ukraińskiego lotnictwa sprowadziła ogień na siły rosyjskie, niszcząc rezerwy i neutralizując dowództwo rosyjskiego natarcia, przy całkowitej nieobecności rosyjskich sił powietrznych.

Rosja uruchomiła nowy wektor ofensywny wzdłuż północno-wschodniej granicy Ukrainy, próbując uzupełnić nacisk z północy na miasto Sumy uderzeniem kleszczowym od wschodu. Rosyjskie jednostki stopniowo wkraczały do kilku miejscowości w pasie przygranicznym, wykorzystując luki i szare strefy w celu rozszerzenia przyczółka i wsparcia sił próbujących infiltrować teren z północy przez obszary leśne. Główny rosyjski wysiłek skupił się na rejonie wiosek Hrabowśke i Pokrowka, skąd wojska rosyjskie chcą nacierać w kierunku pobliskich lasów, obsadzonych głównie przez ukraińskie siły Obrony Terytorialnej. Nastąpiły kolejne wtargnięcia, podczas których rosyjskie oddziały wchodziły do kolejnych osad, uprowadzając cywilów i wykorzystując ich jako żywe tarcze podczas rajdów.

Jednak Ukraina zareagowała agresywnie, polegając w dużej mierze na potędze powietrznej, aby stępić rodzącą się ofensywę przed jej skonsolidowaniem poprzez uderzenia w nieprzyjacielskie formacje szturmowe. Kampania powietrzna szybko rozszerzyła się na bezpośrednie zwalczanie rosyjskich zgrupowań uderzeniowych.

Ukraińskie myśliwce Mig-29 zniszczyły punkt dyslokacji czeczeńskiej jednostki Achmat w pobliżu wioski Kuczeriwka. Dodatkowe uderzenia bombami Hammer trafiły w koncentracje wojsk rosyjskich na południe od Terebreno. Ostatecznie ukraińskie lotnictwo uderzyło w główny rosyjski punkt zborny w sektorze Hrabowśkego, niszcząc grupy szturmowe oraz zapasy amunicji przeznaczone do wsparcia wschodniego ramienia ofensywy.

Jednocześnie ukraińskie uderzenia skoncentrowały się na demontażu rosyjskich struktur dowodzenia koordynujących natarcie. Siły ukraińskie trafiły w rosyjski punkt dowodzenia wojsk powietrznodesantowych w pobliżu Sudży w rosyjskim obwodzie kurskim, podczas gdy ukraiński ciężki dron oktokopter zrzucił pociski moździerzowe na grupę rosyjskich oficerów podczas ataku w pobliżu Tietkina, co znacząco zakłóciło spójność lokalnego dowodzenia. Mig-29 przeprowadził precyzyjne uderzenie francuską bombą Hammer w rosyjski punkt obserwacyjno-dowódczy w pobliżu Starej Mikołajówki w obwodzie kurskim.

To, co czyni te uderzenia szczególnie znaczącymi, to nie tylko fakt rozbicia skoordynowanej, dwutorowej ofensywy rosyjskiej, ale także brak skutecznej rosyjskiej odpowiedzi powietrznej. Na papierze Rosja przystąpiła do wojny z jedną z największych flot lotnictwa taktycznego na świecie, liczącą około 900 samolotów bojowych. Ukraina dla porównania posiadała zaledwie nieco ponad sto operacyjnych odrzutowców, jednak cztery lata później układ sił wygląda zupełnie inaczej. Analitycy białego wywiadu potwierdzili wizualnie stratę ponad 180 rosyjskich samolotów bojowych o stałych skrzydłach, gdyż systematyczne wyniszczenie stale degradowało realne zdolności bojowe Rosji.

Jeszcze bardziej wymowny jest stan pozostałej floty, gdyż zdjęcia satelitarne z początku 2026 roku pokazują blisko sto rosyjskich samolotów bojowych zaparkowanych w składach w samej bazie lotniczej Lipieck. Obejmują one bombowce taktyczne Su-34, myśliwce Su-35S oraz przechwytujące Mig-31, wycofane z eksploatacji i uziemione z powodu braku części zamiennych, wyczerpanych resursów lub kanibalizacji komponentów, co stawia pod znakiem zapytania realną liczbę maszyn dostępnych dla Rosji do operacji bojowych.

Sytuacja jest szczególnie trudna dla rosyjskiej floty Su-34, stanowiącej trzon lotnictwa uderzeniowego. Ponad czterdzieści dwa bombowce taktyczne Su-34 zostały wizualnie potwierdzone jako zniszczone przez Ukrainę lub w wyniku bratobójczego ognia od 2022 roku, co stanowi ponad trzydzieści procent przedwojennej floty liczącej około 130 maszyn.

Obecnie przetrzebiona flota doznała kolejnego ciosu, gdy dwa kolejne Su-34 zostały utracone w pobliżu granicy sumsko-kurskiej, potencjalnie w wyniku działań systemów obrony powietrznej Patriot, według źródeł rosyjskich. Straty te pogłębiają rosnącą niechęć rosyjskich pilotów do operowania w pobliżu linii frontu, co prowadzi do coraz częstszego zrzucania bomb przez rosyjskie lotnictwo z bezpieczniejszych odległości, ograniczając ich zdolność do bezpośredniego wspierania ofensyw lądowych przy jednoczesnym zachowaniu ryzyka.

Rezultatem jest przesunięcie lokalnej dominacji powietrznej, najbardziej widoczne w rejonie Sum, gdzie przy mniejszej liczbie rosyjskich myśliwców zdolnych do przechwytywania ukraińskich maszyn, ukraińskie uderzenia w pobliżu granicy napotykają znacznie mniejszy opór. Jednocześnie dostarczone przez Zachód systemy obrony powietrznej i zmodernizowane ukraińskie myśliwce dodatkowo komplikują każdą próbę odzyskania przez Rosję kontroli nad niebem.

Podsumowując, brak równowagi w powietrzu zahamował rosyjską próbę otwarcia nowej osi operacyjnej w kierunku Sum. Bez niezawodnego wsparcia lotniczego lub zdolności do tłumienia ukraińskich uderzeń, rosyjskie siły lądowe mają trudności z konsolidacją swoich wysuniętych pozycji. Jednocześnie ukraińska potęga powietrzna przekształciła to, co mogło stać się niebezpiecznym manewrem kleszczowym, w kolejną kosztowną i niepewną rosyjską operację rozpoznawczą.